Të thuash që feja islame është modeli i vetëm politik, shoqëror, ekonomik, dhe shpirtëror, apo alternativa e përkryer për organizimin e jetës në tokë ngjan si slogan nëse ky fakt nuk artikulohet në mënyrën e duhur, apo nuk i sqarohet publikut siç duhet.

Feja islame është e ngritur mbi parime dhe objektiva të qarta. Ndryshe nga Sekularizmit, ajo nuk i fsheh motivet e saj dhe as qëllimet, dhe kjo vihet re më së qartazi në manifestimin, praktikën, rregullat, ligjet, dhe në përgaditjen që i bën individit për t’i realizuar objektivat e saj.

Një prej objektivave të fesë islame është organizimi i shoqërisë në atë mënyrë që i siguron asaj mbijetesën apo vazhdimësinë, ashtu sikurse i jep mundësinë ndividit për të jetuar jetën më të shëndetshme, më të përshtatshme për të, dhe më natyrore të mundshme.

Për këtë arsye, feja islame e përgadit dhe e trajnon individin me rolin e tij që ka në shoqëri. Gjëja e parë apo më e rëndësishme që muslimani brumoset është koncepti i obligueshmërisë, siç njihet në fenë islame me termin ‘teklīf’. Feja e mëson individin se ai ka obligime: obligime ndaj vetes, shoqërisë, dhe mbi të gjitha, obligime ndaj Zotit – të cilat janë të nevojshme për veten e tij pasi Allahu është i Vetëmjaftueshëm [el-Ganij]; Allahu nuk ka nevojë për adhurimet e askujt.

Feja islame e bind njeriun se në këtë jetë ka obligime. Njeriu ka përgjegjësi, dhe ai do të merret në gjykim për këto përgjegjësi nga Allahu, ashtu sikurse ia bën të ditur se dështimi për t’i realizuar këto obligime kanë pasoja të drejtëpërdrejta si në jetën e tij personale ashtu edhe për shoqërinë në tërësi pavarësisht nëse ai refuzon ta besojë ekzistencën e obligimeve.

Në suren më të rëndësishme të Kur’anit, el-Fātiha, Allahu thotë:

“Falenderuar qoftë Allahu, Zoti i botërave; Mëshiruesi [i të gjitha krijesave], Mëshiruesi [i përhershëm]; Mbreti i Ditës së Gjykimit.” Surja el-Fātiha 1-3.

Pasi Allahu e përkujton njeriun me mirësitë që i janë dhënë atij, dhe kjo aludohet përmes “falenderimit” që Ai përmend, i tregon se ai do të merret nën përgjegjësi, se ai nuk është krijuar në tokë për të jetuar në mënyrë aventureske, për t’u dëfryer, apo për të shpikur rregulla sipas oreksit të tij; kjo nënkupton se vetë jeta në tokë – mirësitë e Allahut mbi njeriun apo shoqërinë njerëzore – i nënshtrohet rregullave, që nënkupton më tej, domosdoshmërinë e përgjegjësisë e të gjykimit nga Mbreti i Ditës së Gjykimit.

Ndryshe nga Sekularizmi, feja islame ka një qasje krejt tjetër. Muslimani apo besimtari në Zot është krejt i ndryshëm nga sekularisti apo njerëzit e pafe. Sekularizmi nuk ia bën të qartë njeriut rolin e tij; përkundrazi, e mashtron atë, e lë në injorancë, e hipnotizon me mashtrime duke theksuar slogane të tilla si “të drejta” dhe “liri” të individit ndërkohë që e kthen atë në një qenie të papërgjegjshme, mandje të rrezikshme.

Pasi Kur’ani ia bën të ditur njeriut se ai ka obligime, gjë që ia ngulit besimtarit, ia thekson një gjë të tillë në mënyrë të drejtëpërdrejtë e të tërthortë, është pikërisht vetë Allahu dhe i Dërguari i Tij (ﷺ) që ia bëjnë të qartë muslimanit se cilat janë këto obligime.

Për shembull, Kur’ani dhe Sunneti e saknsionojnë se cilat janë këto obligime, se cilat janë përgjegjësitë e njeriut ndaj vetës, ndaj shoqërisë, prindërve, familjes, farefisit, fëmijëve, të moshuarëve, ndaj autoriteteve politike, ndaj hierarkisë shoqërore, ashtu sikurse detajohen edhe llojet e obligimeve: financiare, morale, ushtarake, ekonomike, shoqërore, politike etj.

Thotë i Dërguari i Allahut (ﷺ),

“Secili nga ju është bari, dhe secili do të merret në gjykim për kopenë e tij; udhëheqësi i cili ka nën përgjegjësi njerëzit do të merret në gjykim për ta, burri do të merret nën përgjegjësi për familjen e tij, gruaja që është përgjegjëse për shtëpinë e burrit të saj do të merret nën përgjegjësi, dhe shërbëtori që punon në shtëpinë e zotërisë së tij do të merret nën përgjegjësi. Vërtetë secili nga ju është i ngarkuar me përgjegjësi dhe do të merret në gjykim për të.” Transmeton Bukhariu, Muslimi dhe të tjerë nga Abdullah ibën Umer.

Sipas fesë islame, të gjithë anëtarët e shoqërisë kanë një rol të caktuar, dhe secili prej tyre ka obligime të ngarkuara nga Zoti në atë mënyrë që zbatimi i këtyre obligimeve bën që shoqëria të funksionojë në mënyrën e duhur. Në shoqërinë muslimane, nuk ka individualizëm. Ashtu siç e ka krahasuar vetë i Dërguari i Allahut Profeti Muhammed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), shoqëria ngjan me shembullin e anijes: të gjithë janë të varur nga të gjithë.

Sekularizmi, nga ana tjetër, promovon një shoqëri individualiste, ku i gjithë kontrolli i kalon shtetit. I nisur nga obsesioni mbi kontrollin e shoqërisë, Sekularizmi promovon një shoqëri të papërgjegjshme, kur anëtarët e shoqërisë të gjithë duhet të presin t’i marrin direktivat nga shteti dhe nuk duhet të veprojnë mbi përgjegjësitë personale. Në një mënyrë apo tjetër, zoti i sekularistëve është shteti. Për këtë arsye, individi përgaditet mendërisht, psikologjikisht, dhe kulturalisht që të mos e kuptojë rolin e tij, aq më tepër që ligjet e Zotit janë të hequra nga shoqëria.

Sekularizmi është në vetvete komunizëm. Çdo gjë sillet rreth shtetit. I gjithë pushteti i përket shtetit. Të gjitha përgjegjësitë i vihen shtetit – qoftë edhe si koncept abstrakt. Individi ka vetëm një obligim: t’i bindet shtetit, qoftë formalisht e qoftë në mënyrë informale.

Pushteti i shtetit apo pushtetit politik në një shoqëri sekulariste, siç është Amerika, Britania e Madhe, Kina, dhe e gjithë bota në fakt, është absolut, apo punohet për të qenë absolut. Pushteti është ai që vendos për fatin e njerëzve, për dënimin apo prosperimin e tyre, për zhvillimin ekonomik, për marrëdhëniet mes individëve, për marrëdhëniet mes farefisit – që në vetvete nuk ekziston, dhe për solidaritetin mes tyre.

Se çfarë përgjegjësishë ka burri, gruaja, fëmija, komshia, mësuesi, eprori tek vendi i punës apo eprori politik, të gjitha këto i vendos shteti në një shoqëri sekulariste. Pra, në sistemin sekularist, pushteti është ekstremisht i përqendruar në dorën e pak njerëzve – në dorën e elitës drejtuese, ndërkohë që njerëzit janë trajnuar që të jenë individë lehtësisht të kontrollueshëm sepse roli i tyre përcaktohet nga shteti.

Sekularizmi prodhon një shoqëri të cënueshme, të përçarë, të dobët, me individë si robotë në dorë të shtetit, që shkatërrimi dhe korrupsioni i elitës drejtuese përhapet pa asnjë pengesë në tërë shoqërinë, siç po na shohin sytë tanë sot në atë që po ndodh në perëndimin e korruptuar e të shkatërruar, sepse në këto shoqëri nuk ka mekanizma për t’i ndaluar mbrapshtirat e pushtetit. Janë shoqëri komuniste.

Feja islame, përkundrazi, ndërton një shoqëri krejt tjetër, të shëndetshme, me njerëz të përgjegjshëm, dhe përgjegjësia personale e askujt nuk anullohet nga pushteti i shtetit. Secili ka përgjegjësinë e vet të saknsionuar nga Krijuesi: burri si kryetar i familjes ka përgjegjësinë e vet, shteti, bashkëshorti, bashkëshortja, eprori, komshiu, kolegu, fëmija, mësuesi, punëtori etj., secili ka përgjegjësinë e tij ndaj Allahut dhe do të merret në gjykim nga Ai.

Xhemati i besimtarëve është si një trup i vetëm. “Nuk është besimtar ai i cili ngopet ndërsa komshia i tij është i uritur,” ka thënë i Dërguari i Allahut (ﷺ). Sekularizmi promovon një shoqëri krejt të kundërt: të dobët, lehtësisht të kontrollueshme, të vrazhdë, dhe një shoqëri e kthyer në ujqër kundër njëri tjetrit.

Që ti të jesh një qytetar i denjë, një bashkëshort apo bashkëshorte e dobishme, një prind i rregullt, një komshi i mirë, një epror i mëshirshëm, një punëtor i ndershëm, një politikan i drejtë, apo një qytetar i rregullt, kjo fillon me të vërtetën e madhe: se Allahu të ka caktuar përgjegjësi, ta ka bërë të qartë se çfarë roli ke, të ka vënë obligime, dhe do të të marrë në gjykim për punën tënde. Pra, nuk është shteti, as shoqëria, dhe as elita drejtuese që ta përcakton rolin tënd.

Zoti yt është Allahu, jo shteti, as tekat, dëshirat apo epshet e tua  personale, dhe askush tjetër. Allahu është Mbreti, Furnizuesi, Mbikëqyrësi, Ligjvënësi (Sovrani), dhe Gjykatësi i Ditës së Gjykimit.

Thotë Allahu në Kur’an:

“Pastaj të kemi caktuar ty ligjin nga feja; ndiqe atë dhe mos ndjek dëshirat (tendencën, epshet, mendimet etj) e atyre që nuk dinë.” Surja el-Xhathijeh, 18.
Ky ajet ndodhet në Suren el-Xhathijeh – që do të thotë: të gjunjëzuar Ditën e Gjykimit duke pritur gjykimin e Allahut.

Që të jesh një qytetar i mirë, ndjek atë që të ka urdhëruar Allahu dhe i Dërguari i Tij, ndjek atë që të ka urdhëruar Mbreti i Vërtetë, Krijuesi yt, Zoti i Madh, dhe Mëshiruesi.

Sabri Lushi

Prill 2025

The post KONCEPTI I OBLIGUESHMËRISË NË ISLAM PËRBALLË SEKULARIZMIT SHKATËRRUES appeared first on Kukes Post.

Gjenocidi barbar që po ndodh në Gaza – në zemër të botës islame e të vendeve araba, ka bërë që muslimanët anembanë botës të ngrenë pyetje rreth të vërtetës politike të muslimanëve. Pyetje të tilla si, “ku është Turqia? Ku janë monarkitë arabe? Ku janë muslimanët? Për çfarë i mbajnë ushtritë e tyre?” janë bërë tashmë normale, që në fakt janë pyetje legjitime e të drejta.

E vërteta e botës arabe dhe asaj islame është shumë e thjeshtë. Harta politike nuk është pasojë e luftërave nacionale apo fetare, por skicime të Perandorisë Britanike dhe Qeverisë Amerikane. Për fat të keq, në fillim të shekullit të 20-të, sidomos pas rënies së Perandorisë Osmane – kalifatit të fundit islam, britanikët morën pushtetin absolut. Fuqia politike botërore ra në duart e paganëve dhe sekularistëve perëndimorë.

Rrjedhimisht, për arsye logjistike e politike, ata e ndanë botën, sidomos muslimanët, në shtete apo njësi administrative, dhe secila njësi administrative varet direkt nga Organizata e Kombeve të Bashkuara, që në vetvete është autoriteti i Perandorisë Britanike.

Në këtë aspekt, shtetet nuk janë të pavarura, sidomos muslimanët. Politikat e tyre, ligjet, ushtria, policia, kufijtë, tregtia, prodhimet industriale, bankat, mediat, sistemi arsimor, universitetet, akademitë shkencore, botimet e librave, sistemi gjyqësor etj., të gjitha janë nën kontrollin e OKB-së, ose më saktë të Perandorisë Britanike.

Sigurisht, në pamje të parë sistemi politik duket më i komplikuar dhe gjërat nuk artikulohen në këtë mënyrë për arsye propagandiste. Nuk ka dyshim se nuk është në interesin e Qeverisë Amerikane apo të Perandorisë Britanike ta ekspozojnë pushtetin e tyre sepse kjo mund të çojë në revolta të pakontrolluara të muslimanëve në rang botëror.

Prandaj pushtetin formalisht e ka OKB-ja, që paraqitet sikur është organizatë ndërshtetërore, por në realitet përdoret për të fshehur pushtetin e vetë Perandorisë Britanike. Fshehja e pushtetit është gjëja më kryesore për britanikët. Shumë luftëra, konflikte për kufij, mosmarrëveshje mes shtetesh e lëvizje nacionaliste, sulme terroriste etj organizohen nga vetë pushteti britanik për të dhënë përshtypjen se kufijtë kanë rëndësi e se shtetet janë të pavarura.

PËRSE ARABËT NUK NDËRHYJNË NË PALESTINË?

Nën pushtetin botëror britanik, muslimanët janë më të kontrolluarit dhe më të copëtuarit në shtete për shkak të rrezikut se ata mund të bashkohen, të cilët, nëse bashkohen, bëhen fuqi politike e madhe. Shkurt: shtetet arabe nuk ndërhyjnë dot në Palestinë sepse nuk janë shtete të pavarura. Qeveritë e tyre janë të kontrolluara plotësisht nga britanikët dhe Qeveria Amerikane. Këto shtete nuk janë formuar me luftë, por i ka formuar Perandoria Britanike. Ky është fakt historik, që këto ditë po ekpozohet më së miri.

Në çdo shtet musliman, Amerika ka vënë baza ushtarake dhe zyra të CIA-s. Në Turqi, Arabi Saudite, Jordani, Egjipt, Emirate të Bashkuara Arabe, Kuvajt, Katar, Bahrein, Sudan, Siri, Liban, Iran, Libi etj, Qeveria Amerikane mban zyrtarisht baza ushtarake, por më kryesorja është në Turqi për shkak të rolit historik që ka ai vend.

PËRSE ATËHERË SHTETET ARABE MBAJNË USHTRI?

Në radhë të parë, qëllimi kryesor i ushtrisë së shteteve moderne nën pushtimin britanik nuk është lufta apo mbrojtja nga armiku. Ushtri të vërtetë ka vetëm Amerika, Britania e Madhe, Kanada dhe vendet e tjera nën pushtetin direkt të Monarkisë Britanike.

Ushtria në vendet muslimane ka qëllime të tjera, pak a shumë si ushtria e Enver Hoxhës, që bënte manovra e stërvitje banale se gjoja armiku po zbriste nga hëna. Shërbimi ushtarak shërben si shkollë, si trajnim i ushtarëve nga pikëpamja ideologjike, dhe si trushpërlarje për rininë.

Shërbimi ushtarak gjithashtu shërben për përgaditjen e spiunëve dhe agjentëve të shtetit, jo për të luftuar armikun, por për të shtypur vetë popullin që të mos rebelohet, apo për ta kontrolluar atë. Ushtarakët janë spiunët e agjentët më të mëdhenj të shtetit.

Kjo është arsyeja se pse Egjipti dhe Turqia, për shembull, mbajnë ushtri kaq të mëdha. Ato nuk e kanë ndërmend të sulmojnë armikun sepse nuk e kanë në dorë një gjë të tillë, por këto dy vende të rëndësishme të botës islame duhet të mbahen nën kontroll të rreptë nga armiku, dhe kjo bëhet përmes shërbimit ushtarak.

Për shembull, t’i thuash një muslimani në Turqi apo në Egjipt që të shërbejë si agjent kundër popullit të vet, kjo mund të refuzohet nga shumë prej tyre sepse askush nuk e pranon të jetë tradhtar i popullit të tij, por kjo realizohet shumë më lehtë përmes shërbimit ushtarak sepse ky lloj biznesi ka një karizëm të veçantë.

Nga vetë natyra, ushtria është e rreptë, duhet të zbatosh vetëm urdhërat e eprorit, është e mbushur me propagandë nacionaliste, është vendi ku mund t’iu bëhet shantazh ushtarëve shumë lehtë sepse refuzimi i urdhërave ka pasoja të rënda – mund të dërgohet në ndonjë mision ushtarak e t’i lërë kockat. Ushtria është vendi i disiplinës dhe dëgjimit të propagandës së shtetit; nuk është vendi i mendimeve apo i logjikës. Por, ushtria moderne ka edhe avantazhe ekonomike momentale, si rrogë të mirë dhe ca privilegje shtetërore në shkëmbim të tradhtisë së tyre.

Në këtë aspekt, ushtritë e vendeve musilmane nuk janë ushtri në sensin klasik të fjalës. Qëllimi i tyre nuk është të luftojnë armikun. Ushtarët janë thjesht spiunë shtetërorë, që mbahen të angazhuar me propagandë, marrin një rrogë, dhe janë të detyruar të përhapin propagandën e shtetit kundër popullit të vet.

Kësisoj ushtarësh janë as më pak e as më shumë se sa ushtarë ideologjik dhe shërbëtorë të pushtetit, jo të popullit të tyre. Ata përdoren për të shtypur popullin, për të vrarë njerëzit e tyre kur iu kërkohet, dhe për ta çuar jetën e tyre dëm duke i shërbyer në fakt armikut sepse këto ushtri armiku i ka themeluar. Ushtritë e vendeve muslimane e kanë të ndaluar që të luftojnë për çlirimin e popujve, si Palestina apo vende të tjera të shtypura.

MBYLLJE

Vendet muslimane nuk janë të pavarura. Ato janë njësi administrative poshtë pushtetit britanik botëror. Si të tilla, këto vende nuk mund të luftojnë pa urdhër të pushtetit të vërtetë. Po ashtu, qëllimi i mbajtjes së ushtrive nga vende si Turqia, Egjipti, Jordania, Arabia Saudite, Siria, Irani etj. është kontrolli i njerëzve dhe rekrutimi i spiunëve e agjentëve që të punojnë për regjime të cilat i ka vënë në pushtet armiku.

Ushtarakët janë njerëzit më trushpërlarë, spiunët më të rëndomtë të shtetit, të cilët janë trajnuar për të vrarë popullin e vet, siç kanë bërë në Egjipt, Pakistan, Iran, Turqi, Libi e vende të tjera. Gjithashtu, a nuk e pa e gjithë bota se si janë ushtritë e pushtuara të vendeve muslimane kur ushtria e Libisë së Gadafit dezertoi brenda pak orësh? A nuk po e shohim se çfarë po bën ushtria sudaneze e kontrolluar nga CIA, se si është ndarë në dy grupe dhe po vrasin popullin e tyre?

Muslimanët nuk kanë ushtri. Muslimanët nuk kanë qeveri të pavarura. Muslimanët janë të pushtuar, jo vetëm në Palestinë, por kudo. Muslimanët janë të kontrolluar nga armiku. Ushtritë e muslimanëve janë një grumbull agjentësh apo njerëzish që iu janë shpërlarë kokat, që po të marrin urdhër, ata vrasin edhe popullin e tyre, siç po bëjnë në Sudan.

Kushdo që kërkon të na mbush mendjen me të kundërtën është spiun shteti, mashtrues, naiv, dhe propagandues, apo ndoshta ndonjë ish-ushtarak apo bir i ndonjë ish ushtaraku.

Procesi i çlirimit të muslimanëve mund të fillojë vetëm duke e ekspozuar të vërtetën politike, duke e ekspozuar pushtimin britaniko-amerikan, duke e ekspozuar kontrollin e tyre, duke i ekspozuar qeveritë kukulla të muslimanëve, duke i ekspozuar ushtritë kukulla të muslimanëve, duke i ekspozuar ushtarakët si spiunët më të mëdhenj të regjimeve shtypëse që i ka themeluar armiku, duke mos i besuar asnjë qeverie në vendet muslimane, dhe duke ekspozuar faktin se këto vende kontrollohen nga britanikët dhe amerikanët.

E vërteta jep efekt në sjelljen e individit. Ajo bën vend në zemër, dhe një ditë mund të kthehet në vepër apo në akt. Duke e theksuar mirë të vërtetën e madhe se muslimanët janë të pushtuar, një ditë muslimanët ndoshta mund të ngrihen kundër armikut të tyre e të çlirohen, të bashkohen, e të kenë shtetin e tyre. Pengesa më e madhe sot është ajo ideologjike se sa ushtarake. Pengesa më e madhe janë vetë regjimet që armiku ka vënë në vendet muslimane. Pengesa më e madhe janë vetë ushtritë e vendeve muslimane.

Qeveritë muslimane janë organizata të kontrolluara nga armiku dhe ushtritë nuk janë asgjë tjetër veçse organizata trajnimi spiunësh e agjentësh. Këta trushpërlarë janë gati të vrasin popullin e tyre nëse marrin urdhëra nga eprorët e tyre të CIA-s sepse kësisoj ushtarësh janë njerëz të mirëpaguar. Punojnë për para, jo për të vërtetën.

Sabri Lushi

Maj 2024

The post PËRSE VENDET MUSLIMANE NUK BËJNË DOT LUFTË KUNDËR ARMIKUT?! appeared first on Kukes Post.

Po dëgjoja një musliman se si po kritikonte një prej dijetarëve më të mëdhenj të hadithit, ndoshta ndër më të njohurit në historinë e fesë islame, i cili ka jetuar në shekullin e shtatë hixhri, që korrispondon me shekullin e trembëdhjetë të kalendarit gregorian, librat dhe puna e së cilit i kanë shërbyer kaq shumë traditës së Profetit Muhammed (ﷺ), dhe ky person mes të tjerash po thoshte për këtë dijetar të madh, “si mund t’i thuhet këtij imam kur ka gabuar në interpretimin e disa prej emrave dhe cilësive të Allahut. Ky njeri nuk njeh Zotin e tij, e si mund t’i thuhet atij imam?!”

Njohja e Zotit, pikërisht kjo është tema që doja të ndalesha pak. Sqarimet teologjike për këtë imam të madh i kemi dëgjuar edhe më përpara, dhe dijetarët me aq mjaftohen, me sqarime teologjike, pa u munduar aspak që t’ia ulin vlerën këtij dijetari të shkencës së hadithit.

Nga ana tjetër, kritikuesi në fjalë, i ri në moshë, i ulur në një karrige përpara një kompjuteri në apartamentin e tij në Gjermani, që prapa vete kishte vënë në sfond një raft librash, që madje kishte bërë edhe një libër të tërë kritik kundër tij, kishte arritur deri në konkluzionin se ai nuk e ka njohur Zotin e tij.

Pra sipas këtij djaloshi, ky imam i madh i cili ia ka dedikuar të gjithë jetën e tij mësimit të Kuranit përmendësh, leximit të tij ditë e natë, mësimit të haditheve të Profetit Muhammed (ﷺ), shpjegimit dhe përmbledhjes së tyre, që ka sakrifikuar kaq shumë për fenë, nuk e ka njohur Zotin e tij, ndërsa djaloshi duke pirë çaj në një apartament mendon se e njeh më shumë Zotin – dua të theksoj qasjen ndaj njohjes së Allahut më shumë se sa të kritikojë këtë djalosh. Nuk është ky qëllimi.

NJOHJA E ALLAHUT

Ashtu siç Allahu, Krijuesi, Mbreti, dhe Kontrolluesi i çdo gjëje, është plotësisht i ndryshëm nga krijesat e Tij, edhe njohja e Tij nuk realizohet njëlloj siç njihen krijesat.

Njohja e Zotit është dituri, por ajo nuk është thjesht informacion librash. Ajo është veprim, por veprimi gjithashtu duhet të jetë i kombinuar me dituri. Njohja është akt, veprim, devotshmëri, mundim, sinqeritet, eksperiencë, lexim, përmendje e Zotit, deklaratë publike e besimit, ndihmë që mund t’i ofrohet një të varfëri apo nevojtari, sakrificë, mëshirë, qëndrueshmëri, moral, largimi i një pengese nga rruga, mbajtja e fjalës së dhënë, falenderim e mirënjohje, ndarje e pasurisë me të tjerët, të mos mashtrosh të tjerët, të mos i presësh njerëzit në besë, fjala e mirë, respekti, modestia, mos refuzimi i të vërtetës kur ajo të sqarohet, dhe pranim i të padukshmes.

Njohja e Allahut është e ndryshme nga njohja e krijesave. Njohja e Tij nuk është si njohja e një formule matematike apo rezultat i një debati shterpë akademik apo argumentim i thatë teorik.

Allahu nuk është si një trup qiellor që mund të njihet me anë të inspektimit, proces i cili është krej i pavarur nga vullneti i vetë trupit qiellor.

Njohja e Allahut mbi të gjitha është dhuratë që vetë Ai ia jep robit të Tij. Njohja e Zotit është trokitje në derën e Tij, dhe Ai njihet aq sa Ai Vetë iu zbulohet krijesave të Tij, që është krejt e ndryshme nga njohja e krijesave, vullneti i së cilave nuk ka lidhje me procesin e njohjes.

Allahu ka dërguar të dërguarë dhe ka zbritur libra që robërit e Tij ta njohin atë, por edhe kjo përfshin vullnetin e Tij. Ka pasur plot njerëz që kanë jetuar bashkë me profetët, kanë dëshmuar mrekullira, kanë dëgjuar Kuranin nga vetë goja e Profetit Muhammed (paqja e Allahut qoftë mbi të), madje ka pasur edhe nga ata që kanë pasur dituri të librave të mëparshëm, siç është Teurati, dhe e prisnin ardhjen e tij (ﷺ), por prap ata nuk e kanë besuar Zotin sepse kush nuk i beson Profetit Muhammed (ﷺ), nuk i ka besuar e nuk e ka njohur Allahun. Të tillët nuk e kanë njohur Zotit sepse Ai nuk ua ka dhuruar një gjë të tillë për shkak të ligësisë në zemrat e tyre.

Kjo tregon qartë se njohja e Zotit nuk është thjesht pranimi i një të vërtete matematike. Po të marrësh shkencëtarin më të madh të botës e t’i flasësh për shkencë, për argumente logjike, për matematikë, për fizikë, për evidencë kozmike, dhe po të komunikosh më të me gjuhën më elekuente e më shkencore, prap ai njeri mund të mos e pranoj Zotin, dhe shembuj të tillë ka plotë.

Allahu i Madhëruar njihet nëse robi bën pjesën e tij, dhe nëse Ai pastaj e lejon robin që ta njoh Atë. Besimi në Të apo njohja e Tij është në fund të fundit dhuratë nga vetë Ai, ndërsa njohja e një fakti matematik apo trupi qiellor nuk ka të bëjë me vullnetin e vetë faktit apo trupit qiellor, prandaj qasja shkencore nuk është e majftueshme aspak për njohjen e Krijuesit. Me fjalë të tjera, nëse një shkencëtar refuzon të besoj në Zot, dhe përdor kreditin e tij shkencor për të hutuar masat – se refuzimi i tij i besimit ka peshë shkencore, ky është gabim rrënjësor në lidhje me njohjen e Zotit.

AGJËRIMI DHE NJOHJA E ZOTIT

Nëse pajtohemi me të vërtetën se njohja e Zotit nuk është si njohja e krijesave, dhe se në fund të fundit njohja e Allahut është dhuratë që Ai ia jep robit, atëherë lind pyetje e drejtë se si mund ta njohim Zotin, si të trokasim në derën e Tij me shpresë që ta njohim Atë.

Allahu i Mëshirshëm nuk i ka braktisur njerëzit. Ai nuk ka nevojë që ne ta njohim atë, por Ai e do një gjë të tillë nga mëshira e Tij për ne. Ai është pranë nesh nëse ne duam ta njohim Atë, dhe kjo nuk kërkon shkencë.

Në kontekstin kuranor ku Allahu flet në Kur’an rreth agjërimit në përgjithësi, muajit të Ramazanit, obligueshmërisë dhe dispozitave të tij, Allahu thotë,

“Kur robërit e Mi të pyesin për mua, ‘Unë jam afër, i përgjigjem lutjes së lutësit. Le të më përgjigjen Mua (me bindje) dhe le të më besojnë Mua që ata të drejtohen në rrugën e duhur.” (El-Bekare, 186)

Allahu është afër. Ai nuk e refuzon robin nëse ai i lutet Atij, nëse robi kërkon ta njoh Atë, t’i kërkojë ndihmë Atij, porse njeriu duhet të bëjë pjesën e tij. Duhet të pyes për Zotin, duhet t’i drejtohet atij, t’i lutet, të nënshtrohet, ta pranojë se Ai është krijuesi, kontrolluesi dhe mbreti i vërtetë.

Agjërimi i muajit të Ramazanit është një gjë e madhe. Është akt. Është vepër. Nuk është fjalë. Të distancohesh nga ushqimi për orë të tëra si bindje ndaj Zotit është fakt i prekshëm se robi kërkon ta njoh Zotin, i Cili, nga ana tjetër, e shpërblen pa masë një akt të tillë.

Përmes agjërimit, njeriu njeh Zotin dhe njeh veten. Duke qëndruar pa ushqim, robi e përjeton dobësinë e tij dhe ia largon nga zemra iluzionet e arrogancës së tij. Pikërisht, agjërimi largon iluzionet, dhe e forcon individin tek e vërteta.

Agjërimi është një mundësi e artë për ta njohur fenë islame, për t’u afruar tek Zoti, për ta pastruar zemrën, për ta ndriçuar shpirtin, për të lexuar më shumë Kuran, për t’u bërë më i devotshëm, për ta përmirësuar veten, e në fund të fundit për t’u bërë një njeri më i mirë – më i mirë për vetën e për të tjerët, dhe shpërblimi i Zotit është pamasë.

Në realitet, agjërimi nuk është vetëm sakrificë, por dhurata që Allahu na e ka dhuruar, kështu që është një mundësi e artë që njeriu t’i afrohet Zotit.

Të gjithë ata që nuk kanë agjëruar deri më sot, është mementi për ta provuar, e Zoti nuk e humbet shpërblimit tonë. Ai është më Bujari.

Sabri Lushi

Mars 2024

The post AGJËRIMI I RAMAZANIT, DEVOTSHMËRIA, DHE NJOHJA E ALLAHUT appeared first on Kukes Post.

Përkundër asaj që predikohet se muslimanët po rebelohen kundër qeverive të tyre, apo perceptimit politik se në perëndim qytetarët janë të lirë, e madje inkurajohen, t’a kundërshtojnë pushtetin, besoj se realiteti është krejt i ndryshëm, shoqëria njerëzore po përballet me një konformizëm ndoshta të pa shumbullt, dhe sigurisht që politika botërore, dmth Perandoria Britanike, ka punuar për ta arritur këtë rezultat.

Feja islame nuk e ka lënë në harresë aspak adresimin e pushtetit dhe çështjeve që kanë të bëjnë me të. Dijetarët e fesë kanë shkruajtur libra në lidhje me këtë aspekt të rëndësishëm të jetës sociale e politike. Ata ua kanë shpjeguar muslimanëve deri në qartësi të plotë se si të sillen me pushtetin, qoftë edhe kur ata përballen me padrejtësi apo me tirani.

Objektivat e fesë islame, të pushtetit, apo edhe të adresimit të pushtetit ndryshojnë nga objektivat e pushtetit sekularist britanik. Objektivat madhore të fesë islame janë: mbrojtja e fesë, e mendjes, e nderit (prejardhjes e familjes), pasurisë, dhe jetës. Gjithashtu, Islami nxit për unitet, dhe për dhënien përparësi të të mirës së përgjithme mbi atë personale. Islami nuk është feja e interesit personal, apo ideologji pragmatiste që fokusohet tek momenti. Islami nuk është as fe grupesh mafioze sekrete, as klubesh intelektuale që struken për të bërë plane; përkundrazi, feja islame është feja e transparencës, e qartësisë, dhe e themeleve të shëndosha ideologjike e doktrinore.

Rrjedhimisht, Kurani dhe tradita e Profetit Muhammed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) i obligojnë besimtarët që të bashkohen, dhe ta konsiderojnë umetin si një trup të vetëm. Muslimani duhet të bëjë çdo gjë që është e mundur që të bashkohet e të mos përçahet qoftë edhe duke lënë mënjanë interesat momentale personale apo padrejtësistë që i bëhen në nivel individual.

Pra, bashkimi, uniteti, interesi i përgjithshëm i muslimanëve mbi interesin personal, dhe mos rebelimi ndaj qeverive muslimane janë gjëra të padiskutueshme në fenë islame.

Problemi nuk qëndron aspak në aspektin parimor, por në aspektin praktik dhe në mos marrjen në konsideratë të realitetit politik, ashtu sikurse problemi qëndron në emërtimin në mënyrë subjektive të çështjeve politike sipas interesit. Për shembull, muslimanët mund ta quajnë bashkëpunim veprimet e tyre korruptive e të gabuara – gjëra që i bëjnë thjesht në emër të interesit të tyre personal, dhe e quajnë përçarje apo rebelim mos bërjne korrupsion apo mos bashkëpunimin në bazë korruptive.

Feja islame urdhëron për bashkëpunim, për unitet, dhe për bindje ndaj lidërshipit musliman (duhet theksuar: musliman) për hirë të të mirës së përgjithshme, e jo në emër të interesit personal.

Për ta kontekstualizuar diskutimin, duhet marrë parasysh se jetojnë nën një model qeveritar, në thelb i ngritur dhe i mirëmbajtur nga Perandoria Britanike. Çdo shtet sot aplikon këtë lloj modeli politik qeverisës, përfshirë edhe vendet muslimane të cilat pretendojnë se zbatojnë sheriatin apo se kanë ngritur flamurin e fesë. Kjo e vërtetë, pra modeli politik sekularist, është elefanti në dhomë dhe nuk mund të anashkalohet.

Sipas modelit qeverisës sekularist botëror, qeveria ka kontroll masiv, ndoshta unik në të gjithë historinë njerëzore, kjo edhe për arsye logjistike, siç janë mjetet e komunikimit, transporti, dhe përgjimi masiv i popullsisë.

Shteti modern kontrollon gjithçka: ekonominë, bizneset, ushtrinë, armët, shkencën, klerikët fetarë, arsimin, xhamiat e kishat, mediat, shtëpitë botuese, propagandën ideologjike, dhe mbi të gjitha, burimet natyrore. Në këtë kohë, kemi të bëjmë me një sistem politik shumë të fuqishëm, forca ushtarake e së cilit është e pakrahasueshme me rebelimin sporadik të qytetarëve.

Në të vërtetë, problemi politik me të cilin po përballemi nuk është se qytetarët nuk po i binden qeverisë, por krejt e kundërta, se qytetarët, përfshirë edhe muslimanët, janë të gatshëm që jo vetëm t’i binden në mënyrë të padrejtë shtetit, por të bashkëpunojnë me të me çdo kusht në mënyrë që të ecin përpara në karrierë, apo edhe të mbijetojnë.

Shteti modern e ka bazuar të gjithë pushtetin e tij në bashkëpunim sekret apo informal me çdo qytetar, ashtu sikurse i detyron njerëzit që të mbijetojnë apo të ecin përpara vetëm përmes rrugëve korruptive – kjo si mjet kontrolli e shantazhi për ta. Sistemi politik është i dizenjuar në atë mënyrë që thuajse e bën të pamundur jetesën përmes rrespektimit të ligjeve e rregullave.

Me fjalë të tjera, pushteti është kaq i fortë dhe kaq i sofistikuar që i detyron qytetarët t’i binden e t’i nënështrohen atij qoftë edhe me pahir. Pra, t’a refuzosh bashkëpunimin sekret me pushtetin – që është pushtet i korruptuar në thelb, ka kosto, aq më tepër që nuk flitet për stimulime. Nga vetë natyra, njeriu është konformist, e jo më në këtë kohë kur pushteti e penalizon ashpër të jetuarit me dinjitet e përmes rrugëve legale.

Shkurt: sfida më e madhe është se si ta refuzojmë bashkëpunimin me pushtetin, si ta ngremë jetën mbi themele të pavarura, si ta refuzojmë korrupsionin, si të mos bëhemi agjentë e spiunë të qeverive shkatërrimtare e djallëzore, dhe si t’i mbajmë lidhjet me sistemin politik vetëm në formë transparente e mbi baza ligjore.

Vetëm nëse një musliman, apo qoftë edhe një qytetar jo musliman, që e bazon jetën jo në bashkëpunim sekrekt e informal me shtetin, qoftë edhe shtete muslimane, që nuk bën marrëveshje me djallin, dmth, pushtetin, që nuk kërkon të jetojë me korrupsion, me anashkalim rregullash e kontratash, që nuk përfiton nga pushteti në mënyrë të padrejtë, vetëm në këtë rast ky qytetar është në gjendje ta ngre zërin kundër padrejtësisë e të jetojë i lirë e me dinjitet.

Heroizmi dhe sfida më e madhe sot është refuzimi i pushtetit dhe mosbindja ndaj tiranisë, mos bashkëpunimi në mënyrë sekrete me të, qoftë edhe me qeveritë e vendeve muslimane – që në thelb aplikojnë një sistem sekularist britanik, se si të bësh durim nga penalizimi që vjen nga refuzimi i bindjes ndaj qeverive të padrejta e tiranike – bindje në të keqe e në korrupsion.

Sa më shumë që muslimanët ta refuzojnë bashkëpunimin sekret e korruptiv me shtetin, aq më shumë do të shtohet uniteti mes tyre, dhe mundësia për të arritur një rezultat pozitiv në lidhje të drejtat tona për të jetuar me dinjitet e me drejtësi është më e madhe.

Muslimani e rrespekton pushtetin, i bindet atij në aspektin legal, dhe i shërben shoqërisë, por vetëm mbi kontrata transparente, të qarta, e mbi baza legale. Çdo favor apo çdo përfitim nga pushteti në mënyrë korruptive, sekrete, apo duke anashkaluar kontratat ligjore e legale jo vetëm që është diçka haram në fenë islame, por kjo gjë do t’i kthehet në barrë një muslimani të tillë. Pushteti nuk jep asgjë falas. Pushteti nuk punon mbi baza bamirësie. Prandaj, sa më shumë të refuzohet pushteti, sepse ky pushtet stimulon vetëm korrupsion e marrëdhënie sekrete, aq më shumë do të ketë drejtësi në shoqëri.

Kurani e ka përmbledhur një gjë të tillë shumë shkurt:

“Bashkëpunoni me njëri-tjetrin në mirësi dhe drejtësi dhe mos bashkëpunoni në mëkat e dhunim. Dhe kini frikë Allahun; s’ka dyshim se Allahu është ndëshkues i ashpër.” Surah el-Maidah 2.

Sabri Lushi

Janar 2024

The post BINDJA E VERBËR NDAJ PUSHTETIT: NJË PROBLEM BASHKËKOHOR I MUSLIMANËVE DHE SHKAKU I PËRÇARJES appeared first on Kukes Post.

As I am writing this posting, certainly the enemy is not sleeping, nor is it resting. “River sleeps, but the enemy never rests,” goes the old saying. Seeing the world from the perspective of a Muslim myself, it is evident that the biggest political enemy of us, especially men, is the British Empire, which controls the entire world, and the US Government as the main bastion of this secular and pagan empire.

The British tyranny Is obvious. It can be noticed everywhere. The British tyranny is a destructive force, perhaps one of the most dangerous the world has ever seen. It has experimented with political decisions that others before them have not. It would be sufficient enough to mention the warfare of this decaying empire against fundamental freedoms, such as the freedom of choice and decision making, the societal freedom of family with its all necessary components, the freedom of diversity and natural organization of life, and the most important one, which is the freedom of worshipping God.

The British empire and its political puppets around the world have declared a vicious war on religion, family, God, freedom of decision making and life privacy. The British Empire is demonstrating the most barbaric forms of tyranny in human history. Societies are falling apart because of this corrupt empire.

In this regard, the number one target of the British Empire is Islam and Muslims, which is the only ideology still alive in the world which has the capacity to stand against the British barbarism and tyranny, even though the majority of Muslims are not aware of this fact.

In order for the Muslim men to survive under the British tyranny, which has declared an open war against them, whether we are smart enough to recognizes it or not, they should live as in war.

O Muslim, know that the British Empire is your enemy, which is extremely powerful, militarily and politically!

O Muslim, keep in mind that the enemy has already penetrated into our societies and families beyond our imagination!

O Muslim, protect your families from this very serious enemy, which is intensifying this war even more! Until the last Muslim family is wiped out, the British enemy will not rest.

O Muslim, never trust governments and the political institutions of the British Empire! Never trust their courts of law and their judges! They are not on your side. They are agents of the enemy.

O Muslim, never subscribe to any religious group because the enemy has already been infiltrated into them or such groups have been created by the enemy itself. Never trust the media and the puppet leaders and agents in Muslim lands, which are controlled by the enemy!

O Muslim, live as in war. If you are not at war with anyone, the British tyrannical regime is at war with you, so live according to the conditions of war in the most classical sense. The British enemy will never rest until the last Muslim falls down.

December 2022

Sabri Lushi

The post HOW MUSLIMS CAN SURVIVE UNDER THE BRITISH TYRANNY appeared first on Kukes Post.

Kur shikojmë shqiptarë në media që flasin kundër fesë islame, apo agjentë shtetërorë që janë tepër aktivë online duke bërë luftë mediatike kundër muslimanëve, kjo tregon se agjenda britanike për spastrimin e Ballkanit nga muslimanët nuk ka mbaruar akoma, edhe pse ka zgjatur më shumë se një shekull.

Paganët perëndimorë, të kryesuar nga britanikët e amerikanët, kanë pasur një agjendë të qartë: një Ballkan pa muslimanë.

Masakrat kundër muslimanëve të Ballkanit gjatë pushtimit britanik në fillim të shekullit të kaluar nuk ishin asgjë tjetër veçse pjesë e agjendës britanike të një Ballkani pa muslimanë.

Konferenca e Londrës e vitit 1913 e organizuar nga monarkia britanike kishte një objektiv final: një Ballkan pa muslimanë. Rrjedhimisht, kjo konferencë e padrejtë i copëtoi muslimanët në shumë shtete me qëllim që të ngeleshin pakicë në çdo shtet. Kjo ishte pjesë e kësaj agjende famëkeqe britanike.

Vrasjet e organizuara nga qeveria e Ahmed Zogut kundër qytetarëve shqiptarë me ndihmën e britanikëve dhe shteteve të tjera perëndimore ishte pjesë e agjendës për spastrimine Ballkanit nga muslimanët.

Vendosja e Enver Hoxhës në pushtet – këtij spiuni britanik, me qëllim që të luftonte muslimanët e Shqipërisë, ishte pjesë e agjendës për shkatërrimin e muslimanëve në Ballkan. Në fakt, qeveria e Enver Hoxhës arriti kulmin kur ajo e ndaloi fenë islame plotësisht për afro tre dekada duke e shpallur Shqipërinë si shtetin e parë ateist në botë.

Masakrat kundër çamëve gjatë luftës së dytë botërore, për të mos përmendur konvertimet me forcë të muslimanëve në ortodoksë më përpara, ishte pjesë e agjendës britanike kundër muslimanëve të Ballkanit.

Lufta civile e 97-të në Shqipëri dhe gjithë trazirat e viteteve ‘90-të ishin pjesë e planit për shkatërrimin e muslimanëve në Ballkan. Këto trazira bënë që me mijëra shqiptarë të linin vendin e tyre e të përfundonin rrugëve të Evropës. Emigrimi i shqiptarëve të Republikë së Shqipërisë gjatë viteve ’90-të dhe në fillim të shekullit XXI i ngjan një spastrimi etnik të vërtetë.

Lufta e Bosnjes dhe vrasja e masakrimi i mijërave muslimanëve nga ushtria ateiste e Jugoslavisë, që për një kohë u drejtuar nga vetë qytetari amerikan dhe agjenti i CIA-s Milan Paniç, ishte demonstrimi më barbar i luftës britanike kundër muslimanëve të Ballkanit.

Edhe lufta kundër Kosovës që spiunë dhe agjenti i CIA-s Sllobodan Millosheviç ndërmori ishte një manifestim i egër i luftës britanike për spastrimin e Ballkanit nga muslimanët. Miku i ngushtë i monarkisë britanike, Sllobodan Millosheviç, jo vetëm që u la i lirë t’i therte muslimanët në Bosnje e Kosovë si në mesjetë, por ky terrorist u suportuar dhe u mbështet nga vetë britanikët dhe amerikanët për realizimin e masakrave çnjerëzore të Srebrenicës në vitin 1995 dhe Reçakut në vitin 1999.

Sa për rikujtim, masakra e Srebrenicës, bazuar edhe në qëndrimet zyrtare, ishte një besëprerje e pastër e OKB-së pasi muslimanët boshnjakë ishin marrë nën mbrojtje nga trupat e kësaj organizate, mirëpo ata iu dorëzuan ushtrisë jugosllave të terroristit britanik Sllobodan Millosheviç.

Për fat të keq, agjenda britaniko-amerikane për de-muslimanizimin e Ballakanit dhe spastrimin e gadishullit nga feja islame vazhdon edhe sot, ndoshta më e ashpër se kurrë, por në një dimension tjetër. Kjo luftë po bëhet me forma të tjera: përmes propagandës mediatike, në emër të nacionalizmit, në emër të shqiptarisë, apo nën flamurin e evropianizimit, e deri tek suportimi apo promovimi i muslimanëve heretikë.

Shpesh e më shpesh, po dëgjojmë oficerë të shërbimeve sekrete të shtetit shqiptar dhe atij kosovar duke iu bërë presion muslimanëve: ikni nga këtej, shkoni në arabi, mos flisni arabisht – e shprehje të tilla.

Theksimi i nacionalizmit dhe mitologjisë së origjinës së shqiptarëve më tepër se sa duhet nga vetë qeveria shqiptare dhe ajo kosovare nuk është asgjë tjetër veçse luftë kundër fesë islam dhe kundër muslimanëve autoktonë ballkanas. Këta batakçinj shpesh shprehen se ata nuk po luftojnë islamin, por po mbrojnë shqiptarinë, pra kërkojnë të na imponojnë një fe pagane që në pamje të parë duket shumë legjitime.

Agjentët e qeverisë shqiptare dhe asaj kosovare – këta spiunë të CIA-s dhe shërbëtorë të pushtuesëve britanikë, janë në të vërtetë armiqtë më të mëdhenj të shqitarisë e të popullit shqiptarë. Këta janë armiqtë më të mëdhenj të vendit tonë. Këta agjedë nuk janë asgjë tjetër veçse hajdutë të rëndomtë, hajna të pamoralshën, që flasin në emër të kombit, por sa të kthejnë shpinën ata bëhet zhvatësit më të pashpirt të vendit tonë.

Gjithësesi, kjo luftë kundër muslimanëve ballkanas duhet adresuar vetëm politikisht. Këta spiunë e agjentë shtetërore, që nxjerrin vrerë kundër muslimanëve, iu duhet drejtuar gishti për atë që janë: spiunë e shërbëtorë të armikut. Këta bëjnë pjesë në të njejtim kamp me Sllobodan Millosheviçin, me Milan Paniç, me presidentin amerikan e me mbretërinë britanike sepse të gjithë këta janë paganë e armiq të përbetuar të fesë islame.

Lufta kundër muslimanëve të Ballkanit vazhdon, edhe pse e maskuar me lloj lloj flamujsh – me flamurin e nacionalizmit, kombit, evropianizmit, aleancës me Amerikën etj. Kjo luftë kërkon kundërpërgjigje intelektuale. Ne muslimanët duhe t’i demaskojmë këta agjentë shtetërore. Populli duhet ta marrë vesh të vërtetën e tyre, se ata janë armiqtë e vërtetë dhe përçarësit e kombit tonë.

Sabri Lushi

Dhjetor 2023

The post ARMIQTË SHQIPFOLËS TË MUSLIMANËVE NË BALLKAN appeared first on Kukes Post.

Ndër organizimet e fundit politike të khawarixhëve ishte padyshim tradhtia që shumë arabë e jo arabë i bënë Perandorisë Osmane. Ndërkohë që kalifati i fundit legjitim musliman po sulmohej gjatë luftës së parë botërore nga të katër anët, kundër së cilit ishin bashkuar të gjithë evropianët – Perandoria Britanike, Franca, Gjermania, Rusia, Austro-Hungaria, Italia dhe shtetet e tjera satelite, tradhtarët arabë u ngritë në luftë kundër kalifit të tyre në atë që njihet në histori si “Revolta e Madhe Arabe.”

Revolta Arabe kundër Perandorisë Osmane ishte organizim politik khawarixhësh. Tradhtarët arabë, shpesh duke e përlyer tradhtinë e tyre me ngjyra fetare, se gjoja do të formojnë një kaliftat të tyre edhe më të mirë me ndihmën e britanikëve, nuk ishin asgjë tjetër veçse khawarixhë mendjelehtë dëmin e së cilëve edhe sot po e ndjejmë.

Mbas rënies së kalifatit të fundit musliman, të gjithë këta khawarixhë arabë u vendosën në pushtet nga britanikët, u paguan mirë me para për tradhtinë e tyre, dhe i ndau në shtete e qytet-shtete. Shumë prej tyre u bënë mbretër, disa të tjerë emirë apo sultanë, e të tjerët presidentë e kryeministra.

Është shumë e habitshme se si sot të gjithë këta khawarixhë vazhdojnë ta tradhtojnë umetin islam, ta presin në besë atë, të përfitojnë nga bashkëpunimi i tyre i ndyrë me Mbretërinë Britanike e me Amerikën, dhe janë pikërisht këta khawarixhë që sponsorizojnë grupe terroriste, dhe më e turpshmja është se pikërisht këta khawarixhë flasin kundër khawarixhizmit e kundër revoltave kundër liderit. Sa hipokrizi e madhe!

Perandoria Britanike iu premtoi këtyre khawarixhëve para dhe poste politike nëse ata do të bashkëpunonin kundër Perandorisë Osame. Për fat të keq, barbarët dhe paganët britanikë arritën t’i mashtronin këta mendje lehtë e naivë. Rezultati ishte katastrofik. Perandoria Osmane u rrëzuar, dhe umeti islam përfundoi ashtu siç e shikojmë të gjithë ne sot: i përçarë, nën pushtetin e barbarëve britanikë, i copëtuar, i drejtuar nga agjentë e spiunë të monarkisë britanike, i dobët politikisht, dhe i kthyer në një plaçkë luftë.

Tradhtarët dhe khawarixhët arabë përfituan ndërsa umeti humbi.

Umeti islam sot trajtohet nga Amerika dhe Perandoria Britanike në mënyrën më tallëse. I vret muslimanët sa herë ua kërkon interesi. I shkatërron vendbanimet e muslimanëve sa herë duan të bëjnë një stërvitje ushtarake. Ua vjedhin burimet natyrore pa më të voglin hezitim, ndërsa tradhtarët qëndrojnë në postet e lyera me gjak, poste të cilave ua kanë dhënë paganët britanikë.

Po! Ua pamë sherrin khawarixhëve. Ua pamë sherrin terroristëve e tradhtarëve, ata të cilët bashkëpunuan me barbarët e paganët britanikë kundër Perandorisë Osame – kalifatit të fundit të muslimanëve.

Këta tradhtarë u paguan mirë nga britanikët dhe u vendosën në pushtet. Çdo lidër arab, çdo politikan, çdo president, kryeministër apo emir, të gjithë janë pasardhës të këtyre khawarixhëve e tradhtarëve. Prandaj këta rrinë si pula të lagura dhe nuk e ngrenë zërin për asnjë çështje që ka të bëjë me umetit.

Këta khawarixhë e terroristë kujtuan se britanikët do t’i nderonin. Këta injorantë e naivë – ashtu siç gjithmonë khawarixhët kanë qënë, vendosën një interes të vogël personal – ca para e një pushtet nën hyqmin e mbretërisë britanike, mbi interesin e umetit.

Allahu e ndihmoftë umetin islam dhe e ruajt atë nga çdo tradhtar, nga çdo spiun e agjent, nga çdo khawarixh e nga çdo bashkëpuntor me armikun – a sa shumë janë shtuar tradhtarët e spiunët brenda umetit.

Sabri Lushi

The post Khawarixhët: Tradhtia që i bënë Perandorisë Osmane appeared first on Kukes Post.

If you’re a Muslim who believes is under political attack, I would like to give you the following safety advice:

Beware of the US Government, for it’s a corrupt and dangerous political entity. In fact, it’s the single most corrupt and most dangerous government in the world.

Having political problems with even your local or national government categorizes you as the political enemy of the US Government. It’s beyond doubt that as a Muslim you are targeted politically on orders from the US Government, so you must be very cautious.

Wherever you travel to, Muslim or non Muslim country, Europe Africa, Russia, China, Saudi Arabia, Turkey, Canada, South America, Brazil or anywhere else in the world, beware of the US Government and its gangs and criminal groups.

There’s no single criminal organization, terrorist group, or other illegal gangs that the US Government and the CIA are not part of it; therefore, be aware of this fact. The US Government operates like a mafia.

In addition, if you ever run into problems or confrontations with a judge, police officer, a criminal on the street, a terrorist, the member of a gang, or an employer, the first questions you should make are, “is this person a CIA spy?” or “is the US Government involved in this conflict?”

These are legitimate questions considering the dangerous role of the US Government in the world. The most dangerous zones are the places where you think you are in an independent country and the US Government has no role. Don’t get fooled by the political propaganda of the global political system.

To conclude, I highly advise those Muslims who think that they are being targeted merely because of their religion to be cautious of the danger that comes from the US Government and the CIA. Even if you’ve not broken any law or you’re not a declared enemy of the US Government and the British Monarchy, you might be a political target regardless.

Beware of the US Government whether you’re traveling, at the workplace, in the courts of law or at your business activity. The US Government and the CIA are the sworn enemies of Muslims. They are the enemies of peace, prosperity and development.

The post A SAFETY ADVICE TO POLITICALLY ATTACKED MUSLIMS appeared first on Kukes Post.

Dua t’u bëjë një apel dashamirës institucioneve politike shqiptare:

Presidentit Bajram Begaj

Kryeministrit Edi Rama

Ministrit të Brendshëm Taulant Balla

Duke marrë shkas nga një fenomen shumë i rrezikshëm që ka filluar të qarkullojë online përmes komentuesëve nëpër rrjetet sociale apo përmes gazetarëve nëpër mediat publike, të cilët i etiketojnë muslimanët shqiptarë si arabë, turq, të huaj, sikur nuk kanë vend në Shqipëri me fenë e tyre, sikur nuk e kanë arritur pragun e mjaftueshëm të patriotizmit, apo se ata nuk e duan gjuhën shqipe, i bëj apel Presidencës së Republikës së Shqipërisë, Kryeministrisë dhe Ministrisë së Brendshme që të heqin dorë nga këto sulme agjentësh e oficerësh të shërbimeve sekrete të shtetit kundër popullatës autoktone muslimane shqiptare.

Edhe pse këto ide, komente, apo deri në thirrje publike mund të duken idioteske, që burojnë nga injorantë e batakçinj, e vërteta është se këto ide përputhen plotësisht me agjendat e qeverive shqiptare ndër vite për t’i luftuar muslimanët, e ashtu siç kjo përputhet plotësisht edhe me agjendën amerikano-britanike për ta spastruar Ballkanin nga muslimanët.

Ishin pikërisht këto ide terroriste që motivuan Ahmed Zogun, Enver Hoxhën, Sllobodan Millosheviçin, e agjentë të tjerë britanikë si puna e tyre për të vrarë e masakruar muslimanët ballkanas përgjatë shekullit të fundit.

Ideja e përzënies së muslimanëve nuk është ide që ka lindur nga vakumi, por është përhapur nga vetë institucionet e shtetit, dhe akuza bie direkt mbi vetë shtetin shqiptar, veçanërisht mbi shërbimet sekrete.

Ky shteti, i cili vazhdimisht i ka luftuar muslimanët, të heqi dorë nga këto ide barbare. Muslimanët janë autoktonë të këtij vendi, dhe të mos guxojë askush t’i etiketojë ata si arabë, turqë apo diçka tjetër.

Muslimanëve shqiptarë akoma nuk u janë tharë plagët nga lufta terroriste që iu bëri regjimi terrorist i Enver Hoxhës ndërsa ju sot vazhdoni me mbrapshtira të turpshme kundër muslimanëve autoktonë shqiptarë.

Populli thotë, litari këputet duke u holluar ndërsa zullumi duke u trashur. Kam frikë se zullumi juaj po trashet deri në atë masë sa mund të këputet.

Këto veprime të shtetit shqiptar janë të turpshme dhe shumë të rrezikshme. Hiqni dorë nga veprime barbare të tilla. Nëse ka njerëz që janë anti shqiptarë dhe armiq të këtij populli janë pushtetarët e këtij vendi, jo muslimanët.

Sabri Lushi

The post Apel institucioneve politike shqiptare appeared first on Kukes Post.

Unity is not a choice, nor is it a sport. Unity is a necessity. It is our survival, our endurance, and our success. “And hold firmly together to the rope of Allah and do not be divided” [3:103] – Allah commands the believers, clearly indicating that division is a disorder which at the very least remains dormant.

Muslim scholars speak of unity. Each one of them gives us a recipe for unity. Some say that Muslims should go back to the Qur’an and Sunnah. Others say that there will be no political unity without ideological and theological unity first. There are other Muslim intellectuals who propose that political pragmatism is necessary. There are even those who propose a military rebellion against the enemy as the most viable plan to succeed.

Perhaps all are right or relatively right. In order to unite a community, there should be a theological and ideological unification, there is a need for a military activity, and as part of the war strategy, there is room for pragmatism, tricks and concealment.

In my view, what Muslims are lacking today is a concrete plan on how to get united. Teaching people the true religion, the right theology, and the pure monotheism – which are the very requirements for unity, will not automatically unite the believers because we are not living in a political vacuum.

Indeed, the lack of political vacuum is the most immediate problem that we have to deal with. The world is ruled and governed by very a strong and powerful political system, established in a way that does not allow room for changes.

The political system is like a river whose water is murky and flows fast, and in order to build a dam by throwing individual rocks, the process will lead to no success as rocks will be pushed down the stream. Uniting Muslims under this existing despotic political system is as difficult as building a dam in a big river.

Muslims today live under a certain political system. They live under the enemy, occupied and controlled; therefore, everything which leads to unity – theology, knowledge, ideology, economic entrepreneurship, political movement, or military activity, will not easily bypass the enemy’s safeguard or security measures. Our enemy is not naive.

In this regard, I believe that at this very time, Muslims need to raise general awareness about the enemy. Our problem is not that we don’t agree on the project of unity. Our problem is that our enemy doesn’t even let us start with the project. Even teaching people things as peaceful as monotheism is not that simple because the enemy controls our universities, money, mosques, the economy, the media, the national governments, and the global intelligence service.

Monotheism per se will not unite Muslims as long as the enemy controls those who preach it, our mosques, the audience, and above all: the economy. Addressing this very issue is a necessary condition before anything else.

Sabri Lushi

The post WHEN AND HOW WILL MUSLIMS BE UNITED: STEPS AND OBSTACLES appeared first on Kukes Post.