HOW TO ADDRESS THE INJUSTICE AND POLITICAL PERSECUTION IN CANADA AS A MUSLIM

While the US Regime receives more criticism for its corrupt politics, unprovoked wars, the promotion of terrorism, immoral politics against other nations, and the destruction of the Middle East, such as Iraq, Syria, Libya etc., as it has been the main lapdog of the British Empire doing its dirty work ever since was declared an ‘independent’ republic in 1776, Canada, on the other hand, has been excluded from such criticism even though the Canadian injustice and its evil agendas against the Muslim Ummah have not been less harmful.

On the contrary, in many aspects, Canada has been much more evil and oppressive when it comes to the oppression of Muslims and the destruction of the Middle East by the US Regime, often appearing as the safety haven while being a wolf in sheep’s clothing.

So, there is no doubt that Canada has played a very deceiving role against Muslims, by managing to hide and disguise its injustice, political oppression, and its long term evil agendas against Muslim immigrants.

I’ve been living in Canada for more than a decade, and I’ve learned remarkably a lot about the corruption of this country, its malicious policies, covert political oppression and persecution, the corruption in the courts of law, the immoral role of judges, the lack of credibility of the Canadian Government and its institutions, the Canadian anti-family agendas, especially against Muslim immigrants, without excluding its international wicked and vicious role, by training spies and agents with destructive and poisonous ideas to be spread in Muslim countries.

Again, what makes Canada more dangerous perhaps than the USA is its seemingly harmless image, by appearing as a friendly, liberal, and free country for Muslims, which has managed to avoid much of the criticism which has been rightfully directed to the US Regime. Even though Canada’s role in the international arena has been vocal and prominent, yet it has been immune of criticism and negative opinions. This is exactly what makes this country dangerous primarily for Muslims, but also for other immigrants.

In my view, the best way to address the Canadian injustice from the perspective of a Muslim is through pen and paper. There is no better and more effective way. Muslims do not have a country to support them, no political power in the global stage to protect them, no caliphate to stand up for them and support them politically, and no powerful military of a Muslim country to send clear messages to the corrupt West.

WWI was the political end for the Muslim Ummah when British, American, Australian and Canadian soldiers marched as occupiers in Istanbul, then the capital of the Ottoman Empire. Soon after that catastrophic fall of Istanbul at the hands of the British Empire, the last Muslim caliphate was dismantled by the British occupiers and the Muslim Ummah entered the darkest period of its history, at least form the political perspective.

We as Muslims have no other choice but to resort to the intellectual path, writing, publishing, speaking up, sharing ideas, and formulating constructively and clearly an organized and academic criticism against the corruption of the Government of Canada, in this case, and against the western oppressors and tyrants in general, without excluding the British Royals.

We need to study carefully the Canadian corrupt policies, articulate the political oppression in a langue that Muslim immigrants comprehend, raise awareness, warn Muslims not to immigrate to Canada, underline the corruption in the courts of law so immigrants would be more prepare to deal with the immoral Canadian judges – who serve as spies and agents of the Government of Canada, expose the Canadian anti-family agendas, and expose its long term anti-Muslim policies.

Canada is a corrupt country. Human rights, rule of law, and democracy are merely slogans without any meaning when it comes to the situation on the ground. What makes the Canadian oppression and persecution against Muslims more problematic is the fact that it is overlooked and disguised by its fake image.

Thus, we as Muslims have the moral and civic obligation to stand up for our rights, expose publicly the Canadian injustice, and expose the corruption in the courts of law. We have no other means to protect ourselves from the Government of Canada and its corrupt institutions other than pens. Writing is the right path. It is a peaceful, yet a very effective way of defending ourselves from the tyranny of the Government of Canada and the British Royal Family.

To conclude, I believe that the injustice and covert persecution that takes place in Canada against Muslims is overlooked. This corrupt country has managed to maintain a very impeccable image, especially given the fact that the world is ruled by one single British-American Government since 1920 when the Ottoman Empire fell, which is to say, there is no organized political opposition to expose the western tyranny and corruption, in this case, Canada.

We have no choice and no other alternatives but to defend ourselves, our children, and our community by the means of writing and publishing. Pen is the most legitimate weapon, something which our divine religion has valued exclusively. 



Sabri Lushi

May 16, 2026

The post HOW TO ADDRESS THE INJUSTICE AND POLITICAL PERSECUTION IN CANADA AS A MUSLIM appeared first on Kukes Post.

ARTIFICIAL INTELLIGENCE AND THE POSSIBILITY OF A MAJOR POLITICAL VACUUM

Arguably, there are two major developments that have transformed fundamentally the relationship of human beings with regard to society, and those two events are: the formation of the Global Government in 1920 by the British Empire, and the advent of AI.

The whole human civilization has functioned due to a simple mechanism: people need one another; every person has something to offer to others; hence, the need and the satisfaction thereof has served as the currency of the access to natural resources. By satisfying the needs of one another, people have been forced to cooperate, build civilizations, make discoveries, invent, and guarantee their access to natural resources by virtue of work and offering services of all kinds, including intellectual and military.

In 1920, something unprecedented took place. There were no longer competing empires or political entities trying to expend their power. The British Empire turned into a global power. The Ottoman Empire, which was the only opposing power at that time, fell catastrophically. For the first time in human history, the entire world was controlled by one single political entity. In short, there was no longer any political opposition.

When the world was divided into empires and competitive political powers, which is to say, there were real wars, societies were forced to cooperate against real enemies. The government was in real need of soldiers in order to defend its ground against real threats. So, apart from the ability to work, people had another value: they were soldiers. The society needed them. The government needed them. They could satisfy a very important need: to fight.

The emergence of the Global Government marked the end of real wars; consequently, not only was the demand for real soldiers about to fall, but for the first time in human history the government was no longer in real need of people to fight wars apart from playing military theaters. In other words, people were less valuable. They didn’t need each other as before. The currency of access to natural resources was devalued. Governments don’t need to please people as before because there are no real enemies.

As if the Global Government was not disturbing enough in terms of the access of people to natural resources, hi-tech, robots and AI shook the very mechanism which lies at the foundation of human society: the need for one another as the currency of access to natural resources and civilizational rise.

While you and I are in need, the society is no longer in need of us in order to allow us satisfy our needs. In other words, our access to natural resources is becoming increasingly more and more difficult, and what’s worse, not only is not the government the major political mechanism to facilitate the over all access to natural resources by employing work as the main currency, it is becoming in reality the biggest hindrance because it no longer needs us.

To summarize, the Global Government of 1920 formed by the British Empire and the US Republic and the emergence of AI and hi-tech in general have rendered humans ‘useless.’ Our national governments do not need us to fight real wars (not theatrical ones), to work and offer services. We are fully replaceable by machines and AI. The only reason why the government still continues to deliver some services for us is the fear that the people might look for alternative ways to satisfy their needs, that is, looking for a direct access to natural resources. However, this is not a sufficient reason to force the government treat us fairly and built trust.

On the other hand, people might massively lose trust on the government as the latter has no real reason to function properly. There is a major paradox: people need access to natural resources in order to live while the government – the very entity which controls the resources – does not need them; hence, the possibility of a political vacuum, which has started to appear at an early stage, especially with people raising questions about the current unreasonable conflicts, fake wars, fake politics, massive propaganda, and dysfunctional political institutions, both national and international.

The political vacuum is unavoidable. It is becoming a reality, especially given the betrayal and immoral nature of the modern secularist governments as part of the Global Government, which are not playing their natural and traditional role, that is, to serve us, but they are striving to control us, divide and conquer, deceive, and lie to us.

While the moral judgment is more complex because we all have contributed, positively and negatively, to reach this paradox, the real question is: what and who will fill this political vacuum. Perhaps this is a wake-up call for Muslims.



Sabri Lushi

May 9, 2026

The post ARTIFICIAL INTELLIGENCE AND THE POSSIBILITY OF A MAJOR POLITICAL VACUUM appeared first on Kukes Post.

I start off with a quick disclaimer: that the knowledge about the modern government and its malicious political strategies is merely power – it is not a call for political anarchy.

While it is said that power corrupts and absolute power corrupts absolutely, I’d say that the modern government, especially the one established by the British Empire and the US Republic as a model to rule the world, is the highest organized form of evil on earth even though this should not be confused with the necessity of having a political authority. There is a better alternative.

For the first time in human history, the British Empire has attempted, deceptively though, to separate religion from the state; in other words, they’ve produced a political entity standing on no religious or moral values. Instead, the purpose of the Secularist state is to maintain the political dominance of a small political cabal originating from the elite of the British Empire.

For this reason, the modern state has one objective: to control and only to control. Secularists have mastered the art of control. Everything which serves the purpose of the control of people, they accept it in the most pragmatist way. Political control has been turned into a full industry; political theories have been proposed and tested, and experts and scientists have been employed to make the control of people as efficient and effective as possible.

The majority of scientific discoveries have been made for the purpose of control; the economy has been structured in a way that serves the control of people; the structure of the society, its institutions, laws, schools, the media, social gatherings, funerals, weddings, art, religious institutions, economic development, conflicts, fake wars, and the values imposed on the society, everything has one purpose: to control people.

Therefore, in order to protect yourself from the state, first you must know the fact that the secularist government is the highest form of organized evil on earth. Government is responsible for the majority of the problems that we face. At the same time, you must know that the main goal of the modern government is to control you because it is a godless political organization, which means, it does not believe in a sublime purpose to achieve, as well as there is no divine moral code to restrict the political domain of the state.

In order to protect yourself, you must:

Organize your life as independently of the Government as possible. Don’t rely on the state! Don’t trust the Government!

Don’t break the laws of the state because it will not forgive you! The Government might appear weak, neglectful, and blind, but that’s just a strategy to fool you. Once you break the law, steal from the state, or take advantage of it, it will come after you, to intimidate you, to control you, and to utilize you in its immoral industry of control.

Beware of people: relatives, coworkers, friends and everyone because we’re living under a Secularist tyranny of the British and American Global Rule.

Sabri Lushi

The post HOW TO PROTECT YOURSELF FROM THE MODERN STATE appeared first on Kukes Post.

Në aspektin politik, shekulli i 19-të mund të quhet pa mëdyshje si shekulli i frontit të bashkuar evropian, i kryesuar nga Perandoria Britanike, kundër Perandorisë Osmane. Ky konfrontim nuk ishte thjesht një luftë mes dy shtetesh, por një përplasje mes Evropës perëndimore dhe kalifatit musliman, mes dy qytetërimesh, e thënë ndryshe, një konkurencë për të dominuar botën, sidomos pas fillimit të revolucionit industrial në shekullit të 18-të.

Mbas rënies së Francës në vitin 1793, Perandoria Britanike dominonte Evropën, dhe kërkonte të zgjeronte pushtetin e saj politik, ushtarak, dhe mbi të gjitha, ekonomik e tregtar. Nga ana tjetër, Perandoria Osmane po përballej me probleme politike të brendshme dhe me një plan serioz evropian, apo britanik, që jo vetëm kërcënonte pushtetin e muslimanëve, por asgjësimin e kalifatit të fundit.

Fronti më i madh i luftës mes Perandorisë Osmane dhe Perandorisë Britanike ishte Ballkani sepse aty takohej Evropa me qytetërimin islam – aty ishte kufiri. Nuk ishte hera e parë që evropianët ishin organizuar për përzënien e muslimanëve nga kontinenti evropian. Spastrimi etnik i muslimanëve në gadishullin iberik në fund të shekullit të 15-të e në fillim të shekullit të 16-të, vrasja e tyre, konvertimi i tyre me forcë në katolikë, dhe përndjekja e tyre gjatë periudhës së inkuzicionit spanjoll ishte tregues i një agjende apo mendësie të qartë evropiane për të mos i lejuar muslimanët në kontinent.

Ashtu siç e ka parashikuar Profeti Muhammed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) se Islami do të përhapej nga lindja në perëndim, pra horizontalisht, kontinenti Evropian ka qënë zona gjeografike më e vështirë për depërtimin e muslimanëve. Megjithatë, mbas Spanjës, Ballkani ishte pjesa tjetër e kontinentit romak ku muslimanët lulëzuan, kështu që roli i tyre ishte shumë i rëndësishëm.

Në fillim të shekullit të 19-të, evropianët e bashkuar në drejtimin e Perandorisë Britanike arritën ta pushtojnë një pjesë të Ballkanit ku dhe formuan Principatën Greke gjatë asaj që njihet si Revolucioni Grek (1821-1829).

Në vitin 1830, traktati i Protokollit të Londrës i nënshkruan nga Perandoria Britanike, Franca dhe Perandoria Ruse, e njohu Principatën Greke si shtet të pavarur. Pra, kjo konferencë e mbajtur në Londër, që njëkohësisht hodhi dhe bazat për formimin e Serbisë, tregon qartë se kush qëndronte prapa Greqisë – një shtet modern artificial i formuar nga propaganda e shpikur evropiane mbi legjenda historike që kishte vetëm një qëllim: goditjen e Perandorisë Osmane.

Një konferencë tjetër e njohur si Konferenca e Londrës, e mbajtur në vitin 1832 mes Perandorisë Britanike, Perandorisë Ruse, dhe Francës, skicoi kufijt e Principatës Greke të pavarur, që përfshinte një territor shumë më të vogël se shteti i tanishëm grek – territoret rreth Athinës, dhe caktoi si udhëheqës politik jo një grek – sepse lufta nuk ishte bërë në realitet nga një qëndresë greke, por princin bavarian Otto, i cili kishte lidhje gjaku nga nëna me monarkinë britanike.

Principata Greke e formuar nga Konferenca e Londrës e vitit 1832 dhe e drejtuar nga një person i caktuar nga Perandoria Britanike nuk ishte asgjë tjetër veçse një bazë ushtarake britanike e cila do t’i shërbente planit britanik për përzënien e muslimanëve nga Ballkani dhe rrëzimin e Perandorisë Osmane.

Hapi i radhës politik i Perandorisë Britanike ishte formimi i Principatës Serbe, themelët konkrete për formimin e së cilës u hodhën me Traktatin e Adrianopojës që i dha fund luftës mes Perandorisë Ruse dhe Perandorisë Osmane të viteve 1829-30.

Siç duket qartë, Perandoria Osmane gjatë viteve 20-të të shekullit të 19-të po sulmohej nga e gjithë evropa – Perandoria Britanike, Franca, dhe Perandoria Ruse, që ishin të unifikuar në luftën e tyre kundër muslimanëve.

Mbas luftës evropiane të vitet 20-të të shekullit të 19-të kundër Perandorisë Osmane, që çoi në formimin e Principatës Greke, një luftë tjetër e rëndësishme evropiane kundër muslimanëve në Ballkan ishte ajo që njihet si lufta Ruso-Turke e viteve 1877-1878 e zhvilluar kryesisht në Ballkan. Mbas fitimit të luftës nga evropianët kundër Perandorisë Osmane, në vitin 1878 u mbajt Konferenca e Berlinit mes Perandorisë Britanike, Perandorisë Ruse, Austro-Hungarisë, Francës, Gjermanisë, Italisë, dhe Perandorisë Osmane. Kjo konferencë kishte për objekt diskutimi Ballkanin, që përfundoi me njohjen e Principatës Autonome Serbe si Mbretëria Serbe.

Mbas Greqisë, tashmë Serbia ishte baza tjetër ushtarake evropiane kundër Perandorisë Osmane, kundër së cilës po bëheshin plane ditë e natë nga Evropa. Agjenda ishte që Perandoria Osmane si kalifati i fundit musliman të mundej, që do t’i hapte rrugë sundimin botëror nga evropianët – më saktë, Perandoria Britanike, dhe gjithashtu Ballkani të spastrohej nga muslimanët.

Edhe pse Perandoria Osmane bëri qëndresë monumentale kundër frontit evropian, sidomos pas ardhjes në pushtet të Abdul Hamidit II në vitin 1876 (deri në 1909) , pozitat e saj politike u dobësuan. Arsyet ishin të ndryshme. Ndoshta ky pushtet kishte arritur fundin e ciklit të tij natyral. Të tjerë mendojnë se disa sulltanë përpara Abdul Hamidit II kishin qënë të dobët, duke e futur vendin në borxhe financiare, për shembull. Një arsye tjetër ndoshta ishte mos reformimi i ekonomisë, porse nuk ka dyshim se një arsye kryesore ishte avancimi ushtarak dhe ekonomik i Evropës, sidomos pas pushtimit anglez të Amerikës Veriore, burimet natyrore të së cilës ishin të pashfrytëzuara.

Gjithsesi, pavarësisht arsyeve e shkaqeve, Perandoria Britanike ra me rënien e saj në Ballkan. Kryqëzatat pagane evropiane, të zhytura në paganizmin e tyre edhe më të errët se ato të mesjetës, ndezën luftën e parë botërore, që në vetvete ishte luftë kundër Perandorisë Osmane dhe fushatë ushtarake kundër muslimanëve ballkanas, e kjo luftë nuk u ndez nga askush tjetër përveç Serbisë – njëra prej bazave ushtarake britanike në Ballkan. Ndezja e luftës botërore nga serbët nuk ishte rastësi.

Në këtë aspekt, roli i Greqisë dhe Serbisë ka qënë shumë i vyer për Perandorinë Britanike. Këto dy shtete artificiale, të themeluara mbi mitin e nacionalizmit, mbi mitin se grekët ishin pasardhësit e Aristotelit, Sokratit, Pitagorës, Platonit, e Arkimedit, të formuara mbi gënjeshtrën e çlirimit e pavarësisë, nuk ishin asgjë tjetër veçse baza ushtarake britanike, funksion të cilin vazhdojnë ta luajnë edhe sot.

Greqia dhe Serbia janë shtete pa identitet – qeveritë e tyre, jo domosdoshmërisht populli. Politika greke e ajo serbe kanë qënë dhe vazhdojnë të mbeten shërbëtore të Perandorisë Britanike. Këto dy shtete nuk kanë agjenda të tyre nacionale; agjenda e tyre ka qënë shërbimim i evropianëve në luftën e tyre kundër Perandorisë Osmane, e agjenda e tyre sot vazhdon të mbetet e njejtë: t’i shërbejnë Britanisë së Madhe dhe Amerikës në agjendat e tyre të pista kundër muslimanëve të Ballkanit.

Nuk ka qënë aspak rastësi që Greqia dhe Serbia kanë ndërmarrë gjenocide e kanë bërë masakra kundër muslimanëve të Ballkanit. Masakrat në Bosnje dhe ato në Kosovës ishin vetëm një pjesë në zinxhin e gjatë të masakrave evropiane kundër muslimanëve.

Për fat të keq, baza ushtarake britanike në Ballkanin verior, ndryshe e quajtur Serbi, vazhdon të ngelet një problem. Serbia nuk drejtohet nga një klasë politike që kërkon të bëjë më të mirën për popullin serb, por drejtohet nga një kaskë spiunësh britanikë e agjentë të CIA-s që bëjnë zhurmë politike sa herë i intereson Amerikës dhe Britanisë së Madhe.

Për ta mbyllur, Serbia ka një rëndësi të madhe për Britaninë e Madhe dhe Amerikën. E themeluar si shtet nga Perandoria Britanike në shekullin e 19-të, ajo gjithmonë ka shërbyer si bazë ushtarake britanike kundër Perandorisë Osmane e kundër muslimanëve ballkanas. Masakrat e spiunëve të CIA-s, Sllobodan Millosheviç dhe qytetarit amerikan Milan Paniç, kundër muslimanëve boshnjakë e shqiptarë ishin pjesë e një agjende të vjetër evropiane për spastrimin e Ballkanit nga muslimanët, pra nuk ishin rezultat i një nacionalizmi të çmendur siç e thotë versioni zyrtar i historisë.

Për më tepër, rëndësia politike e Serbisë qëndron në faktin se ajo ka shërbyer për Perandorinë Britanike si një maske politike, dhe vazhdon të shërbejë si e tillë për Amerikën dhe Britaninë e Madhe në kohën e sotme. Në vend që britanikët dhe amerikanët të identifikohen si armiqtë e vërtetë të muslimanëve, është Serbia ajo që e ka ngritur flamurin e armiqësisë kundër nesh, duke e ruajtur reputacionin politik të atyre që qëndrojnë mbrapa saj: Amerikës dhe Britanisë së Madhe.

Edhe sot Serbia ka një rol kyç politik në luftën e Amerikës dhe Britanisë së Madhe kundër muslimanëve. Për këtë arsye, klasa politike serbe duhet demaskuar për atë që është: një grup agjendës e shërbëtorësh britanikë e amerikanë, që nuk kanë për qëllim të zhvillojnë vendin e tyre, por t’i shërbejnë padronëve të tyre politik.

Serbia nuk është armike e Amerikës apo Britanisë së Madhe. Ajo është bazë ushtarake dhe qendër spiunazhi e këtyre dy shteteve. Serbia nuk ka agjendë nacionale. Politika e saj është thjesht nën urdhërat sekret të Amerikës dhe Britanisë së Madhe. Funksioni i Serbisë është lufta ndaj muslimanëve dhe masakrimi i tyre sa herë i intereson Londrës apo Washington-it.

Populli serb nuk është armik i muslimanëve, porse Amerika dhe Britania e Madhe janë armiqtë tanë. Duhet të bëhet dallimi mes popullit të thjeshtë serb dhe politikës serbe – kaska spiune britanike.

Sabri Lushi

Dhjetor 2023

The post RËNDËSIA POLITIKE E SERBISË PËR BRITANINË E MADHE DHE AMERIKËN NË LUFTËN E TYRE KUNDËR MUSLIMANËVE NË BALLKAN appeared first on Kukes Post.

Nëse do ta lexoje Kurani nga fillimi deri në fund, do të vije re se ai i kushton një rëndësi të veçantë përdorimit të trurit aq sa mendoj se nuk ka libër në sipërfaqe të tokës që ta nxisë njeriun për përdorimin e mendjen ashtu siç nxit Kurani.

“A nuk po mendoni?” “A nuk po logjikoni?” “Me qëllim që ata të mendojnë.” “Që meditiojnë në krijimin e qiejve e të tokës.” “Për të zotët e mendjes.” “Ata janë njerëz që nuk kanë mend.” “Porse hipokritët nuk kuptojnë.” “Porse hipokritët nuk logjikojnë.” Këto janë vetëm disa pjesë ajetesh kuranore që nxjerrin në pah rëndësinë e përdorimit të trurit.

Nuk ka dyshim se Kurani nuk e bën këtë aksidentalisht pasi ai është “libër ajetet e së cilit janë të thurura në mënyrë të përsosur, që është i shpjeguar nga i Urti (el-Hakīm), nga Ai që njeh gjithçka me hollësi (el-Khabīr).” [Kuran, 11:1]

Vërtetë është jo vetëm mahnitës fakti se sa shumë Kurani i bën thirrje njeriut që ta përdor trurin, të logjikojë, të kuptojë, të mendojë, e të meditojë, por kjo është cilësi unike e këtij libri hyjnor. Nuk është rastësi që muslimanët themeluan një prej civilizimeve më të mëdha që bota ka parë ndonjëherë, frutat e së cilit po i korrim edhe sot. Shkenca që muslimanët zhvilluan, insfrastruktura që ata ngritën, universitetet që ata themeluan, e mijëra e miliona libra që ata botuan – që e ndriçuan botën me dritën e dijes, gjithçka ishte si rezultat i përdorimin të trurit, që Kurani i ka kushtuar një rëndësi qëndrore.

Allahu nuk e ka krijuar njeriun të jetojë si robot. Në fakt, Ai as që ka nevojë për adhurimin e njeriut. Bukuria dhe e veçanta e njeriut si krijesë qëndron tek mendja e tij. Vullneti i lirë nuk mund të ekzistojë pa përdorimin e trurit. Sa më shumë ta përdor njeriu trurin, aq më shumë i është afruar përsosjes së tij si qenie.

Në të njejtën kohë, Kurani folur edhe për faktorë që e pengojnë njeriun nga përdorimi i trurit. Të përdorësh trurin nuk është gjë e lehtë. Është një proçes që kërkon mundim, që ka pengesa, që kërkon kapërcime, që mund të shoqërohet me pagimin e një kostoje, por përdorimi i trurit është i domosdoshëm për çlirimin e njeriut nga robëria ashtu sikurse është kush i domosdoshëm për njohjen e Allahut.

“A nuk po reflektojnë ata mbi Kuranin, apo vallë kanë çelësa në zemrat e tyre?” [Kuran, 47:24]

Allahu ka përdorur një imazh shumë domethënës për faktorët që pengojnë nga meditimi apo reflektimi mbi Kuranin dhe të kuptuarit e tij. Ai i ka krahasuar ato pengesa me kyçe apo dryna, të cilat nuk lejojnë që kuptimet e Kuranit të futen në zemër. Ky është një koncept shumë interesant që Kurani e ka parashtruar, koncepti i pengesave i krahasuar me drynat.

Në fakt, ashtu siç e kanë shpjeguar dijetarët, po t’i analizojmë faktorët që e pengojnë njeriun jo vetëm nga të kuptuarit e Kuranit, por edhe nga të kuptuarit e dijes apo nga përdorimi i trurit në përgjithësi, janë nga më të ndryshmit.

Kultura apo tradita është një faktor që e pengon njeriun nga përdorimi i trurit. Rregullat kulturore apo adetet shërbejnë si një kuti për njeriun. Edhe nëse mendon, njeriu duhet të mendojë brenda kësaj kutie.

Edhe supozimet shkencore, hipotezat, mendimi akademike zyrtare, qëndrimet kolektive, e deri tek politikat shtetërore, të gjitha këto janë në vetvete kutia apo kyçe që e detyrojnë njeriun të kufizohet brenda tyre, apo të mendojë brenda këtyre kontrureve. Sfidimi i tyre jo vetëm që kërkon mundim të madh, por që mund të shoqërohet me pasoja serioze, si përjashtim, pushim nga puna, e deri në izolim shoqëror e ekonomik.

Kyçe të tjera që ia bllokojnë njeriut diapozonin e të menduarit janë epshet, dëshirat materialiste, argëtimi, pasionet e ulëta, rehatia, mos përballja me vështirësi, propaganda, stili i jetës, humbja e kohës në gjëra të parëndësishme, prioritetet e gabuara në jetë, anshmëritë intelektuale, interesat politike etj. Secila nga këto është pengesë për përdorimin e trurit, dhe secila nga këto shërben si një kyç për zemrën, që e pengon atë nga të kuptuarit e të vërtetës apo nga reflektimi mbi Kuranin.

Megjithatë, nëse ekziston një agjendë politike apo fetare që jo vetëm nuk e nxit apo lehtëson përdorimin e trurit, por bën krejt të kundërtën – i pengon njerëzit nga përdorimi i trurit dhe ndërmerr hapa konkret për kontrollin mendorë të njerëzve, atëherë kemi të bëjmë me një situatë shumë të rrezikshme, dhe personalisht mendoj se koha në të cilën jetojmë po përballemi pikërisht më këtë problem.

Ndryshe nga ç’pretendon zyrtarisht, politika moderne dhe e gjithë kultura sekulariste jo vetëm që nuk e stimulon përdorimin e trurit, por po bën krejt të kundërtën: i ka shpallur luftë mendjes së njeriut. Nëse kisha katolike e mesjetës vriste e burgoste ata intelektualë të cilët e sfidonin narrativën shkencore apo qëndrimin zyrtar të kishës, politika moderne sekulariste ushtron një kontroll mbi trurin e njeriut në mënyrë shumë më të sofistikuar e më drakoniane.

Për ta përmledhur me pak fjalë, sekularizmi perëndimor nuk urren gjë më shumë tek njeriu se sa mendjen e tij, dhe më e keqja është se paraqitet me një fytyrë krejt të kundërt, sikur perëndimorët e vlerësojnë mendjen e njeriut, sikur ata po vjedhin trurin e vendeve të varfëra, sikur e vlerësojnë mendimin kritik, e që kanë vlerësim për mendimet shkencore. Realiteti tregon për një perëndim krejt të kundërt: ata janë armiq të trurit e të mendjes së njeriut.

Nga ana tjetër, vëmë re edhe një degradim intelektual të botës islame dhe një zhvlerësim të papreçedent të trurit të njeriut. Muslimanët nuk e vlerësojnë trurin ashtu siç i urdhëron Kurani, apo siç tregon tradita e dijetarëve të mëdhenj të kësaj feje, të kryesuar nga tre brezat e parë.

Muslimanët janë ndarë në grupe e sekte, në shtete e në identitete kombëtare. Secili sekt, grup, shtet apo identitet kombëtar kërkon ta vendos pasimin apo identitetin e grupit mbi pasimin e të vërtetës apo të përdorimit të trurit. Nëse përdor trurin, mund të ketë penalizime.

Institucionet, shkollat dhe universitetet fetare nuk mbështesin mendjet më të ndritura. Ato nuk afrojnë pranë tyre trurin, por studentët më të dobët e më nënshtrues, të cilët nuk sfidojnë intelektualisht. Kjo është fatkeqësi e madhe. Kjo është katastrofë intelektuale.

Personalisht jam i sigurtë që dekadenca intelektuale në radhët e muslimanëve, promovimi i injorantëve, dispozicioni i institucioneve fetare apo gadishmëria e universiteteve fetare për të pranuar në radhët e tyre studentët më të dobët e më të nënshtruar mendërisht nuk ka të bëjë me vetë fenë islame. Feja nxit të kundërtën, por kjo ka të bëjë me politikat sekulariste perëndimore pushtuese të cilat nuk luftojnë asgjë tjetër më shumë se trurin e njeriut.

Nëse perëndimorët e kanë fituar luftën ushtarake me muslimanët në fillim të shekullit të 20-të, ata akoma nuk e kanë fituar luftën intelektuale me ta, e kjo luftë vazhdon të jetë më e ashpër se kurrë.

Strategjitë pushtuese perëndimore dhe masat politike për shkatërrimin e Islamit dhe të muslislimanëve përfshijnë mbi të gjitha luftën e tyre kundër trurit, mendjes, e dijetarëve.

Është empirikisht i verifikueshëm fakti se sot studentët më të dobët e më bindës pranohen nëpër shkolla fetare. Kjo nuk është diçka që nxitet nga feja islame, por nga sekularizmi pushtues perëndimor.

Është empirikisht i verifikushëm fakti se studentët të cilët nuk shfaqin tendencë për të sfiduar institucionet fetare, mendimin zyrtare, apo qëndrimet sektare lejohen për të pasur sukes akademik.

Është empirikisht i verifikueshëm fakti se institucionet fetare janë mbushur me muslimanë të cilët nuk kanë ndonjë spikatje intelektuale apo ndonjë aftësi mendore të veçantë. Kjo nuk është rastë, e as pasojë e mungesës së aftësive mendore në radhët e muslimanëve, porse kjo është politikë sekulariste për shkatërrimin e islamit dhe kontrollin e muslimanëve.

Është empirikisht i verifikueshëm fakti se qeveritë sekulariste, Qeveria Amerikane, dhe Qeveria e Britanisë së Madhe i kanë shpallur luftë çdo intelektuali musliman të pavarur dhe secilit dijetar – nëse ka arritur të bëhet i tillë mes vështirësive të mëdha, që është i pavarur e nuk i bindet politikës shtypëse sekulariste.

Si kurrë më parë, bota islame po kërcënohet nga një luftë e ashpër kundër mendjes, kundër trurit, kundër dijetarëve, kundër intelektualëve të pavarur, e kundër mendimit kritik. Kjo luftë përfshin burgosjen e dijetarëve të pavarur, izolimin ekonomik të çdo muslimani të pavarur, nënçmimin dhe shtypjen e çdo studenti i cili mund të jetë talent, stigmatizimin e çdokujt që bën pyetje, që ngre pikëpyetje, që hedh dyshime, e që sfidon mendimin zyrtar i cili nuk është bindës apo që bie në kundërshtim të hapur me Kuranin dhe traditën e Profetit Muhammed (paqja qoftë mbi të).

Islami modern, i cili është dizenjuar nga pushtuesit e nga tiranët perëndimorë, duhet të jetë Islami i mediokërve, Islami i mos-përdorimit të trurit, Islami i pasimit të verbër, Islami i sekteve e grupeve, Islami i interpretuar nga agjentë e spiunë perëndimorë, Islami i nxënësve të dobët, Islami i imamllarëve të kontrolluar nga shteti, Islami i dijetarëve që nuk guxojnë të sfidojnë mendimin zyrtar, Islami i fasadës, Islami i të korruptuarëve e të nënshtruarëve – ekzaktësisht ashtu siç e kërkon armiku, ashtu siç e kërkojnë shfrytëzuesit amerikanë dhe sekularistët britanikë. Ky është Islami modern që kërkohet të promovohet.

Lufta e armiqve perëndimorë dhe e botës sekulariste kundër Islamit është më e ashpër se kurrë. Kjo luftë nuk po zhvillohet vetëm me armë, me burgosje, me izolim ekonomik, por edhe me anë të promovimit të spiunëve, agjentëve, e të studentëve më të dobët e më të nënshtruar intelektualisht apo me IQ-në më të ulët.

Islami është feja e mendjes dhe e përdorimit të trurit kurse sekularizmi është ideologjia e nënshtrimit, nënçmimit, dhe shtypjes së njeriut. Për këtë arsye, ata e urrejnë trurin e njeriut; ata e luftojnë mendjen dhe ndriçimin e saj. Përveç se kanë humbur veten, sekularistët barbarë kërkojnë ta shkatërrojnë edhe fenë islame me tiraninë dhe xhahilitetin e tyre.

Unë do të bëhesha shumë pesimist e i dëshpëruar kur e shikoj gjendjen e mjeruar të muslimanëve dhe luftën intelektuale që sekularistët perëndimorë po ndërmarrin kundër nesh, porse Profetit Muhammed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) na ka tregaur se nuk do të pushojë se ekzistuari një grup në umetin musliman të cilët do të jenë qartazi mbi të vërtetën, që nuk iu bën dëm atyre kush i kundërshton ata, e që nuk i frikësohen kritikës së kritikuesëve. Umeti islam është feja e dijetarëve, dhe gjithmonë do të ketë dijetarë në mesin tonë pavarësisht luftës së ashpër të injorantëve sekularistë kundër fesë e kundër mendjes së njeriut. Islami do të mbijetojë sepse Kurani do të mbijetojë, e Kurani nxit për përdorimin e trurit.

Sabri Lushi

Dhjetor 2023

The post A PO PËRBALLEMI ME NJË ‘ISLAM MODERN’ I CILI NXIT PËR MOSPËRDORIMIN E TRURIT?! appeared first on Kukes Post.

Kjo është një temë shumë e komplikuar dhe nuk mund të perceptohet në mënyrën e duhur pa kuptuar më parë disa koncepte shumë të rëndësishme rreth shtetit dhe politikës moderne; gjithësesi, sa më shumë të trajtohet si temë, aq më e qartë bëhet për audiencës, pra nuk mund të sqarohet me një shkrim apo ese.

Së pari, për shumë arsye, pragmatiste, logjistike apo edhe si pjesë e fatëkeqësisë për njerëzimin, pushteti modern është pushtet i kontrollit absolut. Nëse forma klasike e pushtetit ka qënë besnikëria ndaj një lideri, sot është kontrolli informal dhe spiunizmi.

Sa për informacion, sot në botë ka vetëm disa mbretëri që e praktikojnë formën klasike të besnikërisë ndaj pushtetit, ajo që quhet në anglisht ‘allegiance’ e në arabisht “bej’ah.” Ndër më tipiket janë monarkia britanike, familja mbretërore e Arabisë Saudite, familja mbretërore hashimite në Jordani, ajo marokene dhe qytet-shtetet e gjirit persik.

Ndërsa monakria britanike ka pushtet real sepse është dinastia një mijë vjeçare që ka udhëhequr Perandorinë Britanike, është monarkia e vetme e mbijetuar në Evropë, është monarkia që ka rrëzuar Perandorinë Osmane, është monarkia që ka formuar shtetet moderne, OKB-në dhe të gjitha institucionet e ashtuquajtura ndërkombëtare, por që janë asgjë tjetër veç përfaqësim i pushtetit britanik botëror, monarkitë e tjera në vendet muslimane kanë pushtet fiktiv apo thjesht zgjatim të pushtet britanik sepse këto shtete janë të detyruara t’i binden ligjit ndërkombëtar, që është mbi pushtetin e mbretit të Arabisë Saudite, të mbretit jordanez apo të atij maroken.

Me pak fjalë, bota nuk e praktikon pushtetin me anë të besnikërisë dhe përfaqësisë reale ashtu siç duhet të ekzitojë pushteti në formën natyrale dhe ashtu siç feja islame e ka kodifikuar.

Pushteti sot në botë aplikohet përmes një gërshetimi të pushtetit formal dhe besnikërisë informale. Është shumë e habitshme se si britanikët kanë arritur ta vendosin këtë lloj pushteti, i cili ka disa avantazhe: e para, është pushtet me kosto shumë të lirë, dhe e dyta, pushteti e minimizon përgjegjësinë që ka ndaj qytetarëve apo e largon nga vetja çdo krim apo padrejtësi që bën mbi qytetarët. Disavantazhi kryesor i këtij pushteti është padrejtësia e madhe dhe përdorimi i çdo mjeti për mbajtjen e pushtetit.

Normalisht, çdo fëmijë kur lind, rritet dhe ngjitet ngadalë në shkallët e jetës, është i krijuar në atë mënyrë që t’i besojë pushtetit formal. Është tmerr t’i thuash një fëmije se i gjithë pushteti formal është një fasadë për të mbuluar pushtetin informal. Kjo do të ishte shokuese.

Pushteti formal – ligjet, gjakatat, qeveria, fjalimet, rregulloret etj., iu tregojnë individëve korsitë mbi të cilat duhet të ecin në mënyrë që të ecin përpara në jetë. Nga ana tjetër, sa po të futesh në korsi, është një pushtet krejt tjetër i cili ka rregulloret e veta që nuk thuhen kurrë zyrtarisht. Ky është pushteti informal. Ky është spiunizmi. Ky është kontrolli. Ky është pushteti sekret britanik. Kjo është fytyra e vërtetë e sekularizmit. Ky është pushteti i djallit. Ky është shkatërrimi i njerëzimit. Ky lloj pushteti mund të emërohet me çdo lloj emri që mendon njeriu sepse ka fjalë të ndryshme që mund ta etiketojnë atë.

Në mënyrë që njerëzit të heqin dorë nga liria formale – dhe liria është një veçori esencialisht e njeriut që ia ka dhënë Zoti, pushteti e detyron çdo individ që ta bëjë këtë në mënyrë informale.

Në mënyrë sekrete e informale çdo individ, çdo student, një person që ka hyrë në korsitë e jetës detyrohet nga shteti ta dorëzojë lirinë e tij e t’i robërohet shtetit, por në mënyrë jo formale. Kuptohet, shteti luan shumë me gërshetimin e formales me informalen. Shteti kurrë nuk ia bën të qartë individit se po dorëzon lirënë sepse shteti është i yni.

Ajo çfarë ka bërë Perandoria Britanike, dhe e ka arritur me sukses, ka bllokuar çdo burim natyror dhe e bën të pamundur të jetosh në mënyrë të lirë apo duke zbatuar ligjet formale. Përmes një magjie të habitshme, i detyron të gjithë njerëzit t’i japin një besnikëri jo informale pushtetit, që t’i shërbejnë atij me çdo kusht, në mënyrë që të arrijë të eci përpara.

Prandaj sot është e pamundur të marrësh një leje, një të drejtë studimi, një bursë, një punë, një vizë, një liçensë, të hapësh një biznes, të hapësh një shtëpi botuese, një qendër kulturore etj. pa i dhënë një besnikëri informale pushtetit. Kjo e vërtetë është kudo në botë. Ligjet formale nuk mjaftojnë të ecësh përpara askund në botë.

Dikushi mund të thotë se nuk ka problem këtu, pra me besnikërinë informale. Shteti është i yni.

E vërteta është se ka një problem të madh. Nëse njerëzit formojnë marrëdhënie informale me shtetin, atëherë cili është arbitrari për këto lloj marrëdhëniesh? Cili është garantuesi se nga këto marrëdhënie nuk ka padrejtësi? Se nuk vidhen pronat e njerëzve? Se nuk i jepet një e drejtë dikujt që nuk i takon? Që nuk vriten njerëz dhe nuk e mban kush përgjegjësinë? Si mund të ruhemi nga pushteti sekret? Cilat janë kriteret e ndarjes së burimeve natyrore nëse të gjithë përfitojmë në mënyrë sekrete me shtetin?

Feja islam dhe pushteti i ngritur sipas parimeve të saj është e kundërta e sekretes. Si mund të funksionojë një pushteti i cili në mënyrë informale iu jepka favore njerëzve? Nëse shteti është i yni, nga e paska marrë këtë të drejtë shteti që t’u japë favore qytetarëve në mënyrë informale? Normalisht i bie që ekonomia, liçensat, lejet e ndërtimint, të drejtat shkollore, të drejtat për të bërë shkencë, të drejtat për të pasur akses tek burimet natyrore janë të të gjithëve; këto nuk janë prona private të shtetit – i cili është i supozuar të jetë i të gjithëve.

E vërteta është se pushteti britanik e trajton shtetin si pronë private, por këtë nuk e thotë kurrë në mënyrë zyrtare. Sipas pushtetit sekularist britanik, askush nuk mund të përfitojë nga prona private e shtetit vetëm se përmes një besnikërie informale ndaj shtetit, që t’i bindet atij me çdo kusht sa herë që kërkohet dhe të jetë i gatshëm për të bërë edhe krime.

Ky lloj pushteti britanik sot gjendet kudo në botë, në Shqipëri, në Amerikë, në Kanada, në Arabinë Saudite, në Egjipt, në Turqi, në Kinë, në Francë, e në çdo vend të botës sepse bota është e kontrolluar nga i njejti pushteti britanik.

Është e pamundur të gjesh një vend në botë që nëse ndjek vetëm rregullat formale, është e mundur të ecësh përpara. S’ka asnjë vend. E përsëris, asnjë vend.

LIND PYETJA: POR PËRSE NUK E DENONCOJNË NJERËZIT KËTË FORMË PUSHTETI?

E vërteta është se denoncohet pafund, por zëri i tyre nuk mund të dëgjohet. Shumë njerëz që e thonë të vërtetën eleminohen përpara se të bëhen publikë, apo bllokohen plotësisht nga pushteti. Nga ana tjetër, vetë pushteti e adreson këtë problem, por e quan korrupsion. Pushteti nuk është budalla. Pushteti e di se njerëzit mund të nxjerrin konkluzione nga eksperienca e tyre, por e mbulon këtë duke e quajtuar korrupsion.

Prandaj, kudo në botë qeveria po lufton korrupsionin, duke dhënë përshtypjen se pushteti informal nuk është diçka sistemike, por sporadike. Në fakt, është krejt e kundërta. Ajo që quhet korrupsion është thjesht mbulim i një makabre të tmerrshme e pushtetit të padukshëm britanik.

Sa e sa njerëz të ndershëm sot në botë studiojnë shumë, punojnë, janë të ndershëm, e duan lirinë, e duan të mirën, duan të ecin përpara, kanë aftësi, janë njerëz që kanë vullnet pafund, mirëpo ata pengohen nga pushteti, dhe më e keqja është se shumica e këtyre njerëzve nuk arrijnë dot të nxjerrin konkluzione për vërtetësinë e pushtetit.

Për shembull, gazetari i njohur amerikan Chris Heghes e adreson këtë problem duke thënë se thjesht sistemi amrikan po dështon dhe po i pret në besë qytetarët e ndershëm. Madje ai akuzon korporatat dhe të pasurit. Ky është gabimi i qëllimshëm i tij. Chris Hedges, si një nga miliona gazetarët e pushtetit, këtë punë bën: mbulon të vërtetën e hidhur të pushtetit informal britanik, një pushtet që është kthyer në shkatërrimtarin më të madh të botës.

Edhe po të bazohemi në eksperiencë personale, unë nuk njoh asnjë njeri në jetën time që të ketë ecur përpara pa ndihmon e paligjshme të shtetit; asnjë, edhe pse njoh njerëz pafund. Ky është shteti modern. Ky është shteti britanik. Ky është shteti i mbretërisë britanike – shteti i korrupsionit dhe i spiunizmit dhe i padrejtësisë.

Pushteti i mbretërisë britanike i ngjan tamam një gruaje lavire e cila kërkon ta ndyej të gjithë botën, që ajo të mos duket e veçantë. Pushteti britanik është pushteti i lavireve.

DISA CILËSI TË SPIUNËVE TË PUSHTETIT:

Spiunët nuk kanë uniforma dalluese, as brirë e as ndonjë mjet identifikimi sepse për këtë arsye ata quhen agjetë shtetërorë sekretë. Ata dallohen me cilësitë e tyre. Agjentët e shtetit – ata që përfitojnë me të padrejtë nga shteti, janë njerëz gënjeshtarë, mashtrues, imoralë, të pabesë, tradhtarë, nuk mund të iu zëshë besë për asgjë, të therin mbas shpine; ata janë njerëz që e kanë humbur vetveten; nuk janë vetvetja. Ata janë nën kontroll. Ata nuk mbajnë përgjegjësi për asgjë. Ata ia kanë shitur shpirtin djallit.

Spiunët dallohen përmes cilësive të tyre. Nëse përballesh me një njeri gënjeshtar, që gënjen pa asnjë asrye, kjo është një indikacion i mirë për ta kategorizuar një person të tillë si spiun apo agjent i shtetit.

P.S.

Ajo që quhet besnikëri informale, spiunizëm, apo marrjen favore nga shteti në mënyrë sekrete me kusht që t’i shërbesh shtetit, kjo është padrejtësi, imoralitet, fasad, korrupsion, dhe krim, kështu që të mos e gënjej ndokënd mendja se ka justifikim për ta bërë këtë.

Sabri Lushi

Nëntor 2023

The post KUSH JANË AGJENTËT DHE SHËRBËTORËT E SHTETIT? SI T’I DALLOJMË ATA? SI FUNKSIONON PUSHTETI INFORMAL BRITANIK? appeared first on Kukes Post.

Fjala ‘demokracia,’ pavavësisht etimologjisë apo kuptimit terminologjik të saj, është ndër fjaltë më të përdorura në kohën moderne. Ajo bën pjesë në atë grupin e fjalëve magjike apo politikisht të paqarta, që kuptimin duket sikur e ka të mirë, por në realitet nuk janë asgjë tjetër veçse simboli i game të gjërë imoraliteti politik.

Ashtu si termat ‘pavarësi e gjyqësorit,’ ‘ndarje pushtetesh,’ ‘republikë,’ ‘ka vendosur populli,’ ‘në emër të popullit,’ ‘të gjithë të barabartë para ligjit,’ ‘ndarja e pushteteve,’ ‘pushteti i katërt,’ ‘pavarësia e mediave,’ ‘shoqëria civile,’ ‘investigim i pavarur,’ ‘palë e tretë,’ ‘ligji ndërkombëtar’ etj., demokracia është shpikur nga Perandoria Britanike si pjesë e mekanizmave politike të saj për të përhapur pushtetin despotik britanik në botë, për të mashtruar shumë popuj që t’i bashkohen këtij pushteti, dhe për të kontrolluar botën nën një qeveri të vetme.

Demokracia është shpikur si amballazh për të mbuluar një mijë e një të këqinja, që në pamje të parë të magjeps, të bën të ndejesh sikur ke peshë si individ, sikur pushteti është i detyruar të të respetojë, të ta dëgjojë fjalën e mendimin, sikur populli – ‘koncept abstrakt e i padefinuar,’ është sovrani i vërtetë, jo mbreti apo udhëheqësi i vendit.

Demokracia nuk mund të njihet duke lexuar libra, por duke e testuar atë, duke e vënë në provë. Ajo nuk mund të njihet duke dëgjuar lajmet apo duke lexuar libra britanikë, por me eksperiencë personale me shtetin, me përballje me gjykatat, dhe me ligjet e vendit, dhe më pas nga eksperienca personale mund të kalosh në hulumtim akademik apo shkencor e të mësosh të vërtetën rreth saj.

Demokracia aq më tepër nuk mund të njihet duke dëgjuar analistët politikë në TV, të cilët marrin rroga të majme, përfitojnë favore politike elitare, lëvizin makina të shtrenjta, jetojnë në shtëpi luksoze, dhe trajtohen si princër kur lëvizin nëpër botë.

Ajo nuk mësohet duke dëgjuar profesorët e çertifikuar nga shteti, të mirëpaguar dhe që përfitojnë po ashtu favore që pjesa më e madhe e shoqërisë as nuk i imagjinon.

Shijen e vërtetë të demokracisë e merr nëse përballesh me gjykatat, me burokracinë shtetërore, me mekanizmat politikë, me makinën e propagandës shtetërore, me shërbimet sekrete apo inteligjente të shtetit, me agjensitë e taksave, me aplikim liçensash, vizash, apo të shërbime të tilla. Aty e mëson për herë të parë se demokracia nuk ka të bëj fare me përrallat britanike që dëgjojmë në TV apo që lexojnë nëpër librat e shkruar mirë nga propaganduesit britanikë.

Në realitet:

Demokraci do të thotë që një grup pushtetarësh – përfaqësues të pushtetit britanikë, vendosin për çdo gjë ndërsa populli duhet të bëj sikur ata kanë vendosur përmes votës.

Demokraci do të thotë mungesë përgjegjësie. Nëse përballesh me shtetin, me gjykatat, me administratën apo burokracinë shtetërore, do të vësh re se të gjithë ato koncepte apo mekanizma politikë, siç është rendi i shtetit ligjor, pavarësia e gjykatave, ndarja e pushteteve, pushteti i katërt etj., nuk kanë asnjë funksion tjetër përveç se mos mbajtjes së përgjegjësisë.

Në demokraci, përgjegjësia politike gjuhet si top futbolli nga një cep i fushës politike në tjetrin, dhe ajo ngelet jetime. Askush nuk mban përgjegjësi. Gjykata thotë se vepron ashtu sepse ia detyron ligji – sigurisht ligj abuziv, ligj të cilin e ka vendosur politika, ndërsa kjo e fundit argumenton se ne nuk kemi çfarë t’i bëjmë gjykatës.

Kur vjen puna për përgjegjësi, demokracia shquhet për konfuzion e për mos mbajtje të saj. Kur vjen puna për marrjen e një leje apo përfitimit të një shërbimi nga shteti, demokracia paraqitet tmerrësisht e komplikuar, me pushtete të ndara, që nuk merret vesh se cili e ka vulën në dorë ndërkohë që mbrapa dyerëve pushteti demokratik është pushteti më monist që mund të ekzistojë.

Sa i përket funksionimit të pushtetit dhe vendim-marrjes, demokracia është pushtet monsit, i centralizuar deri në dorën e një individi, por gjithçka ndodh mbrapa dyerëve, larg syve të publikut, dhe në mënyrë sekrete.

Demokracia është pushtet sekret, pushteti i dyerëve të mbyllura, i mungesës së transparencës, i mashtrimit publik, dhe i gënjeshtrës. Demokracia është pushtet monist, i centralizuar, dhe i gjithë pushteti është i përqëndruar në dorën e një individi, por çdo gjë ndodh përmes një imazhi të mirë.

Në demokraci, qytetari nuk ka zë. Fjala e tij nuk ka vlerë, të paktën nëse fjalën e përdor siç e parashikon vetë demokracia, jo nëse i hyn një rruge tradicionale intelektuale.

Demokraci do të thotë pushtet absolut i qeverisë apo shtetit. Në një shtet demokratik, qytetarët nuk duhet të kenë asnjë lloj pushteti: as pushtet ekonomik, as pushtet financiar, as pushtet ushtarak, as pushtet intelektual, as pushtet publik intelektual, dhe as pushtet mediatik. Të gjitha pushtetet i mban shteti ndërsa individi është i zhveshur nga çdo pushtet – është thjesht një vegël në dorë të pushtetit, prandaj individët janë kaq vulnerabël apo të pa mbrojtur.

Demokracia është një sistem politik që e shkatërron shoqërinë me qëllim që kontrolli i njerëzve të bëhet më i lehtë për pushtetin. Një prej qëllimeve kryesore të demokracisë është që vazhdimisht ta zhveshi qytetarin e thjeshtë nga çdo lloj fuqie e pushteti. Në demokraci, individët janë pak a shumë robër apo skllevër të pushtetit apo të qeverisë.

Demokracia është pushtet i bazuar në prapaskenë e në informalitet pavarësisht aparencës. Paraqitjen ajo e ka të bukur dhe magjepse ndërsa pushteti i vërtetë funksionon prapa perdes.

Demokracia është pushteti i spiunizmit, i rekrutimit të njerëzve në mënyrë informale, i dhënies së favoreve ndaj qytetarëve në mënyrë që ata t’i shërbejnë shtetit në mënyrë informale e sekrete ndërkohë që edhe shërbimet e detyruara të shtetit i shiten qytetarit si favore.

Në demokraci është thuajse e pamundur të jetosh i pavarur, me dinjitet, pa përfituar në mënyrë informale apo korruptive nga shteti, dhe pa u përballur me shtetit.

Në demokraci, shteti kontrollon gjykatat, policinë, kompanitë, bizneset, ekonominë në tërësi, punëdhënësit, arsimin, administratën publike, avokatët, mediat, gazetarët, botuesit, shkrimtarët, OJF-të, shoqatat, krerikët fetarë, e deri tek organizatat kriminale apo terroriste, dhe gjithçka kontrollohet në mënyrë moniste, sekrete, formale e informale nga vetë shteti.

Në demokraci, nëse përballesh me shtetin tek pushteti i gjykatave, me zyrat e taksave, apo qoftë edhe me mediat, hakmarrjen e shtetit demokratik do e hasësh tek një pushtet tjerër, qoftë edhe tek sektori privat, sepse pushteti është i koordinuar në prapaskenë dhe i kontrolluar nga sigurimet sekrete.

Demokracia është pushteti i spiunizmit. Në demokraci, çdo individ lejohet të jetojë, i jepet një punë, një liçense, një e drejtë studimi, një favor politik apo burokratik, një lehtësim në taksa, një vizë për një shtet tjetër, një leje ndërtimi etj. me një kusht të vetëm: që të jetë në gjendje t’i shërbejë shtetit në mënyrë informale kur ai të ketë nevojë, dhe shërbimi kryesor është të jetë i gatshëm të kontrollojë një qytetar tjetër, qoftë edhe pjestarë të familjes, që të jetë i gatshëm të veprojë kundër një qytetari të pafajshëm apo që të përhapë propagandën e shtetit.

Demokracia mund të duket herë pas here si pushtet i çoroditur, që nuk merresh vesh se çfarë ndodh – kaos i plotë, për në prapaskenë pushteti është i konsoliduar dhe funksionon në mënyrë perfekte.

Demokracia është pushtet britanik. Ajo është gënjeshtër, mashtrim, vjedhje, shtypje, dhe konfiskim. Përveç emrit, çdo gjë tjetër e demokarcisë është problematike.

Demokracia është pushtet i padrejtë, djallëzor, dhe imoral, prandaj ky lloj pushteti duhet refuzuar e nënçmuar sepse nuk është asgjë tjetër veçse pushteti i pushtuesit britanik ndërsa aspekti më i korruptuar i demokracisë janë gjykatat – kasaphanet e shtetit.

Sabri Lushi

Nëntor, 2023

The post Ç’ËSHTË DEMOKRACIA DHE KUSH E KA SHPIKUR ATË? appeared first on Kukes Post.

Për të kuptuar siç duhet konfliktin palestinez, fëmijet dhe civilët që vriten në mënyrën më barbare nga sekularistët izraelitë – shërbëtorët e Perandorisë Britanike, është e domosdoshme për t’u kthyer mbrapa në histori dhe njëkohësisht për t’u bërë i njohur me disa fakte historike e përkufizime të rëndësishme politike, fetare, e etnike.

Së fillim, është thelbësisht e rëndësishme për të bërë dallimin mes fjalës ‘çifut’ dhe ‘izraelit.’ Judaizmi është një prej feve kryesore në botë, në atë që njihen si fe monoteiste ndërsa pasuesit e kësaj feje njihen si çifutë, apo në gjuhët semitike si “jehudi.” Nga ana tjetër, termi izraelit i referohet një race apo fisi të caktuar që janë pasardhës të profetit Jakub (alejhi selam), që njihet gjithashtu edhe me ermin Izrael.

Izaeli ishte nipi i profetit të madh Ibrahim (alejhi selam), që njihet edhe si babai i profetëve dhe simboli i monoteizmit. Një nga dymbëdhjetë fëmijët e Izraelit ishte profeti Jusuf (alejhi selam), i cili pas shumë peripecishë përfundoi në Egjiptin. Mbasi u ble si skllav nga kryeministri egjiptian i asaj kohe, ai më pas u birësua dhe u rrit nën përkudesjen e tij. Pas shumë vitesh, madje edhe pasi kaloi një pjesë të jetës së tij në burg, Jusufi u bë udhëheqës politik i lartë në Egjipt për shkak të intepretimit të endërrës së famshme të mbretit të Egjiptit, që në atë kohë nuk njihej me termin faraon.

Mbasi Jusufi (alejhi selam) mori postin e lartë politik dhe gëzonte respekt të madh ndër egjiptianë për shkak të rolit të tij në shpëtimin nga thatësira, ai ftoi babanë bashkë më njëmbëdhejtë vëllezërit e tij të jetonin në Egjipt. Kaluan shumë breza, dhe izraelitët – pasardhësit e Jakubit apo Izraelit, e humbën pozitën politike që gëzonin, dhe përfunduan në skllevër të faraonit (titull i udhëheqësve të Egjiptit të lashtë).

Për t’i shpëtuar izraelitët nga shtypja dhe keqtrajtimi i faraonit, Allahu dërgoi profetin e madh Musën (paqja qoftë mbi të), të cilit i zbriti librin e shenjtë Teuratin, që në Bibël apo Besëlidhjen e Vjetër është i ndarë në pesë libra: Zanafilla, Eksodi, Levitiku, Numrat dhe Ligji i Përtërirë.

Mbas vdekjes së Musës (alejhi selam), feja që ndiqte ligjet e Teuratit dhe traditën e profetëve të tjerë mbas tij ishte Judaizmi, edhe pse ky term ka derivim etniciteti, pra ka lidhje me fisin apo mbretërinë Judea.

Judaizmi është në përgjithësi fe etnike, pasuesit e së cilët në pjesën më të madhe janë izraelitë. Gjithësesi, nuk duhet ngatërruar etniciteti me fenë edhe pse janë relativisht të mbivendosura. Izraelitët janë fis apo grup etnik me prejardhje nga profeti Jakub, ndërsa Judaizmi është fe që ka për libër bazë Besëlidhjen e Vjetër, pjesë kryesore të së cilës janë pesë librat që përbëjnë Teuratin apo Torën.

Rregulli i përgjithshëm është se feja e izraelitëve është Judaizmi, dhe pasuesit e Judaizmit janë izraelitët. Mirëpo, jo çdo izraelit është domosdoshmërisht pasues i Judaizmit. Ka prej tryre që janë bërë të krishterë, ka prej tyre që kanë pranuar fenë islame, e ka prej tyre që janë ateistë apo pasues të ndonjë feje tjetër. Nga ana tjetër, jo të gjithë pasuesit e Judaizmit janë të etnicitetit izraelit, sidomos në kohën moderne. Ka njerëz të konvertuar nga të krishterë apo të ndonjë feje tjetër në jahudi apo Judaizëm.

Ky dallim është shumë i rëndësishëm për të kuptuar pretendimin e politikanëve izraelitë sot në shtetin e Izraelit. Ata luajnë me këto dy terma. Nga një anë, ata përdorin termin etnik ‘izraelit’ për të legjitimuar të drejtën për të pretenduar tokën e Palestinës, përfshirë në mënyrë primare Jeruzalemin, mbi argumentin se fisi izraelit ka jetuar dikur në atë tokë, e nga ana tjetër, ata e mbivendosin termin ‘izraelit’ më fenë judaiste për t’ua legjitimuar të drejtën e emigrimit nga Evropa edhe shumë evropianëve me etnicitet jo izraelit, por që janë konvertuar në jahudi apo çifutë dhe si të tillë pretendojnë se kanë të drejtë të zaptojnë tokë në Palestinë.

Sigurisht që të drejtën për të zaptuar tokë apo për të vrarë njerëz me qëllim që t’ua marrësh tokën njerëzve nuk ta jep as e drejta fetare e as ajo etnike. Qëllimi im nuk është që të argumentoj absurditetin e Benjamin Netanjahut që përdor Biblën për çertifikatë pronësie, por të nxjerr në pah një mashtrim tjetër edhe më të madh.

Sipas mendimit tim, duke parë lojën politike të Amerikës dhe Britanisë së Madhe, dhe mënyra se si ky konflikt zgjatet në mënyrë absurde, shteti i Izraelit nuk është formuar nga Perandoria Britanike me qëllim që t’iu siguronte çifutëve apo izraelitëve një vend të sigurtë ku ata të mund të jetonin në paqe, sidomos mbas luftës së dytë botërore. Kanë kaluar thuajse tetë dekada që kur OKB-ja ka miratuar rezolutën që mandatonte formimin e shtetit të Izraelit, pra që nga 1948, dhe është parë qartë se këtij shteti izraelit që u formua nga Perandoria Britanike nuk i intereson as paqja dhe as respektimi i ligjit ndërkombëtar. Gjithashtu, dhe Britania e Madhe me Amerikën jo vetëm që nuk e mbyllin si konflikt, por sigurohen mirë që ai të zgjatet sa më shumë. Kjo është arsyeja se pse pas çdo krimi apo genocidi që kryen qeveria izraelit kundër palestinezëve, SHBA dhe Britania e Madhe reagojnë direkt duke thënë se e mbrojnë të drejtën e shtetit të izraelit për vetë mbrojtje. Kjo tregon se Izraeli nuk kryen asnjë krim apo sulm pa urdhër nga Britania e Madhe dhe Amerika sepse ai nuk është shtet i pavarur, por bazë ushtarake amerikano-britanike e formuar vetëm për të bërë konflikte.

Jo thjesht nga pozicioni i një muslimani, që natyralisht do të anoja nga vëllezërit në fe, pra nga palestinezët, por në mënyrën më objektive e më të paanshme mund të thuhet se Izraeli mund jetë formuar për çdo gjë tjetër, por vetëm për t’iu siguruar çifutëve një shtet të sigurtë nuk është formuar.

Secili mund të ketë mendimin e tij për arsyen e formimit të Izraelit në tokën e shenjtë, por unë personalisht mendoj se ky shtet është formuar si investim ushtarak për të mbajtur botën islame nën presion, apo për ta mbajtuar të lidhur me atë konflikt me shpresë se ata do ta harrojnë armiqësinë me Perandorinë Britanike, e cila rrëzoi Perandorinë Osmane, ose mund të jetë formuar për të goditur gjithashtu edhe mbretin e Egjiptit Farukun e Parë – me origjinë nga dinastia shqiptare e Muhammed Ali Pashës, por nuk ka asnjë arsye reale për të besuar se shteti i Izraelit është formuar për të mbrojtur çifutët. Kjo është një alibi politike e Perandorisë Britanike për të justifikuar një luftë absurde në Lindje të Mesme.

Nëse kjo është e vërtetë, pra që Izraeli nuk ka lidhje me mbrojtjen e çifutëve, atëherë është një mundësi e madhe se shumë prej banorëve të Izraelit të sotëm nuk janë me etnicitet izraelit, por çifutë evropianë të konvertuar, njerëz që mund të kenë qënë të pastrehë mbas mbarimit të luftës së dytë botërore dhe që janë dërguar për të jetuar në Palestinë që më pas të përdoreshin për agjendën politike të formimit të shtetit të Izraelit. Ajo çka e forcon këtë ide më shumë është fakti se shumë çifutë me etnicitet izraelit nuk kanë pranuar të shkojnë të jetojnë në Izrael. Madje ata refuzojnë ta njohin legjitimitetin e këtij shteti konfliktar.

Nëse shumica e çifutëve të dërguar në Palestinë nuk janë të etnicitetit izraelit, por janë evropianë të bardhë të konvertuar në judaizëm, kjo e hedh poshtë pretendimin qesharak të Netanjahut se banorët e tanishëm të Izraelit janë të etnicitetit izraelit, dhe që kanë shkuar në Palestinë për të kërkuar tokën e baballarëve të tyre që kanë jetuar aty para dy-tre mijë viteve.

Unë personalisht jam mëse si sigurtë, dhe koha ka për ta vërtetuar këtë, se shteti i Izraelit, i cili është formuar me vendim të qeverisë britanike në vitin 1917 dhe me rezolutë të OKB-së së posaformuar në vitin 1948, që kontrollohej haptas nga Perandoria Britanike dhe SHBA, nuk ka lidhje me çifutët si fe e as me izraelitët si etnicitet. Ai shtet është nje entitet politik artificial, i mbushur në pjesën me të madhe me qytetarë evropianë të konvertuar në judaizëm rishtas e për interesa politike momentale, dhe qëllimi i këtij shteti nuk është aspak sigurimi i një vendi të sigurtë për izraelitët (etniciteti) apo jahuditë (pasuesit e fesë).

Po të marrim parasysh faktorët apo peizazhin politik të fillim-shekullit të 20-të, çdo gjë do të bëjë sens, sidomos ideja se Izraeli nuk ka lidhje me çifutët, por është thjesht një investim strategjiko-politik i Perandorisë Britanike.

Në fund të shek 19-të dhe në fillim të shek 20-të, Perandoria Britanike ishte në kulmin e saj. Ishte perandoria e cila nuk dinte ç’të bënte me të ardhurat financiare të bollshme dhe me pasurinë marramendëse e plaçkitur nëpër botë. Mbas dominimit të Amerikës së Veriut dhe formimit të republikës kukull të SHBA-së e të kontrolluar nga mbreti anglez, britanikët rrëzuan më pas mbretin francez, duke e ekzekutuar në gijotinë në vitin 1793. Si rezultat, Franca ra nën sundimin e Perandorisë Britanike. Me pas, thuajse e gjithë Evropa, përfshirë edhe Perandorinë Ruse, drejtohej nga i njejti fis, pra nga fisi i monarkisë britanike, pikërisht ata të cilët kanë pushtetin edhe sot.

Pengesa më e madhe e britanikëve për të dominuar botën në shek e 20-të ishte Perandoria Osmane, që mbante mbi vete dhe rolin e kalifatit të muslimanëve. Rrëzimi i Perandorisë Osmane nuk ishte gjë e lehtë ashtu sikurse dominimi i muslimanëve – trashëgimtarë të një civilizimi islam ndër më të suksesshmit në të gjithë historinë njerëzore, do të ishte një sfidë e vërtetë, dhe do të kërkonte një strategji jo klasike.

Për shumë arsye – për shkak të korrupsionit, apo si fund i ciklit perandorak, për shkak të tradhtarëve arabë e jo arabë, duke shtuar këtu edhe fuqinë e madhe të Perandorisë Britanike dhe kontrollit që ajo gëzonte mbi të gjithë Evropën perëndimore, Perandoria Osmane u rrëzua de fakto gjatë luftës së parë botërore kur Stambolli u pushtua ushtarakisht nga britanikët – nga një ushtri me ushtarë të ardhur nga anë e mbanë botës, përfshirë edhe Australinë. Në vitin 1924, Sulltani u largua nga pushteti dhe Turqia u shpall republikë nën kontrollin britanik.

Rrëzimi i Perandorisë Osmane nga britanikët nuk do të thoshte se pushtimi apo kontrolli i muslimanëve ishte gjë e lehtë. Në fund të fundit, shumë muslimanë arabë – tradhtarë dhe shërbëtorë të armikut, kishin bashkëpunuar me britanikët për të rrëzuar Perandorinë Osmane, dhe atyre iu ishin bërë shumë premtime për këtë tradhëti, siç ishte premtimi i formimit të një perandoria arabe.

Në të njejtën kohë, ndryshimet politike që imponuan britanikët mbas pushtimit të tokave muslimane, duke vënë në pushtet sekularistë dhe antifetarë, siç ishte rasti i Mustafa Kemalit në Turqi apo Ahmet Zogut në Shqipëri vetëm se e shtonte rezistencën e muslimanëve ndaj pushtimit britanik anembanë botës islame. Dijetarë, hoxhallarë, intelektualë e muslimanë të thjeshtë nuk mund ta pranonin ligjin sekularist britanik në tokën e tyre sado e fortë të ishte Perandoria Britanike. Në të njejtën kohë, urrejtja e muslimanëve ndaj sekularistëve britanikë mund të ketë qënë e papërshkrueshme, që përbënte një rrezik real për mbajtjen e pushtetit të britanikëve mbi ta.

Si rrjedhim, si strategji për ta konsoliduar pushtetin mbi muslimanët, britanikët kanë marrë vendimin për të formuar një shtet fetar çifut në mesin e botës arabe, madje tek një vend i shenjtë, siç është xhamia el-Aksa, me qëllim që të ngjallte tek muslimanët një konflikt fetar me shpresë se ata nuk do të fokusoheshin tek armiku apo pushtuesi i vërtetë, që është Perandoria Britanike.

Duke folur nga pozicioni post-faktum, tanimë çdo gjë duket e qartë. Strategjia ka funksionuar për mrekulli. Perandoria Britanike, që ishte armikja dhe pushtuesja e muslimanëve, sot – e përfaqësuar nga SHBA dhe Britania e Madhe, është aleatja e qeverive muslimane. Britanikët dhe amerikanët nuk njihen më si pushtues. Armiku i muslimanëve sot është shteti i Izraelit ndërsa toka e vetme de juro e pa çliruar është vetëm Palestina. Ky opinion publik mbizotëron tek muslimanët edhe pse jetojnë nën qeveri të emëruara nga armiku.

Muslimanët harrojnë se ne fakt i gjithë umeti islam është i pushtuar nga amerikano-britanikët. Muslimanët harrojnë se liderat e mbretërit muslimanë janë thjesht administratorë politikë të emëruar jo nga populli, por nga mbreti anglez. Muslimanët harrojnë se kufijtë në hartë i ka caktuar jo gryka e pushkës dhe as tanket, por ato janë vizatuar në Londër nga armiqtë e tyre. Muslimanët harrojnë se çdo universitet sot është i kontrolluar nga armiku. Muslimanët harrojnë se ekonominë, ushtrinë, financat, tregjet, xhamitë, libraritë, shtëpitë botuese, mediat, bizneset, dhe planet politike ua kontrollon armiku amerikano-britanik, jo shteti i Izraelit.

Që me formimin e shtetit të Izraelit në vitin 1948, muslimanët nuk i dëgjon më të thonë “poshtë armiqtë britanikë” apo “poshtë të pabesët amerikanë,” por i dëgjon ata duke thënë, “o Allah, shkatërroji jehudët, o Allah shkatërroje Izraelin, o Allah mallkoji çifutët, o Allah çliroje xhaminë el-Aksa.”

Që nga viti 1948, muslimanët nuk protestojnë më kundër Amerikës dhe Britanisë së Madhe; muslimanët nuk përzënë më ambasadorë amerikanë apo britanikë; muslimanët nuk diskutojnë më se si të çlirohemi nga pushtuesi amerikano-britanik; muslimanët nuk diskutojnë më se pse duhet të udheqehemi nga spiunë e agjentë amerikano-britanikë.

Muslimanët sot kanë vetëm një armik, që quhet Izrael. Madje, verbëria e muslimanëve nuk shkon pak më tej që të bëjnë një pyetje të thjeshtë: kush e ka formuar këtë shtet? Kush e furnizon me armë këtë shtet? Kujt is shërben ky shtet? Muslimanët shikojnë vetëm fasadën politike, dhe kaq iu mjafton. Armiku ka arritur t’i kthej ata tek lufta e ndjenjave.

Për ta mbyllur, Izraeli është një shtet artificial i formuar nga Perandoria Britanike si strategji politiko-ushtarake për të nxitur një konflikt shterpë fetar mes muslimanëve dhe çifutëve ndërkohë që shteti i Izraelit është një agregat emigratësh kryesisht evropianë që jo domosdoshmërisht ethniciteti i tyre është Izraelit.

Shumë emigrantë të ashtuquajtuar izraelitë mund kanë emigruar nga Evropa në Palestinë për shkak të kushteve të këqinja ekonomike si pasojë e krizës së mbas luftës së dytë botëre. Gjithashtu, shumë emigrantë mund të kenë qënë spiunë e agjentë amerikanë e britanikë. Shteti i Izraelit mund të jetë çdo gjë: bazë ushtarake, qendër spiunazhi, eksperiment politik, terheqës vëmendje, investim strategjik britanik, maskë politike për pushtuesin amerikano-britanik, por shteti i Izraelit nuk ka lidhje me çifutët apo me formimin e një vendstrehimi për çifutët e persekutuar gjatë luftës së dytë botëre.

Edhe zyrtarisht, shteti i Izraelit nuk është shtet teologjik, por shtet sekularë, që zbaton ligjet sekulariste britanike. Izraeli nuk funksionon në bazë të ligjeve të Toras apo Biblës. Biblën, edhe pse e dyshimtë në autencitetin e saj historik, Benjamin Netanjahu e përdor vetëm si çertifikatë pronësie, e jo si burim bazë për të nxjerrë kodin penal e civil të shtetit të Izraelit.

Veprimet e Qeverisë Izraelite tregojnë qartazi se nuk reflektojnë njerëz hallexhinjë, të ikur nga persekutimet e nazistëve gjermanë. Pëkundrazi, veprimet e Qeverisë Izraelite i shërbejnë pushtimit britanik dhe agjendës globale britanike për të kontrolluar botën. Izraeli kërkon vetëm luftë e sherr sepse ai përfaqëson të fortin – SHBA dhe Perandorinë Britanike. Ai nuk përfaqëson njerëz fetarë çifutë apo etnikë izraelitë të persekutuar nga nazistët gjermanë.

Fatkeqësisht, Amerika dhe Britania e Madhe do të vazhdojnë të vrasin fëmije në Palestinë, madje edhe fëmijë izraelitë. Ata do të vazhdojnë të bombardojnë spitale. Ata nuk do të heqin dorë nga konflikti dhe zhurma politike sepse pikërsiht për këtë arsye Perandoria Britanike e ka formuar atë shtet.

Perandoria Britanike është mjeshtre e krijimit të konflikteve mes popujsh, grupesh fetare, mes shteteve e zonave gjeografike, e deri tek konfliktet personale mes njerëzve si strategji për të kontrolluar botën. Paqja nuk i intereson Perandorisë Britanike, kështu që shteti i Izraelit apo baza ushtarake amerikano-britanike e quajtur “Izrael” po i bën shërbimin dhe nderin më të madh pushtetit britanik. Shumica e qytetarëve izraelit janë në një farë mënyre viktima ashtu siç janë palestinezët në këtë konflikt strategjik.

Sabri Lushi

Tetor, 2023

The post PËRSE PUSHTETI AMERIKANO-BRITANIK NDEZ KONFLIKTE KUDO, PËRFSHIRË DHE PALESTINËN appeared first on Kukes Post.

Essay on my thoughts about the British Empire 

Without focusing on the technical meaning of what barbarism exactly means, we all agree that it is the opposite of what humans should be and how they should behave. Cambridge dictionary defines it, for example, as “extremely cruel and unpleasant.” Thus, it would be very beneficial to analyze the western secularism, which is, more or less, the most obvious achievement of the British Empire from this perspective, as it holds de facto and almost de jury the global political and economic control. In other words, the British Empire’s achievement is today’s dominant culture and it has penetrated into every corner of the globe, be it positively or negatively. As a Muslim, I would say that the British Empire’s achievement, that is, the western secularism, has affected negatively the Muslim world more than any other community, but my argument is that it has had a serious negative effect in the whole world, to the extent that it might be called a barbaric civilization. 

THE HISTORICAL PERSPECTIVE

The first historical major change of the British Empire is the split from Rome – the Catholic Church. Whether King Henry VIII did that for the sake of his marriage or for purely political reasons, that does not change the fact that it has had a decisive effect in Britain’s future. Probably it was the right decision. The excommunication and the founding of a new church, i.e., the Church of England, could have freed the Brits from the ideological and theological restrictions of the corrupt Roman Catholic Church.

Splitting the population into two antagonist groups, the British were the first to pay the hefty price. The group that the King or the Queen of England belonged to meant an attack on the other side. The British Empire, therefore, was forged by bloody interior conflicts. The execution of Charles I in 1649 constitutes the highest point of the political conflicts within the British Empire during that time. Perhaps, this was the beginning of the execution of many other kings in Europe and for the same reasons: in order to secularize the power. This does not necessarily mean to have a form of power without religion, as secularism itself is a type of religion; rather, the British Empire experimented with religion and religious games.

Another famous royal execution, which was decisive for the fate of Europe, was the beheading of King Louis XVI in 1793 in Paris. The French Revolution, which was classically a civil war, was no more than a triumph of Secularism over the Catholic Church. Similar to the British Empire before, France underwent tremendous political changes. The French people killed their king and his wife, murdered and forced into exile thousands of Catholic priests, and the French people were forced to convert into a new religion – a previous version of communism. 

Different from the British Empire, the French Revolution did not give rise to a new French king. Even Napoleon Bonaparte, who was a direct product of that chaos and the most notable political name in the modern history of France, did not do any service to his country. All he did was invasion and destruction of Europe through his meaningless wars, which, whether coincidently or not, he paved the way for the British Empire to rise to power. In the end, he was defeated by the British in the Battle of Waterloo in 1815. Surprisingly, he was eventually captured by the British, but he was not executed; rather, he was sent into exile, as if being protected by his masters. To reiterate, he did not achieve anything for the French people except that he paved the way for the British while actually France was rendered a total destruction politically, economically and militarily.

On the other hand, the British Empire’s power was constantly on the rise, by expanding its territories around the world and controlling the most important trade routes. In the nineteenth century, especially during the Victorian era, the Great Britain positioned itself as a global power, regardless of what the factors might have been.

Fast-forward to the twentieth century, WWI and WWII collapsed the world. The Ottoman Empire – one of the biggest empires of the world’s history, was brought to an end by the British. A few years before that, the Russian Empire was burned by the communists and executed the king. The same happened to the Astro-Hungarian Empire – it came to an end. At the same time, Benito Mussolini trod the same path – getting rid of the old rich families and presented the country as a gift to the British. Japan did the same in the east Asia during WWII. Its meaningless war had one major product: the spread of communism in China and the consolidation of the power of the British Empire.

While in 1945 the world was bleeding and burnt to the ground, the British Empire, along side with the US Government, was strong as never before. The whole Europe was, at least, self-defeated by the madness and the apparent meaningless war of Hitler. France was literally occupied by Hitler and liberated by the British and American armies. Germany was burnt completely and ended up as the spoils of war for the British and American armies.

In 1945, the British Empire and its tool, the US Government, literally controlled the whole world. This is a historical fact. In the very same year, the British Empire founded unprecedented world government under the umbrella of United Nations. UN is no more than a clear and formal manifestation of the political power of the British Empire, which continues to rule the entire world undisputed and with an iron fist.

In the conclusion, it is a verifiable fact that the British Empire today rules the world, regardless of the reasons which have led to this reality, which could have been coincidental – the black death in the medieval Europe, for example, as much as in complete compliance with the history of civilizations. As many historians point out, such as Ibn Khaldun, civilizations are often attacked by outside and barbaric tribes who bring an end to the existing ones.  The same goes for the British Empire: some barbaric tribes from the outskirts of Europe have managed to encompass under their claws the whole world. This is a lesson to be learn, indeed.

Probably as any other empire before it, the British Empire has risen to power through bloodshed, execution of kings, massive inhumane enslavement of the African population, theft of wealth, gold, money, natural resources, assassinations, support of corrupt people and scoundrels, murder of women and children by defying any common-sense rule of war, attack on religion, a declaration of war on God, as well as degradation of human race. The British Empire’s history of rise to power is nothing short of barbarism, not only from the stand point of view of coming from the outskirts of Europe, but due to its history of brutality.

BRUTALITY

If there is one word which fits well in the description of the British Empire and its bloody history is ‘brutality’ – the main trait of barbarism. If volumes of books were to be written about the British brutality, it would not be sufficient, whether about the bloodshed or the cultural brutality.

The number of people that have been killed under the British and American brutality is unmatched in the whole human history. The real number could be unimaginable and incomprehensible. Nevertheless, wars and killing are intrinsic human traits, so to be fair, it is not only the British Empire to be blamed. This only serves as a general data in order to analyze the achievement and the truth about the Empire today in the hope of changing things for better.

It would be more than enough to mention in general the brutality of the British Empire in North and South America, which has exterminated thousands of tribes, killed and murdered millions of people, a criminal activity which is perhaps unparalleled in the human history. What makes it worse is the fact that the British have used betrayal and backstabbing techniques – to the borderline of blasphemy and not suitable for human dignity, in order to spread its power in North America, by killing women and children, stealing children from their parents, breaching contracts and treaties – a typical characteristic of pagans, and by carrying out cultural and criminal genocides.

In addition, the British Empire and its puppet states of Europe have committed massacres in Africa, which, to this day, this continent continues to bleed and suffer from the consequences of the brutal activity of the corrupt Empire. 

Millions of innocent people were captured by force in Africa and shipped to North America while millions of them were dumped in the Atlantic Ocean. This is one of the most barbaric forms of crimes. It is true that killing and murdering people, or capturing them and then using them as slaves have made the British Empire rich, but to what price?

Not only were innocent people captured in Africa by the British Empire, separated from their families and tribes, and were sent to North America to work as slaves in the production machine of the Empire, but they were mistreated and oppressed as if they were some types of animals. Indeed, even animals deserve proper treatment. The crimes of the British Empire are compound. When we think of slavery today, the only image that we have in our mind is the image of Africans captured by the British Empire and sending them to North America where they are forced to work.

The brutality of the British Empire is not limited to Africa and North America. The newly rich Empire spread its power everywhere in the world, in Australia, Asia, and Oceania. Its record was no better.

The problem is that the British Empire has managed to improve its public image by often attributing many crimes to other entities, such as the US Government, other European states such as Belgium, for example. Such were simply puppets of the Empire. At the same time, by abolishing slavery, which after all was done for purely pragmatist reasons and due to the increase of other means of control for people, the British Empire has managed to make a good image, as if it is the first political entity in human history to abolish slavery.

DARWINISM

The British Empire has typically and famously manufactured a new mindset and a new doctrine on human beings, that is, Darwinism. No one before the British had dared go that far to mock and denigrate human as they did. Darwinism, which for the first time in human history equates people to animals from an ideological perspective, is no less than a mockery of human dignity.

When the Evolution Theory was formulated by a contracted servant of the Empire, perhaps there was a doctrinal need to justify the criminal activity of the British Empire. In a way, assuming that humans are a species of animals, capturing and using them were not ethically wrong. In fact, on many occasions, the British, assuming themselves to be on a higher animal rank, have felt the obligation of civilizing other tribes in the world, by killing and exterminating tribes, by capturing their children and teaching them the British culture, and by building massive network of brainwashing schools, similar to the educational system of today.

Darwinism is not only responsible for the massive crimes and enslavements of the British Empire in the 17th, 18th, and 19th centuries, it is also responsible for the rise of the Nazi ideology, which felt the same moral obligation: to spread the Aryan race, which led to WWII – the bloodiest war in human history. Indeed, Darwinism represents the moral degradation of the British Empire, which was a political system based on racism, unprecedented discrimination and even believed that certain races should be wiped out. To reiterate, Nazism did not rise in a vacuum. It was a British Empire’s product.

There is no doubt that Darwinism did not come into existence as a genuine need for scientific inquiry and development. Hardly has it to do with science, which could have worked perfectly without the Darwin’s theory. Rather, it represents the ideological and political tactics of the British Empire in order to justify its massive criminal activity. It is this one so-called political theory that even today continues to be rejected and it has not found a natural acceptance among humans, which is not the case with other scientific theories. This fact is very indicative of the political weight that it carries.

In my personal view, Darwinism tells us about what kind of empire and political entity the human society has been dealing and continues to deal with. To this very day, we continue to face the negative consequences of the same political and ideological mindset. Atheism, for example, is a direct result of Darwinism as well as the rise of nationalism and the revival of paganism. Darwinism mocks and insults the dignity of human beings and projects on them an animalistic blindness.

NATIONALISM, COMMUNISM AND MARXISM

The same political mindset which is responsible for the invention of Darwinism – the idea of trying to find a way of justifying crimes, is responsible, too, for the rise of nationalism, fascism, communism and other similar political ideologies, which are the same in essence.

In order to spread its power and then maintain it, the British Empire invented the concept of nationalism and its derivatives, such as communism. By appealing to people’s irrational and primitive feelings of selfishness and false assumption of independence, the British Empire has been successful in the 19th and 20th centuries in getting people together fight against their own empires, typically against the Ottoman Empire, and promising them self-governance, which, in the modern time, is unreal and fictitious. However, it has proved to be an effective way of keeping people under control.

Apart from the false idea of self-governance, which has not been enough to guarantee a total control of people, nationalism is interconnected with the idea of communism, which is presented to people exactly as a new religion except that it denies God categorically.

Apart from the horrible crimes that the British Empire has committed in Africa and North America, which has brutally exterminated millions upon millions of people, the invention of communism, as well as nationalism – especially the ideological aspect of it, are probably the worst ideological and political crimes of the British Empire.

Communism was not a gradual and smooth way of changing people. It was one of the most barbaric cultural and political undertakings that humans have ever seen. By killing and murdering the elite, by starving to death millions of people, by inventing labour camps, by giving rise to brutal and tyrannical dictatorships, by changing people’s cultures, religions, and languages, by changing alphabets, by spreading paganism and radical nationalism, by burning and destroying books and artifacts, by installing a system of political propaganda and brainwashing, by treating children as objects of a laboratory, communism has proven to be the greatest madness of human history. If anyone knows anything worse, let they tell us. The damage that communism has done to humanity reaches the level of being irreparable.

By using the communist ideology as one of its main strategies of spreading its power, the British Empire is responsible for millions of deaths, oppression, destruction and demolition of religious monuments and places of worship, the murderer of millions of scholars and religious clergy. From Russia to China, from Cuba to Guatemala, from Yemen and East Africa to Southeast Asia, from Albania to Turkey, from Greece to Poland, the British Empire has done massacres through its communist movement, which hit and encompassed humanity as a plague.

If one looks at the case of Albania alone, it is sufficient to understand the horrors that the British communism has done. By installing a barbaric government, which has operated more on secret activity rather than on transparent and formal, the British puppets of Albania killed the elite, confiscated the property of all Albanians through a bogus agrarian reform, declared atheism in the stronghold of the Muslim Ottoman Empire as its official and constitutional religion, demolished almost all the mosques and turned the entire population into spies and agents. Apart from such crimes, the British communism is responsible for massive rapes in Albania. The country of grand viziers and fierce warriors during the Ottoman Empire was occupied and turned by the British Empire into ruins.

This is just an example of the crimes and the barbarism of the British Empire. In Russia and China, too, probably more than eighty million people have been killed by the communist regimes installed by the British Empire.

The communist movement might have had a tremendous effect on the wealth and the consolidation of the British Empire’s power and position, but this shows the barbarous side of a worldly empire that still continuous to rule the world.

I dare say that the British Empire is a Marxist and communist empire, which, in order to spread its power, it considers any means possible, such as the war on God and religion and natural human values. It is by far an embodiment of radical political pragmatism and Machiavellianism. It is not a coincidence at all that today Marxism is the lenses through which the British Empire sees the world and by which it operates. Marxism is the default assumption in science, law, culture, politics, literature, and in the educational system in general.

At the same time, the British Empire is as communist and Marxist as it is a pagan empire. Supporting and adopting paganist rituals and movements, it considers this as an opportunity to fight against religion, especially the religion of Islam, which is considered the only ideology to resist against the British barbarism. There is no doubt that the British Empire is a communist and pagan empire.

THE DESTRUCTION OF THE OTTOMAN EMPIRE AND THE PERMANENT WAR ON MUSLIMS

By bringing down the Ottoman Empire, as the official caliphate of the whole Muslim Ummah (global community) and as a continuation of a central Islamic caliphate since the time of Prophet Muhammad (peace be upon him), the British Empire has caused one of the greatest catastrophes for human society, at least in the modern time. 

After attacks and plots for over a century, the British Empire and its puppet European states were successful in bringing down the Muslim caliphate, which had been one of the greatest and important empires of the world and which had demonstrated a high level of political tolerance and co-living with others. The 3rd of March, 1924, was one of the darkest days for Muslims since the death of the Prophet Muhammad (peace be upon him). The British triumphed over them and abolished their central government.

Meanwhile, the Muslim Ummah was treated as spoils of war. The British installed puppet viceroys from Morocco to India and Indonesia and split the whole territory into states, provinces and colonies the way it suited the British.

Once the Ottoman Empire was abolished and taken over by the British, Turkey – the headquarters of the empire, faced and underwent existential crisis. The British agent, Mustafa Kamal Ataturk did not spare anything possible at his disposal in his war against Islam and Muslims.

Under the instruction of the British barbarians, he made Ankara the capital of the Turkish Republic in order to overshadow Istanbul – one of the greatest cities of that time, which was not only the capital of the great Ottoman Empire, but also it was home to gigantic universities, libraries, circles of scholars and centers of knowledge. 

Mustafa Kamal Ataturk undertook political reforms in the heart of the Muslim Ummah that even by today’s political standards are to be considered as barbaric, catastrophic and criminal. He changed the alphabet from Arabic script to Latin – as the symbol of the British occupation, burned books, destroyed libraries, destroyed mosques, waged war on his population and whoever resisted, forced into exile thousands of scholars while thousands of them were either imprisoned or executed by this British agent.

Mustafa Kamal – the enemy of the Turkish people and an open British viceroy, attempted to ban the religion of Islam altogether by proposing radical changes in the pillars of Islam themselves, such as the change of adhan (the call to prayer), the prayer – by proposing to make it in Turkish language, the fasting etc.

When we see what the British Empire has done in other countries and the policies it has used, Mustafa Kamal was simply implementing the political guidelines of this empire, no more no less. Nevertheless, the resistance that Muslim scholars showed against the terrorist regime of Mustafa Kamal Ataturk slowed down or even prevented the infamous success of this British agent.

The war and animosity of Mustafa Kamal on Muslims and Islam is the epitome of the British barbarism. If one wants to be acquainted with the crimes of the British Empire against the Muslim Ummah, let them read about the British agent Mustafa Kamal and his barbaric and terrorist activity in Turkey. This also shows once again that the British Empire has always been and continues to be the worst and uncompromising enemy of Islam and the Muslim Ummah.

Even though currently Muslim population makes up almost twenty percent of the world’s population, they still don’t have an independent country of their own, which would look after all Muslims and practices the Islamic law, instead of applying the secular and barbaric laws of the British Empire. In addition. Muslims inhabit the richest lands in the whole word and the most strategic places, yet they are oppressed, poor, many of them are starving to death, they are killed and persecuted, in many countries they are arrested and imprisoned without a proper trial, they are discriminated and they are an object of well-prepared plans of the British Empire against them.

Unfortunately, the war of the British Empire and its tool, i.e., the US Government, did not end in 1924 with the abolition of the Ottoman Caliphate. The British Empire’s war on Muslims has not stopped ever since, first by sponsoring national movements, then by installing and changing dictatorships periodically in order to prevent the stability of people, by controlling their economy and education, the military and science and knowledge.

The British Empire’s wars on Muslims are not classical and in accordance with some human dignity principles. The war in Iraq, for examples, which was undertook by the US Government – the main British tool, was a blatant violation of human dignity. A beautiful country was destroyed by the British Empire in a matter of short period of time even though it was under the British control anyway.

The British backstabbing and mad wars on Muslims include Afghanistan – which was destroyed in cooperation with the USSR, as well as Chechnya, Kosovo, Bosnia, Libya, Syria, Somalia, Yemen, Kashmir, Pakistan, Burma, and attempted to destroy Egypt. These are just some examples of the continues and permanent war of the British Empire and the US Government against Muslims.

Kosovo, for instance, was a typical example of the American and British backstabbing. While the British Empire controlled formally and informally the Federal Republic of Yugoslavia, it managed to pave the way for an apparent need for a national movement on the side of Albanian Kosovars. The conflict proved to be a pure British and American backstabbing.

While on one hand the British and American Governments urged Slobodan Milosevic to increase his pressure on Kosovo, by using paramilitary and mercenary troops – which could have included also mercenaries from America and the Great Britain, they supposedly helped the Kosovar people to form the Kosovo Liberation Armey, which lacked transparency. So, more or less, the British Empire and the US Government were playing with Kosovar people as they controlled both sides, Slobodan Milosevic and the KLA.

The main objective of the British Empire and the corrupt US Government was to undertake an intellectual and human cleansing in Kosovo. The so-called war had clear and well-defined objectives, different from what the Kosovar people fought for. The American and British objectives were to kill Kosovar people based on previous prepared lists and rape massively the Kosovar women. Therefore, the so-called ethnic cleansing that supposedly the western agent Slobodan Milosevic was trying to do had one objective: to force women to leave their homes and rape them while fleeing. In this regard, the Kosovo Liberation Army is complicit, by not resisting and fighting against the troops of the western agent Slobodan Milosevic; rather, they postponed their war over and over again. In fact, they hardly fought.

Once the rape was realized and the killing of Kosovar people based on lists were done in advance, the corrupt and backstabbing troops of NATO interfered and ‘liberated’ Kosovo. In 2008, Kosovo, after having been raped and lost many of its people – murdered based on lists, was declared independent. In other words, its administrative name was changed by the British Empire from a previous one to another one because in reality the whole Yugoslavia was under the British occupation and control anyway.

This is to show that the war in Kosovo was fake and a British and American game which intended only to kill Muslims in Kosovo and rape their women. The same story is repeated over and over again by the British. The same happened in Bosnia, where thousands upon thousands of Muslims were betrayed by the UN troops and slaughtered by the mercenaries of the western agent Slobodan Milosevic. Muslims in Albania and Greece, in fact in the whole Balkan Peninsula, have experienced the same: slaughter, persecution, murder, ethnic cleansing, confiscation of property and wealth – as it happened in Albania in 1997, as well as they’ve faced rape, imprisonment and permanent oppression.

To wrap up, the war of the British Empire on Muslims was the story of barbarism and animosity of a barbaric empire towards one of the most civilized and peaceful population, i.e., Muslims, who have contributed tremendously to the prosperity and development of humanity. There is no doubt that what the British Empire did to the Ottoman Empire, and its permanent wars on Muslims, shows that we are dealing with a barbaric empire one of its kind.

THE BRITISH MODEL OF GOVERNANCE: A POLITICAL TRAGEDY 

The British barbarism, in my view, is not limited to its wars and brutality against humanity, especially against Muslims, wars that never seem to end. The political barbarism is another aspect which makes the British Empire problematic and an object of criticism.

As the global empire, which rules the world, formally through United Nations and through the installation of national governments and republics around the world, and informally through its monopoly on natural resources, banks, finances and military – especially through its tool, i.e., the US Government, the British Empire rules the world through a very questionable and immoral political system.

First, it has created a political system that is based on secrecy and lack of transparency, which operates with the use of spy systems. Under a British form of governance, people should be all spies – of different roles and of different hierarchal ranks and levels, who, not only do they help the government to control people, but they after all are engaged in a business that neutralizes them as a political threat.

There is no doubt that people should serve the Government or the head of state. They should and must pledge allegiance to the head of state. That’s how power works. However, there is a difference between the traditional form of allegiance, which is transparent and fair, and the British model of spies. According to the latter, spies are not simply informants of the state, who report crimes, for instance. In this regard, there is nothing immoral and wrong to report crimes to the police. Actually, that might be even a legal and moral obligation.

Under the British form of governance, which is the model applied everywhere in the world, especially after the end of the Ottoman Empire, espionage is a form of allegiance but given in secrecy and informally to the government. If people are all spies – in a way informal and secret servant of the state, while they are not aware of each other, all are against all, all think that they are receiving a special treatment by the state; as a result, all people are controlled by the state almost in a way that they are not aware of.

The spy model of governance of the British Empire is its major political downside. While it gives an advantage to the state in terms of controlling people easily and in the most effective way, it undermines the very nature of humans – their consciousness and freedom. Humans, in order to be natural, they need an environment which allows them decide freely and maintain a level of dignity – which has to do with the core trait of them: free choice. By forcing people to become all spies, this could result into a moral and intellectual catastrophe, maybe unpredictable and unimaginable. That’s why, in my opinion, we notice social phenomena in this time and age that have never been witnessed before in human history. People have become zombies and lost their dignity and basic independent human intellectual ability – which is necessary to render them free so to make their own decisions. In short, oppressed people, who do not act freely and consciously, are dangerous; they are not natural, exactly as we are witnessing in the world nowadays.

There is no doubt that this is not the fault of the British Empire only. Empires are driven by the desire to rule and control, especially pagan empires such as the British one. It is also the fault of people that one by one have accepted this immoral, degenerated and corrupt British model of governance, which seeks to control people through espionage and unfair political techniques.

Speaking of political techniques, the British Empire also has made use of the divide and conquer one. It has perhaps managed to use this immoral and inhumane political model of power more than any other empire before. This could be explained by the massive wealth that the British Empire has accumulated, as well as by the removal of religion – which is the guidance of moral values, and by spreading pagan and nationalist ideologies throughout the world – which inevitably aims at dividing people. Indeed, one of the consequences of paganism and false religions is that they divide people and appeal to wrong primitive behaviour: thinking of here and now and immediate interests. True religion, on the other hand, encourages and even forces people to get united as it is a greater good for all members of the society, and it builds that unity on transparency, reason and conviction that it is better for all. That’s why empires are inclined to hate religion. The British Empire is no different in this regard. As I mentioned, the British Empire has mastered the political art of divide and conquer, which is the exact opposite what a true religion aims at.

Another problematic aspect of the British model of governance is the political process of election and political parties. The concept of a group of people electing one of them to lead is not intrinsically wrong at all. However, the British model of elections is fraud and theatrical, and it consists of a multitude of issues.

First, the concept of changing governments and other local leaders very frequently is not necessary and intrinsically good and positive. While some might argue that by changing prime ministers periodically, there is a better chance to receive a better political product. This is doubtless a very shallow way of thinking. Changing a prime minister does not guarantee that the next one is going to do better. What would make a prime minister govern better is legal accountability and punishment. If the British model of governance wants to tell us that removing a prime minister, after they’ve caused much harm to people, is a type of punishment, it is no more than a political joke. This is exactly the very problem of political elections of the British model of governance: its main purpose is to give people the impression that things are changing while in reality it lacks accountability. It is a fraudulent political model.

Second, political parties, which the British model of governance promotes so much, are simply theatrical groups. They have not been invented with the intention of producing a more just and effective political system. Quite the contrary, the purpose of political parties is merely to mislead and control people, to divide them on trivial issues, to keep them busy, to engage them on meaningless political topics, to increase hatred and disunity, to force them believe a surreal political model, and to give the government or the power enormous access to people in a secret and informal way. Political parties can get away with many non transparent and questionable activities. They also play a very important role to take the blame for the political corruption and failure that a country could face instead of blaming the state and the British model of governance. In any case, empires are forged by wars and are maintained by an iron fist; they are not changed by bogus elections.

Third, even if the process of political election could be a good way of giving people the right to have their say on who is going to govern, in reality candidates and who is going to win are prepared behind the scenes. Empires cannot really risk to allow people – random people who come from the masses and not the circle of elite, be elected. Let’s be genuine, if any citizen has even a slight chance to be elected, it would result into a very profitable business and many, many individuals will be invested in this industry; therefore, there would be a real chaos and a political conflict. The candidates that we see are all pre-selected by the Empire as well as the winners are decided in advance. Logically and logistically, the Empire cannot afford the opposite.

JUDICIARY

There is no doubt that the global British Empire has built a worldwide model of judiciary, which consists of highly controlled and obedient judges, whose main job is not to settle the disputes among people, defend their rights, pass sentences on those who wrong others. The primary job of a judge according to the British model of governance is to serve the state and protect the power, which is to say, the political persecution and a special focus on the enemies of the state are without doubt the number one priorities of a judge.

Likewise, laws of the Empire are ambiguous, unclear, abusive, leave much room for interpretation, and they give judges much power, including discretionary power. Thus, laws of the Empire are not formulated in a way which allow fair judicial trials and verdicts, equality before law, consistency, lack of judicial abuse, and a real separation of the power from the court verdicts. Regardless of claiming the opposite, the courts of the Empire – the worldwide judicial system, are not independent. It is the worse model that can practically exist.

It goes without saying that this model of court system is much convenient for the Empire and the maintenance of its power worldwide. After all, the Empire is not interested in delivering justice, which, in that case, it would be to leave nations alone. In fact, there cannot be expected to have a just and fair judicial system from an empire that has so much power and rules in a very non-transparent way. Thus, even from a legal perspective, the British Empire is barbaric and has installed a horrible system around the world.

EDUCATION, FAMILY, MEDIA

For an empire that is obsessed with control and the maintenance of its power, and which does not subscribe to any transcendental principles and moral values – rather, it has adopted a pagan and materialist political system, educational system and family are utilized excessively by the Empire.

Considering that the British Empire rules the whole world, which is to say that it faces tremendous challenges in maintaining its control, accessing people on a family level is the most effective way of ruling them. In this regard, the British Empire has raised a whole political industry which deals exactly with the concept of family, and everything related to it. This includes worldwide policies against the building block of society, weakening the power of the family level, changing laws by making it a means of control, rather than a unit of prosperity, by spreading the network of spies in every family, by giving wrong models, by inciting domestic violence, by making sure that in every tribe and family the power and the decision making belong to the wrong people, by replacing the traditional patriarchal model with a chaotic and weak one, by passing laws which criminalize certain behaviors related to family in the name of protecting people, and by changing the whole definition of marriage.

It is only understandable that an empire – a pagan and barbaric one, which considers the majority of the world as enemies, and given the fact that it rules the highest number of people the world has ever seen, it is much easier for it to have a population which is attacked at the family level – without letting people grow strong and united. This is common sense and logical, at least for the empire; as for the majority of people, they are heedless and neglectful regarding this bitter fact.

On the other hand, the educational system and the media are the perfect tools to tame the subjects of the Empire. Therefore, the purpose of the educational system – the vast network of schools and universities, is to brainwash people, to undo their natural common sense and instincts of survival and inquiry, to keep them busy, to make them waste the best time of their lives, to make them spend money in a school system which guarantees them for the most part nothing, and in the end, certify them for their inability. The Empire is not in need of knowledge and smart people; rather, it is in need of fools, stupid people who are not able to navigate through a complicated world of information, and people who lack critical thinking. The Empire needs only slaves and servants, not thinkers.

Apart from being the places of brainwashing, schools of the British Empire play a key role in collecting important information about children. The British Empire operates on information. It needs statistics. The Empire needs the records for each child, including their abilities, IQ, what they think, their special traits and characteristics, their potential abilities based on their genetics and intellect capacity etc. Not only does such information help the Empire select the right people who are going to serve it, but also it can be used to identify early enough those children who could pose a threat to the Empire, so they are oppressed and blocked. Therefore, the educational system is much controlled and non-transparent than many people think. Definitely, it is not a sporadic corruption which universities suffer from; it is the unfair educational system that the British Empire has built around the world.

In addition, the media is central in the Empire’s means of control. By having a total monopoly on the media around the world, the British Empire has unprecedented access to people and their lives. Without the media, this vast empire could have been not possible to last even a short period of time.

The media preaches day and night. It distorts the reality. It keeps people busy. It molds the public opinion. It spreads fear and scares people when needs be. Likewise, it gives people a false sense of hope. It has the power to make the bad appear as good and to make the good appear as bad. It has the ability to convince people. The media has the ability to make us believe that a war is happening while it can cover up another one which is real. By being the absolute monopoly of the British Empire, the media is the biggest weapon that this empire possesses, far greater than the military weapons.

In a nut shell, the British Empire has taken the concept of control to the next level. The true control of the British Empire is not through police officers and courts of law. On the contrary, the British Empire has built a sophisticated and well-organized system of control, which starts with family – by either destroying families or using it as a means of control, schools and the massive information that they provide for the Empire, by using educational tactics in order to deter students from knowledge – by projecting on them failure, and the control through media, which is a typical monopoly of the British Empire.

Indeed, the control that the Empire exercises is too much for faulty human systems. Even if its intentions are good, with such an excessive control, the Empire is prone to do more harm than good. Unfortunately, this is the case – the Empire has done more harm than good. The British Empire is attempting to control the human mind to the extent that it could lead to unpredictable phenomena and results. Being obsessed with such a level of control is no short of barbarism and brutality. Once again, the British Empire has proven itself to be an empire of barbarism and brutality.

ECONOMY AND BUSINESSES

Another aspect which the British Empire has consolidated its control is the economy. In fact, the Empire’s control would have been not as dangerous and problematic if the world of business, entrepreneurship and investments was more relaxed. Even though in some countries the British Empire has introduced the concept of free entrepreneurship, in reality the level of control is huge. After all, the British Empire is obsessed with control, which is normal for a pagan and enslaving empire, so it cannot tolerate a free and uncontrolled circulation of money and wealth. I am not referring here to the system of taxes and banks, but also to the ownership of businesses. More or less, it is the Empire which decides who is going to own businesses, who is going to become successful among them, and whoever escapes the means of control, there are legal mechanisms to bring them down.

To conclude, it would be foolish to believe that the British Empire, the one which de facto and de jury rules the world, which is obsessed with control as it is a pagan empire, is going to allow money and wealth circulate freely – outside the obsessive control of the Empire. In addition, those who are independent thinkers, who exercise independent decision-making ability, and who have a political and intellectual capacity face even more challenges. The Empire cannot tolerate such people have access to money, meaning, to jobs, businesses and other means of wealth.

Indeed, this is another barbaric aspect of the British Empire.

CONCLUSION

While WWI and WWII caused millions of deaths and incalculable amount of material and infrastructure damage to human society, it only consolidated the undisputed power of the British Empire, by making it for the first time in human history the global empire, which rules without an opposition or a political threat. Therefore, when we talk about the British Empire, we are not talking about something which belongs to the past; rather, we are talking about the one which rules the world today, which affects our lives, which controls our courts and local or national governments, which controls our educational system, and which has the absolute monopoly on the media, finances, banks, and economy.

Whether it has been a blessing or a curse to the world, there is no doubt that the British Empire has its dark sides and problematic aspects. It is an empire obsessed with control and it has much invested in this particular political aspect, by installing a sophisticated system of collecting information about children and forming models of control, by controlling the media, by controlling money and wealth, and above all, by creating a political system of spies and divide and conquer.

Indeed, the British Empire, which is a pagan and Machiavellian empire, is responsible for the deaths of millions upon millions of people, often not in the battle fields, as well as it responsible for the spread of communism around the world as its main political strategy of spreading and maintaining its power, for spreading atheism and secularism as a political strategy to get rid of traditional religions, for and sponsoring revolutions and coup d’états and disturbing the well-being of people.  

If the achievements and the deeds of the British Empire were to be put on a fair and just scale, there is no doubt that it is a barbaric and brutal empire, which has caused humanity much harm and continues to hold our human society hostage with its obsessive level of control, which starts from the family level. The corrupt British Empire has not spared anything possible at its disposable to spread and consolidate its power, including human desecration, and insult and disrespect to human dignity, such as by giving rise to Darwinism.

We need to speak the truth to the Empire; otherwise, we all would be complicit in its barbarism, crimes and brutality. If this corrupt empire continues with its obsessive control on humanity, the result could be unimaginable, as we have started to witness troubling phenomena. This pagan empire is merely driven by the desire to accumulate wealth, control people and maintain its power; it lacks any moral principles, so nothing would stop it from seeking refuge to anything which would help it to keep its power.

Peace and prosperity for humanity requires courage and to speak the truth to the Empire.

Sabri Lushi

Independent Writer

October 10, 2022

The post THE HISTORY OF THE BRITISH EMPIRE: BRUTALITY AND BARBARISM appeared first on Kukes Post.