Rënia e Perandorisë Osmane defakto gjatë luftë së parë botërore i hapi rrugë një epoke të re politike botërore me në krye Perandorinë Britanike, e cila arriti kulmin e saj në vitet 20-të të shekullit të kaluar, moment i cili u kurorëzuar me formimin e Lidhjes së Kombeve në vitin 1920 në Paris të Francës, organizatë e cila u zëvendësua me OKB-në (Organizata e Kombeve të Bashkuara) në vitin 1945.

Bota më parë nuk kishte parë një organizatë të tillë ndërqeveritare globale sepse në fakt nuk kishte kuptim. Gjithmonë kanë ekzistuar fuqi botërore që kanë përfaqësuar forca politike apo ideologji të ndryshme. Lidhja e Kombeve, e më pas OKB-ja, u bë e mundur të formohej sepse bota për herë të parë u dominua nga një perandori e vetme – ajo britanike, dhe vazhdon të kontrollohet nga e njejta elitë politike edhe sot.

Në këtë aspekt, shtetet nuk janë asgjë tjetër veçse njësi adminstrative poshtë Perandorisë Britanike, e cila është e demonstruar me anë të OKB-së. Edhe zyrtarisht, ligjet ndërkombëtare marrin përparësi mbi ligjet nacionale. Me fjalë të tjera, shtetet apo kombet nuk janë të lira të qeverisin me anë të ligjeve të tyre të pavarura.

Një botë e kontrolluar nga një perandori e vetme, pra nga Perandoria Britanike, ka avantazhet dhe disavantazhet e veta, ashtu sikurse kontrolli politik përballet me sfida unike, sfida të cilat nuk i ka përjetuar asnjë nga perandoritë e mëparshme. Jetojmë në një kohë unike sa i përket peisazhit politik botëror.

Nga avantazhet e të qeverisurit nga një perandori e vetme mund të nënvizohen gjëra si: mundësia e ndërtimit të një infrastrukture botërore, dhënies jetë të shumë projekteve ekonomike globale, gjë që nuk mund të arrihej nëse do të kishte disa perandori, zhvillimi shkencor, teknologjik, dhe evitimi ndoshta i shumë luftërave e konflikteve të përgjakshme – që potencialisht mund të ndodhnin nëse bota do të kishte dy ose më shumë superfuqi.

Disavantazhet dhe sfidat, nga ana tjetër, janë të shumta. Fakti që bota qeveriset zyrtarisht nga një qeveri apo perandori e vetme, kjo nuk do të thotë se njerëzit apo popujt nuk kanë konkurencë. Kjo nuk do të thotë se nuk ekzistojnë fraksione serioze ideologjike për shkëputjen nga pushteti sekularist britanik, ashtu sikurse kjo nuk do të thotë se të gjithë popujt janë të kënaqur me pushtetin britanik apo me qeverinë globale. Për aq kohë sa burimet natuyrore të jenë të limituara, konkurenca e lufta janë të pashmangshme.

Sa i përket grupit ideologjik i cili nuk është i kënaqur me pushtetin botëror sekularist britanik ata janë muslimanët, që përveç se feja iu imponon të kenë shtetin e tyre, të pavarur nga çdo lloj pushteti, të pavarur nga britanikët e amerikanët, të pavarur nga OKB-ja, apo nga çdo lloj perandorie tjetër po ta kishte pushtetin, por gjithashtu ata janë trashëgimtarë të një civilizimi shumë të rëndësishëm, i cili ka drejtuar botën për shekuj me radhë dhe ka lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë e civilizimit njerëzor.

Për më tepër, muslimanët përbëjnë një numër shumë të madh të popullsisë botërore; përbëjnë thuajse një të katërtën. Ata kanë ligjin e tyre, kulturën, dhe trashëgiminë politike, sidomos duke marrë parasysh se Perandoria Osmane – kalifati i fundit musliman, hyn në listën e perandorive më të rëndësishme të historisë së njerëzimit.

Ndër disavantazhet e tjera të qeverisjes nga një pushtet i vetëm botëror mund të përmendet mungesa e konkurencës politike, luftërat mashtruese që kontrollohen nga të dyja anët nga i njejti pushet, por që ka për qëllim vetëm për të vrarë njerëz të pafajshëm e për të mbajtur botën nën zhurmë e shkujdesje politike, përqëndrim pasurie në mënyrë të pashembullt, kriza ekonomike të shkaktuara jo nga shkaqe natyrore, por nga dora e politikës, dhe diktatura ideologjike sekulariste botërore, e cila çon përpara agjenda të rrezikshme ideologjike, siç është ateizmi dhe masakrat ideologjike.

Shkurt, nuk është lehtë për një perandori të vetme të qeverisë e të kontrollojë një botë të tërë. Kjo është sfida më e madhe e britanikëve dhe amerikanëve. Për këtë arsye, ata kanë shpikur mekanizma politikë për ta adresuar këtë problem.

Rrjedhimisht, përveç ndarjes e përçarjes së popullsisë botërore, sidomos asaj muslimane në shumë shtete, që në vetvete janë njësi adminstrative të mirëfillta, mbajtja nën tension politik të këtyre shteteve është esenciale për britanikët sepse vetëm kështu muslimanët mund ta harrojnë pushtuesin e vërtetë, që janë britanikët e amerikanët, dhe të përqëndrohen tek armiq artificialë.

Shembuj tipik të armiqve artificialë të muslimanëve janë Serbia, Irani, dhe Izraeli. Po të hedhësh një vështrim në sasinë e lajmeve apo të propagandës që bëhet lidhet me këto tre shtete është e paimagjinueshme. Kaq shumë përmenden këto shtete sa pushteti i vërtetë – britanikët dhe amerikanët, ia ka arritur qëllimit, dhe mekanizmi i shpërqëndrimit politik ka funksionuar përtej pritshmërive politike, sidomos duke marrë parasysh se muslimanët kanë Kur’anin dhe nuk duhet të kishin rënë në këtë grackë.

Edhe pse këto shtete janë plotësisht të kontrolluara nga Amerika e Britanike e Madhe, qoftë zyrtarisht e qoftë në mënyre sekrete, prap se prap muslimanët kanë rënë në kurth: kanë harruar armikun e vërtetë dhe vëmendja e tyre është përqëndruar vetëm në maskat e pushtuesit. Këto maska kanë emra si: Izrael, Serbi, apo Iran.

Këtë funksion kanë, pra, këto tre shtete – Irani, Izraeli, e Seriba, t’i mbajnë muslimanët të angazhuar me armiq imagjinarë ndërkohë që armiku i vërtetë rri në hije. Madje këto tre fantazma politike kanë bërë që armiku i vërtetë, që është Amerika dhe Britanie e Madhe, të paraqihen si heronj apo shpëtues të muslimanëve.

Ç’është e vërteta, amerikanët dhe britanikët duhen përgëzuar për këtë teknikë të tyre. Ka funksionuar dhe vazhdon të funksionojë. Edhe pse ne muslimanët e dimë shumë mirë se Serbia është formuar nga britanikët në fund të shekullit të 19-të , edhe pse ne muslimanët e dimë shumë mirë se Izraeli është formuar nga britanikët në vitin 1948, edhe pse ne muslimanët e dimë shumë mirë se Republika e Iranit është formuar nga britanikët në vitin 1979, prap se prap ne i perceptojmë si entitete politike të pavarura, sikur britanikët nuk kanë lidhje me to.

Armiku deri më sot ia ka dalë së mashtruari muslimanët, të cilët i ka përçarë në gjashtëdhjetë shtete, që i ka caktuar secilit shtet nga një flamur, nga një president apo mbret, që ka vizatuar kufijt e zhgarravina në hartë, dhe po ashtu i ka caktuar secilit shtet se cili do të jetë armiku, ndërsa vetë britanikët shikojnë shfaqjen komike të muslimanëve.

Muslimanët sot kontrollohen në mënyrën më banale të mundshme, dhe ky është një dënim që iu ka ardhur nga Allahu për shkak të gjendjes së tyre të dobët, ekzaktësisht siç e ka parashikuar Profeti Muhammed (paqja qoftë mbi të). Po të shohësh reagimet e muslimanëve kundër Serbisë, Iranit e Izraelit ndërkohë që kanë harruar armikun e vërtetë, e kupton shumë mirë se në ç’gjendje janë ata, se në ç’gjendje ka shkuar verbimim i tyre.

Sabri Lushi

Prill 2024

The post IRANI, SERBIA, IZRAELI, DHE MODELI I ARMIKUT MODERN SHPËRQËNDRUES PËR MUSLIMANËT appeared first on Kukes Post.

Ç’ËSHTË KOMBI, QË HOXHALLARËT BËJNË THIRRJE TA DUAM?!

Me datë 3 mars të vitit 1924 Perandoria Osmane ra, kalifatit islam i erdhi fundi pas disfatës së madhe që pësoi gjatë luftës së parë botërore kur të gjitha vendet evropiane nën drejtimin e Perandorisë Britanike iu vërsulën perandorisë sonë – perandorisë së shqiptarëve mes të tjerash. Edhe pse evropianët paganë ishin të bashkuar, ndoshta nuk do ta kishin rrëzuar kalifatin e fundit islam po të mos iu ishin bashkuar atyre shumë tradhtarë e khawarixhë arabë që u ngritën kundër shtetit të tyre, të njetët khawarixhë që vazhdojnë t’iu shërbejnë britanikëve e amerikanëve.

Rrëzimi i Perandorisë Osmane e futi botën në një fazë të re. Perandorisë Britanike tashmë nuk i nevojitej të sillej si një fuqi politike klasike, por i duhej të gjente strehë në mënyra më efektive për ta mbajtur pushtetin, sidomos pas luftës së dytë botëre kur bota ishte bërë një shtet i vetëm.

Rrjedhimisht, shpikja më e madhe politike e britanikëve ishte kombi, një model shumë gjenial për ta kontrollaur botën dhe për ta konsoliduar pushtetin pagan sekularist.

Kombi do të ishte elementi kyç i pushtetit britanik dhe i gjithë sistemi do të bazohej në këtë gënjeshtër.

Së pari, kombi apo vetëqeverisja do të shërbente si një mënyrë për të kamofluar pushtetin britanik. Dalëngadalë njerëzit nuk do ta përmendnin më pushtimin britanik, por do të vetëkënaqeshin me konceptin e kombit. “Iu kemi bërë komb,” është klisheja më monumentale e britanikëve gjatë shekullit të 20-të.

Së dyti, kombi do të shërbente edhe si një umbrellë ideologjike për t’i kontrolluar njerëzit, e njëkohësisht kjo do t’i detyronte ata që heqnin dorë nga feja islame. Një tjetër shprehje monumentale e britanikëve është, “kombi apo feja?” Pra, kombi – kjo shpike britanike, ka shërbyer si një mekanizëm për ta fshehur luftën kundër fesë islame. Në emër të kombit edhe Enver Hoxha – ky terrorist britanik, e ndaloi fenë.

Së treti, kombi apo koncepti i shteteve të paravura nën hyqmin e Perandorisë Britanike apo të OKB-së është gjithashtu modeli perfekt i kontrollit të njerëzve: kontrollit politik, ekonomik, dhe kulturor. Sa më shumë shtete, provinca, kufij, ndarje e nën-ndarje administrative të ketë bota, aq më mirë për pushtetin britanik sepse njerëzit janë më të cënguar e më të kufizuar. Lëvizja lirshëm e qytetarëve anembanë botës, sidomos e muslimanëve, është shumë problem i madh për pushtuesit britanikë, aq më tepër në dekadat menjëherë mbas rënies së Perandorisë Osmane. Më e çuditshmja është se britanikët ua kanë shitur njerëzve ndarjen e tyre në shteti si vlerë.

Së katërti, kombi ka shërbyer dhe vazhdon të shërbejë si një alibi politike për t’i kontrolluar e për t’i testuar njerëzit, ashtu siç dhe ka shërbyer dhe vazhdon të shërbejë si një mekanizëm për rekrutimin e të githë qytetarëve si spiunë e agjentë të shtetit. Pra, ligjet formale dhe respektimi i tyre nuk mjaftojnë për të jetuar si qytetar i lirë e me dinjitet, por duhet t’i shërbesh kombit në mënyrë sekrete që të kesh mundësi të jetosh.

Njerëzit duhet të jenë 100% të kontrolluar në mënyrë formale e sekrete dhe të gatshëm t’i përgjigjen shtetin për çdo kërkesë informale apo mision kriminal, dhe e gjitha bëhet në emër të kombit.

Me fjalë të tjera, sipas britanikëve qytetarët nuk janë të lirë. Ata nuk lindin të lirë. Dinjitetit prej qytetëri të lirë nuk është një titull që i përket çdo qytetari apo anëtari të kombit. Secili qytetar nëse kërkon të jetojë apo mbijetojë duhet të bëjë marrëveshje me shtetin në mënyrë sekrete e informale, dhe në të njejtën kohë çdo qytetar duhet të jetë i shantazhueshëm – kjo si garanci që të mos pendohet për shërbimin që i bën shtetit.

Çdo gjë që flitet publikisht si kombi, shteti ynë, flamuri e përralla të tilla janë thjesht parulla për të fshehur një realitet politik makabër që e përjetojnë qytetarët në podrumet e pushtetit.

Së pesti, kombi ka shërbyer për britanikët edhe si një alibi për të bërë masakra kulturore nëpër popuj: duke ua ndryshuar atyre gjuhën, alfabetin, duke ua ndërruar e fabrikaur historinë, duke çuar përpara agjenda të tjera pagane, dhe duke e ribërë çdo gjë nga e para – e gjitha në emër të kombit. Bota ka përjetuar dhe vazhdon të përjetojë masakra e gjenocide kulturero nga britanikët dhe ushtarët e tyre amerikanë.

Për ta mbyllur, koncepti i kombit është shpikje britanike për të mbuluar një mijë e një të zeza, për të mbuluar krime, agjenda politike, shkatërrim kulturash, ndryshim historie e gjuhe, dhe për t’i testuar qytetarët – për t’i kthyer ata në skllevër, në spiunë e agjentë, e në njerëz padinjitet.

Të kesh lindur tek një vend i caktuar, në Shqipëri, për shembull, nuk mjafton të jesh anëtar i merituar i atij kombi, edhe nëse i respekton ligjet dhe paguan taksat. Në fakt, nëse i respekton ligjet, shikohesh si problematik nga sistemit – sepse kërkon të anashkalosh “kombin.”

Duhet të bësh diçka për kombin – t’i shkelësh ligjet, t’ia shtrishë dorën shtetit apo partisë, t’i ulësh brekët nëse lypset nevoja, duhet të pranosh të shantazhohesh, duhet t’i pranosh dhuratat e peshqeshet e sigurimit të shtetit sepse kështu iu hyn në punë atyre, duhet të mos mbash opinione të pavarura, por duhet të konsultohesh me sigurimet sekrete të kombit, duhet të mos ndërmarrësh sipërmarrje ekonomike të pavarura, por duhet të bashkëpunosh me shtetin apo kombin – në mënyrë sekrete, kuptohet.

Të duash kombin do të thotë të jesh spiun, të jesh i pamoralshëm, të jesh i shtantazhueshëm, të besosh përrallat e qeverisë, të mos ngresh pyetje, të mos vësh asgjë në dyshim në ato që thotë shteti, nëse përballesh me gjykatat e shtetit, nuk duhet të mbrohesh, por t’i bindesh shtetit e partisë, duhet të bësh korrupsion, duhet të gjesh vetëm mënyra korruptive për të jetuar, duhet t’ia shtrish dorën partisë apo shtetit, dhe të kesh besim tek shteti, madje duhet të jesh i gatshëm t’ia japësh partisë çdo gjë.

Të duash kombin do të thotë të duash shtetin më shumë se vetja, më shumë se prona jote, më shumë se familja jote, dhe duhet t’i bindesh shtetit në çdo gjë. Nuk duhet t’ia kesh me hile shtetit. Lidhja shtet-individ duhet të jetë më e fortë se çdo lidhje tjetër. Po të jetë e mundur njeriu duhet t’i thotë shtetit zot, por për ata që nuk ua lejon feja, duhet të gjejnë mënyra të tjera që ta shprehin respekin ndaj kombit.

Shkurt: kombi është të pranosh pushtimin britanik.

Kombi nuk është e drejta për të jetuar me dinjitet në vendin tënd. Komb nuk do të thotë se ti mund të zgjedhësh të ecësh përpara me ndershmëri. Komb nuk do të thotë që ti të kesh liri fjale, të shkruash, të botosh libra, të kesh liri zgjedhje, dhe të trajtohesh i barabartë. Komb nuk do të thotë që në territorin e tokën tënde je i lirë për të jetuar sepse pengohesh nga ligjet – ligjet britanike.

Nëse kërkon t’i repsektosh ligjet, diçka që normalisht kështu i bie që ta bëjnë të gjithë, jetesa është e pamundur sepse ligjet janë me mijëra dhe çdo gjë është e kontrolluar.

Cila është zgjidhja?

Kthehu tek kombi. Rroftë kombi. Gjej mënyra të tjera për të jetuar: jep ryshfet, bëhu spiun, shkel ligjin që të përfundosh si një qytetar i shantazhueshëm – më keq se skllav, dhe e gjitha kjo bëhet në emër të kombit. Madje, ka edhe mënyra të tjera: tregohu gatshëm të luftosh kundër qytetarëve të tjerë në emër të shtetit e të sigurimeve sekrete sepse vetëm kështu mund të përfitosh diçka. Kjo lloj industrie – industria e tradhtisë, është shumë e zhvilluar në shtetet moderne.

Ky është kombi që britanikët promovojnë. Ky është kombi që hoxhallarët e shtetit na bëjnë thirrje ta duam e ta respektojmë. Kjo është përralla britanike që na e servirin si lugë bosh.

Britanikëve nuk iu zë faj. Ata janë pushtues, dhe si të tillë ata do të gjejnë çdo mënyrë për ta mbajtuar pushtetin e tyre. Ajo ç’ka na vret në shpirt është pabesia e hoxhallarëve dhe paturpësia e tyre. Në vend që ata të jenë në ballë të rezistencës idologjike, ata kanë përfunduar në shërbëtorë rregjimesh. Në vend që ata të jenë të parët ta sqarojnë këtë përrallë britanike, ata kanë përfunduar në ushtarë rregjimesh zullumqare, për të mos thënë se ka prej tyre që janë agjentë të veshur me petkun e hoxhës.

Lusim Zotin e Madh që kjo përrallë britanike, ky model pushtimi, që ia kanë vënë emrin komb, të bëhet qartë tek njerëzit e të marrë fund. Lusim Zotin e Madh që t’i udhëzojë hoxhallarët tanë e t’ua hapi sytë për ta parë se kujt po i shërbejnë. Amin.

Zoti i ruajt hoxhallarët tanë dhe gjithë muslimanët, dhe Allahu na çliroftë nga pushtuesit britanikë e nga ligjet e tyre të padrejta e zullumqare.

Sabri Lushi
Prill 2024

The post Ç’ËSHTË KOMBI, QË HOXHALLARËT BËJNË THIRRJE TA DUAM?! appeared first on Kukes Post.

Për ta shprehur në terma më të thjeshtë, në një gjuhë që kuptohet më kollaj, pushteti nuk është asgjë tjetër veçse një grup njerëzish mbi një grup tjetër. Kjo është natyrshmëria e pushtetit, dhe kjo është natyrshmëria e shoqërisë njerëzore.

Pushteti nuk është institucion, as koncept abstract, as zyrë, karrige apo protokoll. Pushteti, pra, është në vetvete një grup njerëzish mbi një grup tjetër. Grupi që ka pushtetin mund të jetë në atë pozicion rastësisht, ose për shkak të pasurisë, racës, forcës fizike, mençurisë, devotshmërisë, djallëzisë, poshtërsisë, apo trashëgimisë, por asnjëherë nuk është në atë pozicion si rrjedhojë e votës apo zgjedhjeve. Mekanizmi i votës është gënjeshtra më e madhe dhe më mashtruese e pushtetit sekularist britanik.

Qëllimi kryesor dhe më i përgjithshëm i pushtetit është kontrolli i njerëzve dhe mbajtja e rendit. Kjo është puna e pushtetit, e çdo lloj pushteti, i mirë apo i keq, sekularist apo jo. Pushteti nuk qortohet se pse kontrollon njerëzit; kjo është puna e tij. Me fjalë të tjera, shoqëria njerëzore është e krijuar apo e dizenjuar në atë formë që gjithmonë një grup do të dominojë mbi të tjerët dhe qëllimi i dominimit është kontrolli. Tendenca për pushtet është pak a shumë tendencë instiktive, diçka e ngulitur në ADN-në e njeriut.

Pra, që pushteti është tendencë instiktive njerëzore, ashtu siç është burri kryetari i familjes – edhe pushteti është deri diku një riprodhim i hierarkisë familjare, kjo është diçka askiomatike, por çështja qëndron tek llojet e tij.

Pushteti mund të jetë i drejtë apo i padrejtë, i mëshirshëm apo tiran e despotik, transparent apo sekret, me ligje të drejta e të mira apo me ligje barbare e shtypëse.

Ligji është instrumenti kryesore i pushtetit dhe demonstrimi më i qartë i forcës së tij. Ligjet asnjëherë nuk i bëjnë njerëzit ose masat. Ka dy burime kryesore për përpilimin e tyre. Burimi i parë është shpallja hyjnore. Në fakt, një prej qëllimeve kryesore që Allahu ka zbritur libra të shenjtë ka qënë ligji. Se çfarë përbën krim, si trajtohen e dënohen krimet, si proçedohet me hetimin e tyre, si ndahet pasuria, trashëgimia, martesa, divorci, marrëdhëniet me pushtetin, padrejtësitë mes njerëzve dhe trajtimi penal i tyre, marrëdhëniet mes tyre etj. janë objekt i ligjit hyjnor.

Burimi tjetër i ligjeve është kur ato shkruhen e përpilohen nga vetë grupi që ka pushtetin. Logjikisht dhe natyralisht është krejt normale që këto lloj ligjesh të reflektojnë anësinë dhe interesat e këtij grupi. Në përgjithësi, kur ligjet përpilohen nga vetë grupi i pushtetit, ato kërkojnë të përmbushin dy objektiva kryesore. E para, që të rrisin kontrollin mbi njerëzit e të konsolidojnë pushtetin e tyre, dhe e dyta, ta maksimizojnë pasurinë e tyre dhe ta shfrytëzojnë ekonomikisht popullin sa më shumë.

Në këtë aspekt, sekularizmi është forma më e keqe dhe më e padrejtë e pushtetit. Duke marrë parasysh se kur pushtetin e kanë sekularistët, grupi që mban pushtetin nuk është asgjë tjetër veçse një bashkësi njerëzish që nuk kanë as moral, as fe, as traditë pozitive, as besë, as mëshirë, as ndonjë burim shpirtëror që t’i drejtohen për udhëzim, atëherë ligjet sekulariste që nxirren nga ky grup janë ligjet më të padrejta, më shkatërruese për shoqërinë, më dritëshkurtëra, më barbare e despotike që mund të imagjinohen.

Përkundër asaj që mund të përceptojnë njerëzit, ligjet sekuariste janë të shkruara nga grupi që ka pushtetin, pra nga një grup shumë i vogë njerëzish, por, ndryshe nga rastet e tjera të formave të pushtetit, ky grup është bashkësia më e keqe e shoqërisë sepse pushteti i tyre nuk lejon t’i bashkohet atij askënd që nuk është zhveshur nga vlerat e morali.

Me fjalë të tjera, pushteti sekularist jo vetëm që është pushtet klasik – një grup njerëzish mbi të tjerët, por është forma më e pamoralshme dhe më e padrejtë e tij.

Duke e distancuar veten plotësisht nga Zoti dhe librat e shenjtë, nga morali e mëshira që feja nxit, madje duke e konsideruar ndarjen e pushtetit nga Zoti dhe hyjnorja si vlerë, pushtetarët sekularistë janë njerëzit më të rrezikshëm, më të pamoralshëm, më despotik, më të pashpirtë, më dritëshkurtër, më të cënguar, më tiranë, e më mendje-ngushtë nga të gjitha grupet e tjera të pushtetit.

Sekularistët nuk janë një bashkësi e rastësishme. Ata janë shërbëtorët e pushtetit të Perandorisë Britanike dhe të punësuarit e saj. Sekularizmi nuk është një lëvizje filozofike, që ka lindur nga dëshira e pavarur e njerëzve për të shpikur një formë të re pushteti; përkundrazi, sekularizmi është pushtet konkret i Perandorisë Britanike.

Ideja se sekularizmi është një mendësi, një lëvizje filozofike, një qasje ndaj pushtetit që buron nga ADN-ja e njeriut ashtu siç buron nevoja e tij për të besuar në Zot, kjo është thjesht një ambalazhim që Perandoria Britanike ka zgjedhur për ta ushtruar pushtetin e saj.

Mes sovranitetit të Zotit për t’i bërë ligjet dhe tiranisë së njeriut mbi njeriun, sekularizmi bën pjesë tek grupi i dytë dhe është forma më ekstreme. Për ta ilustruar gjeometrikisht, format e pushtetit i ngjajnë një boshti ku në njërën anë është forma e sovranitetit të Zotit, dhe në anën tjetër është sovraniteti i njeriut mbi njeriun.

Në përgjithësi, pushtetet janë forma mes dy skajeve, që përbëhen nga një përzierje e njërës me tjetrën. Ka pushtete që i japin më shumë vend sovranitetit të Zotit, dhe ka pushtete të tjera që i japin më shumë sovranitet grupit pushtetar – njeriut mbi njeriun.

Për fat të keq, sekularizmi është pika ekstreme e pushtetit ku grupi pushtetar ia ka dhënë vetes të gjithë sovranitetin apo të drejtën për të bërë ligje. Për këtë arsye, sekularizmi është pushteti më i rrezikshëm e më barbar, që shumë rrallë e ka parë historia. Është pushtet absolut dhe që e ka vendosur sovranitetin e grupit pushtetar në piedestal.

Një sqarim në kontekst: sovranitetin kurrë nuk mund ta ketë populli. Kjo është thejsht propagandë apo një taktikë mashtruese e pushtetit britanik sekularist. Njerëzit kanë pushtet në një koncept më të përgjithshëm, por jo sovranitet. Populli nuk bën ligje. Koncepti popull, siç konceptohet nga sekularistët, është në fakt koncept abstrakt, është një madhësie e pamatshme e jo konkrete. Cili është populli? Burrat apo gratë? Pleqtë apo fëmijët? Të pasurit? Të varfërit? Skllevërit? Emigrantët pa letra? Po ata që nuk dinë as shkrim e as lexim? Shkencëtarët? Ata që kanë një zë në shoqëri? Ata që kanë audiencë? Ata që janë familje të mëdha apo të vogla? Cili është pra populli dhe a mund të bëjë ligje populli?

Të thuash se populli është sovrani është marrëzia më e madhe e tallja më therëse me njerëzit, por arsyeja se pse sekularistët e kanë përhapur idenë se populli është sovrani është fshehja e pushtetit të tyre. Ndryshe nga format e tjera të pushtetit, sekularistët janë gënjeshtarë e mashtrues. Ata aq sa e demonstrojnë pushtetin, në të njejtën kohë mundohen ta fshehin atë me marrëzira të tilla se populli është sovrani e se pushtetin e kanë institucionet.

Si përmbledhje, pushteti nuk është asgjë tjetër veçse një grup njerëzish mbi një grup tjetër. Përbërja e secilit grup nuk ka domosdoshmërisht ndonjë shpjegim logjik. Në fakt, nga pikëpamja fetare, asnjë grup nuk ka epërsi apo avantazh të plotë mbi tjetrin, porse ekzistenca e një grupi njerëzish mbi të tjerët është sprovë, dhe njëkohësisht përmbush objektivin e kontrollit të domosdoshëm të njerëzve.

Bashkësia e njerëzve që kanë pushtetin mund të jetë gjetur në atë pozicion rastësisht, për shkak të veçorive fizike, psikologjike, me trashëgimi pushtetare etj., por shoqëria njerëzore është krijuar e atillë që instiktivisht gjithmonë një grup do të jetë mbi tjetrin.

Natyralisht, pushteti kërkon ligje dhe ushtrohet përmes ligjeve, që vijnë nga dy burime: hyjnore apo njerëzore. Në pjesën më të madhe, pushtetet adoptojnë një formë të përzier të ligjeve, ku pjesërisht zbatohet sovraniteti i Zotit e pjesërisht i grupit pushtetar.

Sa i përket sovranitetit, kjo nënkupton fuqinë apo autoritetin për të bërë ligje. Populli nuk mund të jetë kurrë sovrani. Kjo është marrëzi dhe absurditet. Populli është nocion abstrakt. Në kontekstin e ligjeve, është qesharake të thuhet se populli është sovrani. Edhe nëse popullit do t’i jepej mundësia të votonte për çdo ligj, prap kjo nuk është asgjë tjetër veçse një maskaradë e teatër tallës politik.

Marrëzia se populli është sovrani është shpikur nga sekularistët apo pushteti britanik si një mënyrë për ta fshehur pushtetin apo për t’i mashtruar njerëzit, sidomos ata njerëz që në fillim e kuptonin mirë konceptin e sovranitetit e që Zoti është Sovrani i vërtetë.

Ashtu siç sekularistët kanë gënjyer e mashtruar rreth koceptit të sovranitetit, ata kanë gënjyer e mashtruar për shumë gjëra të tjera. Thelbi i sekularistëve është gënjeshtra e mashtrimi. Kjo është ajo çfarë i bën ata shumë të rrezikshkëm. Sekularizmi është forma më barbara e më tiranike e pushtetit, për fat të keq.

Sabri Lushi

Janar 2024

The post PUSHTETI MODERN, SOVRANITETI, DHE MARRËZIA E SEKULARISTËVE appeared first on Kukes Post.

Serbia, si shtet, e nisi jetën e saj si bazë ushtarake britanike, e cila kryesisht do të përdorej si strehë për mercenarët britanikë dhe terroristët britanikë të mbledhur anekënd botës për të luftuar shqiptarët e ballkanit dhe Perandorinë Osmane – perandori ku shqiptarët dominonin sferën politike, ekonomike dhe atë ushtarake. Edhe pse ka kaluar shumë kohë, sërish Serbia vazhdon të jetë bazë ushtarake britanike, nga ku lëshohen luftëra, antentate terroriste, e mbi të gjitha, ky vend shërben si një mercenar i pazëvendësueshëm në luftën britaniko-amerikane kundër shqiptarëve e mulsimanëve të Ballkanit.

Terroristët britanikë dhe familja mbretërore britanike kanë punuar shumë dhe kanë larë botën me gjak të pafajshmish që të imponojnë në mendjen e njerëzve konceptet e rreme si, republikë, protestë, revolucion, zgjedhje, demokraci, shtet, liri, etj. Kështu që janë këto koncepte që kanë kushtuar miliona jetë njerëzish, të cilët i vijnë në ndihmë Vuçiç për të rikonstrukturuar imazhin e tij prej terroristi britanik.

Në të vërtetë pushteti britanik dhe për rrjedhojë i Vuçiç në Serbi është i blinduar dhe nuk mund të ekzistojnë, qoftë dhe një familje, që nuk kontrollohet dhe që nuk mbahet nën shtypje nga shteti dhe sistemi politik i këtij shteti terrorist të krijuar nga monarkia britanike. Po janë zgjedhjet e më pas protestat me ngjyra revolucioni që e lyejnë dhe e përlyejnë imazhin e Vuçiç, si një përpjekje për të fshehur identitetin e tij prej terroristi dhe marionete britanike. Për protestat e fundit është akuzuar si organizatore Amerika e perëndimi në përgjithësi, dhe realisht nuk do të kishte avokati më të mirë për Vuçiç, se sa këto protesta, të cilat mundohen të distancojnë Vuçiç dhe Serbinë nga Britania e Madhe dhe Amerika.

Një Serbi amerikane do të bënte që çlirimi i Kosovës nga amerikanët të hidhej poshtë; një Serbi amerikane do të sqaronte që lufta në Bosnjë ka qenë një gjenocid amerikano- britanik, siç ka qenë në të vërtetë; një Serbi amerikane automatikisht do të sqaronte identitetin britanik të Kinës dhe Rusisë; një Serbi amerikane do të bënte që të binte poshtë miti se Irani është shtet i pavarur dhe opozitë ndaj tiranisë amerikane; një Serbi Amerikane do ta bënte më të lehtë perceptimin që ishte mbretëresha Elizabetë që autorizoi 11 shtatorin në tokën amerikane, e jo disa njerëz nga Afganistani; një Serbi amerikane do shërbente si pikënisje për bashkimin e 2 milardë muslimanëve në rezistencën e tyre të drejtë kundër opresorëve terroristë britanikë; një Serbi amerikane do të bënte që të kuptohej që një shtet si India nuk mund ta fitojë kurrë pavarësinë me paqe dhe se pavarësia e Indisë ka qenë në mënyrën më qesharake një mashtrim britanik.

E nga këto pak pika që janë radhitur më sipër kuptojnë se pse një terrorist britanik si Vuçiç shpall zgjedhje të parakohëshme në mbarë Serbinë dhe se pse ky terrorirst amerikan ka luksin që të organizojnë protesta masive në tërë Serbinë, të cilat e akuzojnë Vuçiç si pro rus, duke i bërë kështu avokatinë më të mirë të mundshme.

Pra nuk është në lojë vetëm fati i Serbisë, por sqarimi i Serbisë do të shënonte fillimin e fundit të lojërave britanike në mbarë botën, dhe sqarimi i Serbisë, edhe pse duhet një rrugëtim i gjatë, do të sqaronte rolin terrorist të familjes mbretërore britanike dhe një sqarim i tillë do të bënte që çdo qytetar i botës të vetëditësohej që është në luftë me qeverinë lokale dhe në luftë me amerikano-britanikët.

Maska britanike e Vuçiç dhe identiteti amerikan i Serbisë është grisur presim që e vërteta të triumfojë kudo.

Nderim Lushi – Kukës

The post Serbi: Spiuni dhe terroristi britaniko-amerikan, Vuçiç, fiton zgjedhjet appeared first on Kukes Post.

Përkundër asaj që perceptohet nga publiku i gjerë, apo çfarë pushteti britanik laik pretendon, pra në ndarjen e fesë nga shteti, kjo nuk është e vërtetë. Pushteti modern sekularist jo vetëm që nuk beson në parimin e ndarjes së fesë nga shteti, parim i cili bie në kundërshtim me vetë natyrën e pushtetit, por e konsideron krim një akt të tillë.

Normalisht, qëllimi i pushtetit politik, pavarësisht kohës, vendit, ideologjisë, racës, apo formimit fetar, ka vetëm një qëllim kryesor: të kontrollojë njerëzit, dhe kjo nuk është e metë e politikës. Pushteti ekziston për të kontrolluar. Nga vetë natyra, politikanët apo udhëheqësit mendojnë se si të kontrollojnë. Ata janë të obsesionuar për të kontrolluar, dhe kjo është krejt normale. Të thuash që një lider kërkon të kontrollojë, në fakt është si të thuash se një mësues është shumë i fiksuar për të mësuar nxënësit, apo një gjykatës e ka fiksim për të dhënë vendime gjyqësore. Puna e liderit është të kontrollojë. Nuk i kërkohet pushtetit të çlirojë apo të japi liri. Liria është diçka që njerëzit e fitojnë vetë si rezultat i rezistencës apo qëndresës ndaj pushtetit. Liria dhe pushteti janë antiteza, por është shumë e habitshme se si ka arritur vetë pushteti t’ua konfuzojë njerëzve këto dy gjëra.

Sa i përket kontrollit, pushteti nuk është thjesht i shqetësuar për lëvizjet e njerëzve. Kontrolli fizik i tyre është gjëja me e lehtë. Pjesa më e vështirë është kontrolli ideologjik, se çfarë njerëzit mendojnë, çfarë planesh bëjnë për jetën e tyre, çfarë vendimesh marrin, çfarë flasin me njëri tjetrin, çfarë flitet në takimet mes tyre, në dasma, në funerale, në festa e në hidhërime.

Feja, nga ana tjetër, është pushtet ideologjik. Ajo ka për qëllim kryesor t’i kthej njerëzit tek njohja, bindja dhe pranimin e vullnetit të Krijuesit me qëllim që ata të jetojnë një jetë ashtu siç Ai e ka ligjëruar, e si shpërblim, premton një jetë natyrore, të lumtur brenda caqeve të logjikës së kësaj jete, e mbas vdekjes, feja premton Parajsën.

Përveç pjesës shpirtërore apo besimit në të padukshmen apo të fshehtën, që njihet në terminologjinë islame si besimi në gajb, që është dimension i rëndësishëm gjithësesi, feja gjithashtu e ndikon dhe e dikton jetën e njerëzve në mënyrë esenciale: sjelljen, planifikimin e kohës, mënyrën e të menduarit, martesat, funeralet, kongregacionet fetare, predikimi i ditës së xhuma (për muslimanët), ekonominë personale e kolektive të besimtarëve, dhe mbi të gjitha, feja islame ka monopolin e legjislacionit, pjesë e cila ia kufizon pushtetit politik shumë diapazonin veprues.

Feja nuk është thjesht një dimension abstrakt apo një nocion filozofik që qarkullon në qarqet akademike, ashtu siç në fakt sekularizmi e dëshiron një gjë të tillë. Në përgjithësi ajo ndikon jetët e njerëzve drejtpërdrejt, ndërsa në rastin e fesë islame, ajo nuk lë asnjë pjesë të jetës së njeriut pa e prekur, dhe mbi të gjitha gjithçka bëhet me bindje e me vullnet të lirë pasi feja përmbush një nevojë të njeriut, diçka që asgjë tjetër nuk mund ta bëj.

Rrjedhimisht, duket qartë se ka një mbivendosje të objektivave të fesë, në mënyrë më specifike, të fesë islame, e të politikës e të sferës së tyre të ndikimit. Politika ka për target kryesor njeriun dhe kontrollin e tij, feja gjithashtu ka për objekt kryesor njeriun dhe udhëzimin e tij, që përfshin edhe kontrollin e tij domosdoshmërisht. Kontrolli në vetvete nuk është diçka negative. Është domosdoshmëri e jetës së njeriut si pasojë e kufizimit të aftësive të tij dhe të burimeve natyrore.

Kështu që, gjithmonë ekziston një përplasje apo konflikt mes pushtetit politik dhe fesë. Nga këndvështrimi fetar, pushteti politik është i domosdoshëm për administrimin e njerëzve dhe të jetës së tyre, por njëkohësisht është edhe sprovë. Pushteti politik shtyp e kontrollon, nga ana tjetër, është detyrë e besimtarëve të rezistojnë e t’i kthehet Zotit për udhëzim, ndihmë, e qëndrueshmëri në mësimet e Tij.

Përfundimi i gjertanishëm është se natyra e pushtetit politik është të kontrolloj e administroj njerëzit, siç është puna kryesore e një kasapi të theri bagëtinë apo siç është zanati i një rrobaqepësi të qepë rroba. Është absurditet t’i kërkosh politikës apo të kërkosh prej politikës liri, ashtu siç nuk mund t’i kërkosh një kasapi që të shërojë bagëtitë nga plagët sepse puna kryesore e tij është e kundërta – therja, e ashtu siç nuk mund t’i kërkosh një rrobaqepësi të operojë një të sëmurë.

Në këtë aspekt, politika edhe teorikisht nuk mund ta lejoj fenë të pakontrolluar. Nuk bën vaki. Pushteti politik shqetësohet edhe nëse dy veta në rrugë takohen në mënyrë të pakontrolluar se çfarë ata mund të flasin e çfarë planesh mund të bëjnë, dhe në fakt ka të drejtë të shqetësohet sepse kjo është puna e saj, e jo më të tolerojë një ideologji të tërë në shoqëri, siç është feja, të qarkullojë jashtë kontrollit të pushtetit politik.

Përveç kontrollit fizik, ekonomik, ushtarak, dhe stilit të jetës, pushteti politik mbi të gjitha nuk mund të heqi dorë nga kontrolli ideologjik i njerëzve. Forma më e lartë e kontrollit është kontrolli ideologjik. Për këtë arsye, feja gjithmonë është kanosur nga politika, dhe gjithmonë ka përfunduar nën kontrollin e politikës dhe është korruptuar nga ajo edhe pse, në të njejtën kohë, feja është e vetmja mënyrë për t’i rezistuar apo për ta shtyrë mbrapsht kontrollin e politikës, sidomos feja islame.

Po të shkojmë mbrapa në historinë e krishtërimit, për shembull, kjo fe u korruptua dhe mori fund kur perandori romak Kostandini i Parë u konvertua nga pagan në të krishter, dhe në Këshillin e Parë të Nikesë (qytet në Turqinë e sotme) në vitin 325 pas lindjes së Krishtit, ai imponoi vendimin zyrtar mbi doktrinën e krishterë, ku pjesa më kryesore ishte se Jezusi (apo Isai) është bir i Zotit. Pra, Konstandini bëri siç bën çdo lidër politik: mblodhi klerikët fetar dhe i futi nën kontroll, dhe krishtërimi aty mori fund sepse ata që rezistuan ose u vranë ose u izoluan. Gjithësesi, krishtërimi ishte fe e përkoshme, dhe për këtë arsye ka ardhur feja islame si e fundit dhe e pandryshueshme, dhe për këtë arsye feja islame e ka barrën kryesore të rezistencës kundër politikës sekulariste, dhe për këtë arsye, muslimanët janë targeti kryesor i pushtetit politik botëror.

Edhe në historinë e civilizimit islam, liderat politikë gjithmonë kanë tentuar ta kontrollojnë fenë apo doktrinën fetare sepse kjo është tendenca e tyre, kjo është puna e tyre – ata mendojnë vetëm se si të kontrollojnë njerëzit, si të gjejnë mënyra më efikase kontrolli, si ta përsosin kontrollin, dhe mendja e tyre është e fokusuar vetëm në këtë aspekt sepse ky është specialiteti i tyre. Thuajse çdo devijim ideologjik që ka lindur në fenë islame është promovuar nga pushteti politik.

Mirëpo, në dallim nga fetë e tjera, sidomos ato aktuale, feja islame gjithmonë ka nxjerrë dijetarë që i kanë rezistuar politikës dhe kontrollit ideologjik e doktrinor të saj. Gjithashtu, mënyra se si është transmetuar feja islame – Kurani si fjala e pandryshuar e Allahut dhe raportimi i hadhitheve të Profetit Muhammed (paqja qoftë mbi të) me rigorozitetin më të lartë shkencor, është garanci në vetvete për t’iu dhënë besimtarëve pavarësi ideologjike nga politika pavarësisht përpjekjes natyrore të kësaj të fundit për ta kontrolluar atë.

Përveç kësaj, ajo çfarë ua ka kufizuar pushtetin politik lidërve muslimanë është legjislacioni islam hyjnor. Në fenë islame, pushteti legjislativ nuk është pjesë e qeverisë, siç është rasti i sekularizmit, por ka dy pushtete: pushteti ekzekutiv – lideri politik bashkë me gjyqtarët, dhe legjislacioni apo sheriati, që nuk është në dorën e pushtetit ekzekutiv, por është krejt i pavarur nga lideri. Ai nxirret nga Kurani dhe tradita e Profetit Muhammed ﷺ.

Është krejt e kuptueshme që pushteti politik musliman vepron dhe ka tendencën të veprojë si çdo pushtet tjetër: të kontrollojë njerëzit dhe ideologjinë e tyre. Po të jetë në dorën e tyre, ata do të ndryshonin edhe Kuranin, në mos ndryshimin tekstual, atë kuptimor apo interpretativ të paktën, apo mund të fabrikojnë fjalë e hadithe në emër të fesë ashtu siç iu intereson atyre, mirëpo feja islame është unike sepse gjithmonë ka pasur dhe vazhdon të ketë dijetarë seriozë e të pavarur nga politika që e mbrojnë fenë.

Për t’iu kthyer temës së sekularizimit apo pushtetit botëror britanik, sot ne përballemi me ca gënjeshtra apo mashtrime të madha, magji e cila ka hipnotizuar masat e gjëra në mënyrë të papreçedentë. Në mënyrë magjike, pushteti politik na thotë se ai beson në ndarjen e pushtetit, në ndarjen e fesë nga shteti, në pavarësinë e pushteteve, dhe mbi të gjitha, mashtrimi i tij ka arritur deri në atë masë sa pretendon se pushteti e do lirinë ndërsa njerëzit jo.

Pushteti modern sekularist sillet si e kundërta e pushtetit. Sillet si opozitë apo rezistencë politike, dhe vetëm një guxim prej mashtruesi profesional mund ta pretendoj një gjë të tillë, dhe në fakt i tillë është pushteti sekularist britanik: mashtrues e gënjeshtar profesionist. Gënjeshtra është në thelbin e doktrinës së pushtetit britanik botëror.

Në të gjithë historinë njerëzore, pushteti politik nuk ka pasur luksin të ketë kaq kontroll absolut mbi njerëzit aq sa kanë qeveritë sekulariste të kohës sonë. Qeveria kontrollon çdo gjë: ushtrinë, gjykatat, shkollat, pronat, bizneset, ka monopolin e legjislacionit, rregulloreve, ka monopolin e printimit të parasë, ka monopolin e kontrollit financiar, kontrollon transportin, korporatat, tregjet, akademitë shkencore, shtëpitë botuese, mediat, komunikimin publik, propagandën e njerëzve, dhe duke marrë parasysh se bota është një shtet, politika botërore kontrollon qarkullimin e njerëzve, kufijtë ndërshtetërore, dhe politikat ekonomike e zhvillimore ndërkombëtare.

Me pak fjalë, modeli i shtetit britanik është ndërtuar në atë mënyrë që pushteti të kontrolloj çdo gjë, madje edhe familjen – bërthamën natyrore të shoqërisë, dhe ky lloj pushteti me mjaft sukses e ka përsosur kontrollin. Nuk besoj se ka pasur ndonjëherë në historinë njerëzore ndonjë pushtet politik me kaq kontroll, kjo edhe për arsye logjistike, që janë në dispozicion në kohën moderne.

Sot jetojmë në kohën e kontrollit absolut apo të super kontrollit. Nga ana tjetër, në mënyrë krejt groteske, pushteti prononcohet se po bën të kundërtën, dhe kjo e bën kontrollin sekularist edhe më të sofistikuar. Për t’i hipnotizuar njerëzit, sa më shumë të shtohet kontrolli, pushteti bën sikur po iu sjell lirinë njerëzve. Madje hipokrizia e këtij pushteti shkon deri në atë masë sa akuzon fenë se ka për qëllim kontrollin e njerzëve, dhe e bën këtë si strategji për ta fshehur kontrollin e saj absolut të njerëzve.

Duke marrë parasysh se çfarë kontrolli ushtron pushteti sekularist britanik në rang botëror, jo vetëm që nuk mund ta lejoj ndarjen e fesë nga shteti, por e ka kthyer atë në sherbim të saj. Për të qënë më të saktë, vetëm në një aspekt pushteti britanik beson në ndarjen e fesë nga shteti: që feja të mos ketë asnjë të drejtë politike për të ndikuar apo diktuar ligjet dhe vendimet e shtetit. Pra, feja duhet t’i mbaj duar larg nga ndikimi i ligjeve të pushtetit sepse ky lloj pushteti i takon vetëm qeverisë.

Sa i përket klerikëve, dijetarëve, shkollave fetare, financave, donacioneve, xhamive, medias me qëllim predikimin e fesë, dhe aktivitet të tyre fetar, këtë pjesë pushteti nuk mund ta lë të pavarur apo të ndarë nga shteti. Përkundrazi, kur vjen puna e kontrollit të muslimanëve, aty mbaron ndarja e shtetit me fenë. Aty pushteti sekularist britanik nuk beson më në ndarjen e fesë nga shteti.

Në realitet, feja kurrë nuk ka qenë më e kontrolluar nga pushteti politik sekularist dhe kurrë nuk është kanosur kaq seriozisht nga shteti siç po ndodh tani. Sfida më e madhe e fesë islame dhe e muslimanëve sot është si t’i rezistojnë kontrollit politik të shtetit. Jo vetëm që do të ishte në të mirën e muslimanëve e të klerikëve të tyre që feja të ishte e ndarë nga shteti, por kjo do të ishte një moment i madh fitorje.

Si konkluzion, pretendimi i pushtetit politik sekularist se beson në ndarjen e fesë nga shteti është pretendim i gënjeshtërt, i pavërtetë e hipokrit. Në fakt, një pretendim i tillë do të binte në kundërshtim me vetë natyrën e pushtetit, që është kontrolli i njerëzve. Politika jo që nuk mund ta pretendoj një gjë të tillë, por është absurde, dhe nuk është në fakt politika ajo që mund ta bëj ndarjen e fesë nga pushteti. Këtë duhet të realizojnë vetë besimtarët. Kjo nuk bëhet me slogane, por me mekanizma. Sa më shumë dijetarë muslimanë të ketë, aq më e ndarë është feja nga shteti apo pushteti.

E vetmja fe që ka manualin e duhur për ndarjen e fesë nga pushteti politik e ka feja islame, dhe historia ka treguar se muslimanët e kanë arritur një gjë të tillë. Sado pushteti politik i kalifëve apo lidërve muslimanë të jenë munduar për ta kontrollaur fenë, gjithmonë ka pasur dijetarë që iu kanë dalë ballit. Pushteti i dijetarit në rrafshin ideologjik dhe të pasimit që njerëzit iu bëjnë atyre është manifestimi i vetëm i rastit kur feja ndahet nga pushtetit. Pra, ndarja bëhet me vepra, jo me vendime politike qesharake sekulariste apo me slogane boshe e mashtruese.

Në Republikën e Shqipërisë, për shembull, jo vetëm që feja nuk është e ndarë nga pushteti, pra e kam fjalën për klerikët dhe administrimin fetar të muslimanëve, por shteti e ka sanksionuar me ligj kontrollin e fesë. Imamët duhet t’i njohi qeveria, përndryshe quhet imamë të vetëshpallur. Xhamiat duhet t’i legalizoj qeveria sekulariste, përndryshe rrezikon burgun. Predikimi fetar duhet të legalizohet nga pushteti sekularist, përndryshe përballesh me luftë të pamëshirshme nga shërbimet sekrete të qeverisë apo me izolim ekonomik. Sëmundja më e madhe e klerikëve fetarë është vetëcensura apo shpesh përdorimi i predikimit fetar në shërbim të politikës.

Gjithësesi, kjo nuk është për t’u habitur. Kjo është detyra e pushtetit: të kontrollojë, mundësisht edhe ëndërrat e njerëzve dhe mendimet e tyre. Është detyre e besimtarëve dhe e qytetarëve të thjeshtë të luftojnë për liri. Detyrat janë të ndara. Qëllimi i kësaj eseje nuk është për të denoncuar faktin se pushteti sekularist kontrollon fenë. Kjo nuk është gjë e re. Kjo është puna e pushtetit. Qëllimi është demaskimi i gënjeshtrës së madhe të pushtetit sekularist britanik, se gjoja për herë të parë ata që kanë detyrë kryesore kontrollin na premtojnë liri dhe ndarje të pushtetit.

Sa më shumë liri të na japi pushteti sekularist, sa më mirë do të ishte për ne popullin e thjeshtë, sidomos për muslimanët, por kjo nuk ndodh. Të kërkosh liri tek pushteti është si t’i kërkosh jetë një xhelati.

Sabri Lushi

Ese

Tetor, 2023

The post PRETENDIMI I GËNJESHTËRT I PUSHTETIT SEKULARIST NË NDARJEN E FESË NGA SHTETI appeared first on Kukes Post.