Të thuash që feja islame është modeli i vetëm politik, shoqëror, ekonomik, dhe shpirtëror, apo alternativa e përkryer për organizimin e jetës në tokë ngjan si slogan nëse ky fakt nuk artikulohet në mënyrën e duhur, apo nuk i sqarohet publikut siç duhet.

Feja islame është e ngritur mbi parime dhe objektiva të qarta. Ndryshe nga Sekularizmit, ajo nuk i fsheh motivet e saj dhe as qëllimet, dhe kjo vihet re më së qartazi në manifestimin, praktikën, rregullat, ligjet, dhe në përgaditjen që i bën individit për t’i realizuar objektivat e saj.

Një prej objektivave të fesë islame është organizimi i shoqërisë në atë mënyrë që i siguron asaj mbijetesën apo vazhdimësinë, ashtu sikurse i jep mundësinë ndividit për të jetuar jetën më të shëndetshme, më të përshtatshme për të, dhe më natyrore të mundshme.

Për këtë arsye, feja islame e përgadit dhe e trajnon individin me rolin e tij që ka në shoqëri. Gjëja e parë apo më e rëndësishme që muslimani brumoset është koncepti i obligueshmërisë, siç njihet në fenë islame me termin ‘teklīf’. Feja e mëson individin se ai ka obligime: obligime ndaj vetes, shoqërisë, dhe mbi të gjitha, obligime ndaj Zotit – të cilat janë të nevojshme për veten e tij pasi Allahu është i Vetëmjaftueshëm [el-Ganij]; Allahu nuk ka nevojë për adhurimet e askujt.

Feja islame e bind njeriun se në këtë jetë ka obligime. Njeriu ka përgjegjësi, dhe ai do të merret në gjykim për këto përgjegjësi nga Allahu, ashtu sikurse ia bën të ditur se dështimi për t’i realizuar këto obligime kanë pasoja të drejtëpërdrejta si në jetën e tij personale ashtu edhe për shoqërinë në tërësi pavarësisht nëse ai refuzon ta besojë ekzistencën e obligimeve.

Në suren më të rëndësishme të Kur’anit, el-Fātiha, Allahu thotë:

“Falenderuar qoftë Allahu, Zoti i botërave; Mëshiruesi [i të gjitha krijesave], Mëshiruesi [i përhershëm]; Mbreti i Ditës së Gjykimit.” Surja el-Fātiha 1-3.

Pasi Allahu e përkujton njeriun me mirësitë që i janë dhënë atij, dhe kjo aludohet përmes “falenderimit” që Ai përmend, i tregon se ai do të merret nën përgjegjësi, se ai nuk është krijuar në tokë për të jetuar në mënyrë aventureske, për t’u dëfryer, apo për të shpikur rregulla sipas oreksit të tij; kjo nënkupton se vetë jeta në tokë – mirësitë e Allahut mbi njeriun apo shoqërinë njerëzore – i nënshtrohet rregullave, që nënkupton më tej, domosdoshmërinë e përgjegjësisë e të gjykimit nga Mbreti i Ditës së Gjykimit.

Ndryshe nga Sekularizmi, feja islame ka një qasje krejt tjetër. Muslimani apo besimtari në Zot është krejt i ndryshëm nga sekularisti apo njerëzit e pafe. Sekularizmi nuk ia bën të qartë njeriut rolin e tij; përkundrazi, e mashtron atë, e lë në injorancë, e hipnotizon me mashtrime duke theksuar slogane të tilla si “të drejta” dhe “liri” të individit ndërkohë që e kthen atë në një qenie të papërgjegjshme, mandje të rrezikshme.

Pasi Kur’ani ia bën të ditur njeriut se ai ka obligime, gjë që ia ngulit besimtarit, ia thekson një gjë të tillë në mënyrë të drejtëpërdrejtë e të tërthortë, është pikërisht vetë Allahu dhe i Dërguari i Tij (ﷺ) që ia bëjnë të qartë muslimanit se cilat janë këto obligime.

Për shembull, Kur’ani dhe Sunneti e saknsionojnë se cilat janë këto obligime, se cilat janë përgjegjësitë e njeriut ndaj vetës, ndaj shoqërisë, prindërve, familjes, farefisit, fëmijëve, të moshuarëve, ndaj autoriteteve politike, ndaj hierarkisë shoqërore, ashtu sikurse detajohen edhe llojet e obligimeve: financiare, morale, ushtarake, ekonomike, shoqërore, politike etj.

Thotë i Dërguari i Allahut (ﷺ),

“Secili nga ju është bari, dhe secili do të merret në gjykim për kopenë e tij; udhëheqësi i cili ka nën përgjegjësi njerëzit do të merret në gjykim për ta, burri do të merret nën përgjegjësi për familjen e tij, gruaja që është përgjegjëse për shtëpinë e burrit të saj do të merret nën përgjegjësi, dhe shërbëtori që punon në shtëpinë e zotërisë së tij do të merret nën përgjegjësi. Vërtetë secili nga ju është i ngarkuar me përgjegjësi dhe do të merret në gjykim për të.” Transmeton Bukhariu, Muslimi dhe të tjerë nga Abdullah ibën Umer.

Sipas fesë islame, të gjithë anëtarët e shoqërisë kanë një rol të caktuar, dhe secili prej tyre ka obligime të ngarkuara nga Zoti në atë mënyrë që zbatimi i këtyre obligimeve bën që shoqëria të funksionojë në mënyrën e duhur. Në shoqërinë muslimane, nuk ka individualizëm. Ashtu siç e ka krahasuar vetë i Dërguari i Allahut Profeti Muhammed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), shoqëria ngjan me shembullin e anijes: të gjithë janë të varur nga të gjithë.

Sekularizmi, nga ana tjetër, promovon një shoqëri individualiste, ku i gjithë kontrolli i kalon shtetit. I nisur nga obsesioni mbi kontrollin e shoqërisë, Sekularizmi promovon një shoqëri të papërgjegjshme, kur anëtarët e shoqërisë të gjithë duhet të presin t’i marrin direktivat nga shteti dhe nuk duhet të veprojnë mbi përgjegjësitë personale. Në një mënyrë apo tjetër, zoti i sekularistëve është shteti. Për këtë arsye, individi përgaditet mendërisht, psikologjikisht, dhe kulturalisht që të mos e kuptojë rolin e tij, aq më tepër që ligjet e Zotit janë të hequra nga shoqëria.

Sekularizmi është në vetvete komunizëm. Çdo gjë sillet rreth shtetit. I gjithë pushteti i përket shtetit. Të gjitha përgjegjësitë i vihen shtetit – qoftë edhe si koncept abstrakt. Individi ka vetëm një obligim: t’i bindet shtetit, qoftë formalisht e qoftë në mënyrë informale.

Pushteti i shtetit apo pushtetit politik në një shoqëri sekulariste, siç është Amerika, Britania e Madhe, Kina, dhe e gjithë bota në fakt, është absolut, apo punohet për të qenë absolut. Pushteti është ai që vendos për fatin e njerëzve, për dënimin apo prosperimin e tyre, për zhvillimin ekonomik, për marrëdhëniet mes individëve, për marrëdhëniet mes farefisit – që në vetvete nuk ekziston, dhe për solidaritetin mes tyre.

Se çfarë përgjegjësishë ka burri, gruaja, fëmija, komshia, mësuesi, eprori tek vendi i punës apo eprori politik, të gjitha këto i vendos shteti në një shoqëri sekulariste. Pra, në sistemin sekularist, pushteti është ekstremisht i përqendruar në dorën e pak njerëzve – në dorën e elitës drejtuese, ndërkohë që njerëzit janë trajnuar që të jenë individë lehtësisht të kontrollueshëm sepse roli i tyre përcaktohet nga shteti.

Sekularizmi prodhon një shoqëri të cënueshme, të përçarë, të dobët, me individë si robotë në dorë të shtetit, që shkatërrimi dhe korrupsioni i elitës drejtuese përhapet pa asnjë pengesë në tërë shoqërinë, siç po na shohin sytë tanë sot në atë që po ndodh në perëndimin e korruptuar e të shkatërruar, sepse në këto shoqëri nuk ka mekanizma për t’i ndaluar mbrapshtirat e pushtetit. Janë shoqëri komuniste.

Feja islame, përkundrazi, ndërton një shoqëri krejt tjetër, të shëndetshme, me njerëz të përgjegjshëm, dhe përgjegjësia personale e askujt nuk anullohet nga pushteti i shtetit. Secili ka përgjegjësinë e vet të saknsionuar nga Krijuesi: burri si kryetar i familjes ka përgjegjësinë e vet, shteti, bashkëshorti, bashkëshortja, eprori, komshiu, kolegu, fëmija, mësuesi, punëtori etj., secili ka përgjegjësinë e tij ndaj Allahut dhe do të merret në gjykim nga Ai.

Xhemati i besimtarëve është si një trup i vetëm. “Nuk është besimtar ai i cili ngopet ndërsa komshia i tij është i uritur,” ka thënë i Dërguari i Allahut (ﷺ). Sekularizmi promovon një shoqëri krejt të kundërt: të dobët, lehtësisht të kontrollueshme, të vrazhdë, dhe një shoqëri e kthyer në ujqër kundër njëri tjetrit.

Që ti të jesh një qytetar i denjë, një bashkëshort apo bashkëshorte e dobishme, një prind i rregullt, një komshi i mirë, një epror i mëshirshëm, një punëtor i ndershëm, një politikan i drejtë, apo një qytetar i rregullt, kjo fillon me të vërtetën e madhe: se Allahu të ka caktuar përgjegjësi, ta ka bërë të qartë se çfarë roli ke, të ka vënë obligime, dhe do të të marrë në gjykim për punën tënde. Pra, nuk është shteti, as shoqëria, dhe as elita drejtuese që ta përcakton rolin tënd.

Zoti yt është Allahu, jo shteti, as tekat, dëshirat apo epshet e tua  personale, dhe askush tjetër. Allahu është Mbreti, Furnizuesi, Mbikëqyrësi, Ligjvënësi (Sovrani), dhe Gjykatësi i Ditës së Gjykimit.

Thotë Allahu në Kur’an:

“Pastaj të kemi caktuar ty ligjin nga feja; ndiqe atë dhe mos ndjek dëshirat (tendencën, epshet, mendimet etj) e atyre që nuk dinë.” Surja el-Xhathijeh, 18.
Ky ajet ndodhet në Suren el-Xhathijeh – që do të thotë: të gjunjëzuar Ditën e Gjykimit duke pritur gjykimin e Allahut.

Që të jesh një qytetar i mirë, ndjek atë që të ka urdhëruar Allahu dhe i Dërguari i Tij, ndjek atë që të ka urdhëruar Mbreti i Vërtetë, Krijuesi yt, Zoti i Madh, dhe Mëshiruesi.

Sabri Lushi

Prill 2025

The post KONCEPTI I OBLIGUESHMËRISË NË ISLAM PËRBALLË SEKULARIZMIT SHKATËRRUES appeared first on Kukes Post.

Në këtë sistem materialist, të pashpirtë, pa din e pa iman, që e konsideron njeriun kafshë punë që ka evolur nga majmuni, po të kishin shkollat edhe dobinë më të vogël apo avantazhin më minimal për dinjitetin e qytetarit, sekularistët britanikë do t’i mbyllnin ato brenda natës ose do ta bënin hyrjen në to të pamundur, ashtu siç është e pamundur hyrja në shkollat ekskluzive të regjimit global britanik.

Britanikët nuk i kanë ndërtuar shkollat që t’i mësojnë nxënësit, t’i ndihmojnë ata, t’u japin dinjitet e liri atyre, t’ua bëjnë jetën më të mirë, apo që ata të kenë mundësinë të zhvillohen intelektualisht. Përkundrazi, qëllimi i ngritjes së shkollave është krejt negativ.

Shkollat kanë për qëllim t’i indoktrinojnë fëmijët me ideologjinë sekulariste britanike, me gënjeshtrat politike të Perandorisë Britanike, e me gjys-të-vërtetat konfuzuese e të padobishme, apo që të paktën t’i ekspozojnë fëmijët me impresion e parë rreth të vërtetave të botës sepse nëse rreth diçkaje truri nuk ka regjistruar asgjë tjetër veçse një gjys-të-vërtete (një gënjeshtër), atëherë ajo gjys-e-vërtetë e formëson konceptin rreth asaj gjëje. Këtë e ka qëllim kryesor shkolla.

Qëllimi i shkollave është kontrolli total i fëmijëve. Përveç se regjimi sekularist arrin t’i indoktrinojë fëmijët me idologjinë djallëzore britanike, shkolla i jep shtetit akses të pakufizuar ndaj fëmijëve për të mbledhur të dhëna, të dhëna për aftësitë e nxënësve, për dobësitë e tyre, për të metat e tyre, për të veçantat e personalitetit e të sjelljes së tyre, dhe e gjitha kjo për t’u përdorur, nëse lypset nevoja, kundër tyre në të ardhmen.

Shkollat janë akses. Në mënyrë krejt të disponueshme e të volitshme, regjimi i ka fëmijët mu përpara: bën me ta çfarë të dojë, i influencon si të dojë, godet kë të dojë, ia devijon trajektoren e jetes kujt të dojë, i bën buling (presion) kujt të dojë, i indokrinon me çfarë të dojë, dhe i përgadit që të jenë viktima politike të regjimit në të adhmen e tyre – njerëz zombi në dorë të regjmit.

Qëllimi i shkollave është t’i largojë fëmijët nga feja, t’ua zhbëjë pjesën natyrale të tyre, t’i shtypë psikologjikisht, t’iu imponojë një sjellje përçarëse, materialiste, konkurence, destruktive, dhe t’ua portretizojë të ardhmen në mënyrën me konfuzuese të mundshme.

Shkollat e universitetet e regjimit janë ngritur që t’ua shkrumbojnë kohën më të mirë fëmijëve – qëndrojnë të ulur në bankat e shkollave të ndryra të regjimit e në karriget e auditorëve të univesiteteve – si burgje ideologjike, për vite të tëra me shpresë se një ditë ajo shkollë do t’iu shërbejë, por e vërteta e hidhur është se çdo gjë i ka shërbyer humbjes së kohës – lules së rinisë.

Shkollat e regjimit reflektojnë më së miri natyrën dhe fizionominë e regjimit: mashtrimin, gënjeshtrën, talljen, nënçmimin, dhe kontrollin e njeriut. Shkollat nuk janë asgjë më shumë se bordello ideologjike.

Fëmijët shkojnë në shkollë me vite të tëra, ngrihen herët në mëngjes, të ushqyer e të paushqyer, me vështirësi, në klasa shpeshherë të fohta në dimër e të nxehta në verë, shumë prej tyre nëpër konvikte disfunksionale, me shpenzime të papërballueshme për prindërit e tyre, duke duruar një ambjent krejt të papërshtatshëm për natyrën e tyre, duke u përballur me buling e me vështirësi mësim-nxënie, pjesa dërrmuese e tyre e mbaron shkollën e mesme – dymbëdhjetë vite në total, dhe nuk e kanë përvetësuar as aftësinë për të shkruar, për të lexuar, për të bërë një kërkim modest shkencor, nuk kanë mësuar ndonjë aftësi mbijetese, nuk kanë mësuar ndonjë dije që t’iu shërbejë në jetën e tyre të përditshme përveçse kanë harxhuar energji kot, kanë humbur aftësinë për të mësuar, kanë dëmtuar aftësinë kritike të trurit, dhe kanë fituar një sërë vesesh e sjelljesh jo të dobishme.

Shkollat e regjimit janë një dështim e një shkatërrim i tmerrshëm për fëmijët, dhe e gjitha kjo nuk është rastësi, por e realizuar me qëllim, me plan, me mbikëqyrje shtetërore, dhe është një proces investuar haps pas hapi nga pushteti britanik botëror – një pushtet i cili jo vetëm që e ka sllavëruar njeriun, por ka marrë misionin për ta shkatërruar njerëzimin.

Shkollat janë tmerri, janë vendi i injorancës së çertifikuar, i analfabetizmit së nxënë me pa hir, i indoktrinimit ideologjik të pakthyeshëm, i robotizimit mbytës, i degjenerimit moral, dhe i ateizmit. Shkurt, shkollat e regjimit janë bordellot ideologjike të pushtetit britanik, dhe ne – populli – ia dërgojmë fëmijët tanë me duat tona këtij regjimi çnjerëzor sekularist britanik, madje shumë prej nesh janë falenderues ndaj regjimit – ndaj xhelatëve që ekzekutojnë talente dhe shkatërrojnë jetë njerëzish.

Sabri Lushi

Nëntor 2024

The post A JANË SHKOLLAT BORDELLO IDEOLOGJIKE TË PERANDORISË GLOBALE BRITANIKE?! appeared first on Kukes Post.