Të thuash që feja islame është modeli i vetëm politik, shoqëror, ekonomik, dhe shpirtëror, apo alternativa e përkryer për organizimin e jetës në tokë ngjan si slogan nëse ky fakt nuk artikulohet në mënyrën e duhur, apo nuk i sqarohet publikut siç duhet.

Feja islame është e ngritur mbi parime dhe objektiva të qarta. Ndryshe nga Sekularizmit, ajo nuk i fsheh motivet e saj dhe as qëllimet, dhe kjo vihet re më së qartazi në manifestimin, praktikën, rregullat, ligjet, dhe në përgaditjen që i bën individit për t’i realizuar objektivat e saj.

Një prej objektivave të fesë islame është organizimi i shoqërisë në atë mënyrë që i siguron asaj mbijetesën apo vazhdimësinë, ashtu sikurse i jep mundësinë ndividit për të jetuar jetën më të shëndetshme, më të përshtatshme për të, dhe më natyrore të mundshme.

Për këtë arsye, feja islame e përgadit dhe e trajnon individin me rolin e tij që ka në shoqëri. Gjëja e parë apo më e rëndësishme që muslimani brumoset është koncepti i obligueshmërisë, siç njihet në fenë islame me termin ‘teklīf’. Feja e mëson individin se ai ka obligime: obligime ndaj vetes, shoqërisë, dhe mbi të gjitha, obligime ndaj Zotit – të cilat janë të nevojshme për veten e tij pasi Allahu është i Vetëmjaftueshëm [el-Ganij]; Allahu nuk ka nevojë për adhurimet e askujt.

Feja islame e bind njeriun se në këtë jetë ka obligime. Njeriu ka përgjegjësi, dhe ai do të merret në gjykim për këto përgjegjësi nga Allahu, ashtu sikurse ia bën të ditur se dështimi për t’i realizuar këto obligime kanë pasoja të drejtëpërdrejta si në jetën e tij personale ashtu edhe për shoqërinë në tërësi pavarësisht nëse ai refuzon ta besojë ekzistencën e obligimeve.

Në suren më të rëndësishme të Kur’anit, el-Fātiha, Allahu thotë:

“Falenderuar qoftë Allahu, Zoti i botërave; Mëshiruesi [i të gjitha krijesave], Mëshiruesi [i përhershëm]; Mbreti i Ditës së Gjykimit.” Surja el-Fātiha 1-3.

Pasi Allahu e përkujton njeriun me mirësitë që i janë dhënë atij, dhe kjo aludohet përmes “falenderimit” që Ai përmend, i tregon se ai do të merret nën përgjegjësi, se ai nuk është krijuar në tokë për të jetuar në mënyrë aventureske, për t’u dëfryer, apo për të shpikur rregulla sipas oreksit të tij; kjo nënkupton se vetë jeta në tokë – mirësitë e Allahut mbi njeriun apo shoqërinë njerëzore – i nënshtrohet rregullave, që nënkupton më tej, domosdoshmërinë e përgjegjësisë e të gjykimit nga Mbreti i Ditës së Gjykimit.

Ndryshe nga Sekularizmi, feja islame ka një qasje krejt tjetër. Muslimani apo besimtari në Zot është krejt i ndryshëm nga sekularisti apo njerëzit e pafe. Sekularizmi nuk ia bën të qartë njeriut rolin e tij; përkundrazi, e mashtron atë, e lë në injorancë, e hipnotizon me mashtrime duke theksuar slogane të tilla si “të drejta” dhe “liri” të individit ndërkohë që e kthen atë në një qenie të papërgjegjshme, mandje të rrezikshme.

Pasi Kur’ani ia bën të ditur njeriut se ai ka obligime, gjë që ia ngulit besimtarit, ia thekson një gjë të tillë në mënyrë të drejtëpërdrejtë e të tërthortë, është pikërisht vetë Allahu dhe i Dërguari i Tij (ﷺ) që ia bëjnë të qartë muslimanit se cilat janë këto obligime.

Për shembull, Kur’ani dhe Sunneti e saknsionojnë se cilat janë këto obligime, se cilat janë përgjegjësitë e njeriut ndaj vetës, ndaj shoqërisë, prindërve, familjes, farefisit, fëmijëve, të moshuarëve, ndaj autoriteteve politike, ndaj hierarkisë shoqërore, ashtu sikurse detajohen edhe llojet e obligimeve: financiare, morale, ushtarake, ekonomike, shoqërore, politike etj.

Thotë i Dërguari i Allahut (ﷺ),

“Secili nga ju është bari, dhe secili do të merret në gjykim për kopenë e tij; udhëheqësi i cili ka nën përgjegjësi njerëzit do të merret në gjykim për ta, burri do të merret nën përgjegjësi për familjen e tij, gruaja që është përgjegjëse për shtëpinë e burrit të saj do të merret nën përgjegjësi, dhe shërbëtori që punon në shtëpinë e zotërisë së tij do të merret nën përgjegjësi. Vërtetë secili nga ju është i ngarkuar me përgjegjësi dhe do të merret në gjykim për të.” Transmeton Bukhariu, Muslimi dhe të tjerë nga Abdullah ibën Umer.

Sipas fesë islame, të gjithë anëtarët e shoqërisë kanë një rol të caktuar, dhe secili prej tyre ka obligime të ngarkuara nga Zoti në atë mënyrë që zbatimi i këtyre obligimeve bën që shoqëria të funksionojë në mënyrën e duhur. Në shoqërinë muslimane, nuk ka individualizëm. Ashtu siç e ka krahasuar vetë i Dërguari i Allahut Profeti Muhammed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), shoqëria ngjan me shembullin e anijes: të gjithë janë të varur nga të gjithë.

Sekularizmi, nga ana tjetër, promovon një shoqëri individualiste, ku i gjithë kontrolli i kalon shtetit. I nisur nga obsesioni mbi kontrollin e shoqërisë, Sekularizmi promovon një shoqëri të papërgjegjshme, kur anëtarët e shoqërisë të gjithë duhet të presin t’i marrin direktivat nga shteti dhe nuk duhet të veprojnë mbi përgjegjësitë personale. Në një mënyrë apo tjetër, zoti i sekularistëve është shteti. Për këtë arsye, individi përgaditet mendërisht, psikologjikisht, dhe kulturalisht që të mos e kuptojë rolin e tij, aq më tepër që ligjet e Zotit janë të hequra nga shoqëria.

Sekularizmi është në vetvete komunizëm. Çdo gjë sillet rreth shtetit. I gjithë pushteti i përket shtetit. Të gjitha përgjegjësitë i vihen shtetit – qoftë edhe si koncept abstrakt. Individi ka vetëm një obligim: t’i bindet shtetit, qoftë formalisht e qoftë në mënyrë informale.

Pushteti i shtetit apo pushtetit politik në një shoqëri sekulariste, siç është Amerika, Britania e Madhe, Kina, dhe e gjithë bota në fakt, është absolut, apo punohet për të qenë absolut. Pushteti është ai që vendos për fatin e njerëzve, për dënimin apo prosperimin e tyre, për zhvillimin ekonomik, për marrëdhëniet mes individëve, për marrëdhëniet mes farefisit – që në vetvete nuk ekziston, dhe për solidaritetin mes tyre.

Se çfarë përgjegjësishë ka burri, gruaja, fëmija, komshia, mësuesi, eprori tek vendi i punës apo eprori politik, të gjitha këto i vendos shteti në një shoqëri sekulariste. Pra, në sistemin sekularist, pushteti është ekstremisht i përqendruar në dorën e pak njerëzve – në dorën e elitës drejtuese, ndërkohë që njerëzit janë trajnuar që të jenë individë lehtësisht të kontrollueshëm sepse roli i tyre përcaktohet nga shteti.

Sekularizmi prodhon një shoqëri të cënueshme, të përçarë, të dobët, me individë si robotë në dorë të shtetit, që shkatërrimi dhe korrupsioni i elitës drejtuese përhapet pa asnjë pengesë në tërë shoqërinë, siç po na shohin sytë tanë sot në atë që po ndodh në perëndimin e korruptuar e të shkatërruar, sepse në këto shoqëri nuk ka mekanizma për t’i ndaluar mbrapshtirat e pushtetit. Janë shoqëri komuniste.

Feja islame, përkundrazi, ndërton një shoqëri krejt tjetër, të shëndetshme, me njerëz të përgjegjshëm, dhe përgjegjësia personale e askujt nuk anullohet nga pushteti i shtetit. Secili ka përgjegjësinë e vet të saknsionuar nga Krijuesi: burri si kryetar i familjes ka përgjegjësinë e vet, shteti, bashkëshorti, bashkëshortja, eprori, komshiu, kolegu, fëmija, mësuesi, punëtori etj., secili ka përgjegjësinë e tij ndaj Allahut dhe do të merret në gjykim nga Ai.

Xhemati i besimtarëve është si një trup i vetëm. “Nuk është besimtar ai i cili ngopet ndërsa komshia i tij është i uritur,” ka thënë i Dërguari i Allahut (ﷺ). Sekularizmi promovon një shoqëri krejt të kundërt: të dobët, lehtësisht të kontrollueshme, të vrazhdë, dhe një shoqëri e kthyer në ujqër kundër njëri tjetrit.

Që ti të jesh një qytetar i denjë, një bashkëshort apo bashkëshorte e dobishme, një prind i rregullt, një komshi i mirë, një epror i mëshirshëm, një punëtor i ndershëm, një politikan i drejtë, apo një qytetar i rregullt, kjo fillon me të vërtetën e madhe: se Allahu të ka caktuar përgjegjësi, ta ka bërë të qartë se çfarë roli ke, të ka vënë obligime, dhe do të të marrë në gjykim për punën tënde. Pra, nuk është shteti, as shoqëria, dhe as elita drejtuese që ta përcakton rolin tënd.

Zoti yt është Allahu, jo shteti, as tekat, dëshirat apo epshet e tua  personale, dhe askush tjetër. Allahu është Mbreti, Furnizuesi, Mbikëqyrësi, Ligjvënësi (Sovrani), dhe Gjykatësi i Ditës së Gjykimit.

Thotë Allahu në Kur’an:

“Pastaj të kemi caktuar ty ligjin nga feja; ndiqe atë dhe mos ndjek dëshirat (tendencën, epshet, mendimet etj) e atyre që nuk dinë.” Surja el-Xhathijeh, 18.
Ky ajet ndodhet në Suren el-Xhathijeh – që do të thotë: të gjunjëzuar Ditën e Gjykimit duke pritur gjykimin e Allahut.

Që të jesh një qytetar i mirë, ndjek atë që të ka urdhëruar Allahu dhe i Dërguari i Tij, ndjek atë që të ka urdhëruar Mbreti i Vërtetë, Krijuesi yt, Zoti i Madh, dhe Mëshiruesi.

Sabri Lushi

Prill 2025

The post KONCEPTI I OBLIGUESHMËRISË NË ISLAM PËRBALLË SEKULARIZMIT SHKATËRRUES appeared first on Kukes Post.

Jo vetëm besimtarët, ata të cilët besojnë në Zot, besojnë në llogaridhënien e madhe apo në shpërblimin e madh që Krijuesi e ka përgaditur për ata që veprojnë sipas ligjit të Tij, por edhe njerëzit e zakontë, edhe ata të cilët nuk besojnë në Zot, edhe shkencëtarët, madje edhe ateistët e pretenduar, thellë thellë të gjithë e duan sinqeritetin apo çiltërsinë.

Të gjithë ne e çmojmë një mall të mirë, një produkt origjinal, një ushqim të gatuar pastër, një favor apo nderë të bërë pa interes, një mik që të gjendet pranë edhe kur jemi në gjendje të vështirë, një bashkëshort apo bashkëshorte që investohet në martesë me ndershmëri, një mjek të cilit mund t’ia besojmë shëndetin tonë, apo një mekanik që nuk na shpik lloj lloj defekti kush shkojmë për të ndërruar vajin e makinës.

Në terma praktik, të gjithë ne e dimë ç’është sinqeriteti dhe e vlerësojmë atë, por përse atëherë nuk jemi të sinqertë? Përse është kaq e vështirë të jemi të sinqertë? Përse feja i ka kushtuar kaq rëndësi sinqeritetit?

Sinqeriteti nuk është naivitet, as pëshpëritje e vetvetes, as një ritual i thënë me zë të lartë përpara faljes së namazit “kam bërë nijet të falem…;” aq më tepër, nuk është lustrim, ambalazh, apo stoli që e veshin gratë për t’u dukur më të bukura.

Sinqeriteti është zgjedhje, është vendim, është botëkuptim, është konkluzion i një të mençuri, dhe mbi të gjitha, sinqeriteti është e vërteta. Nuk është thjesht mirësjellje, por e vërteta. Nuk është aktrim apo teatër, por e vërteta. Është beteja e vërtetë në të cilën fitojnë të fortët dhe rrëzohen të dobëtit.

Sinqeriteti është i vështirë sepse është betejë, është mençuri, ashtu sikurse është vendim që ka një çmim.

Sinqeriteti ka çmim. Nuk është falas. Të tillë e ka bërë Zoti sepse përbën mekanizmin me anë të të cilit sprovohen njerëzit.

Të jesh i sinqeritë do të thotë që do të paguash një çmim, e në shkëmbim do të marrësh të vërtetën, do të arrish atë që kërkon nëse kërkon diçka nga të mirat e kësaj bote, e do të arrish parajsën apo takimin me Allahun nëse qëllimi yt është e vërteta absolute. Malli i mirë nuk është falas.

Nëse beson në Zot, në Zotin Një, në Krijuesin e vetëm, në të Vërtetin, në Atë i Cili kontrollon gjithçka, atëherë sinqeritet në besim tënd apo në këtë që pretendon do të thotë se ti nuk beson në një zot tjetër, nuk i bindesh një zoti tjetër, nuk i servilosesh një zoti tjetër, nuk zbaton ligjet e një zoti tjetër, dhe nuk ke frikë nga një zot tjetër, qoftë ai lloj zoti njeri, profesor, gjykatës, biznesmen, kafshë, ide, zyrë, qeveri, fenomen natyror, dëshirë, epsh, grua, burrë, shtëpi, një rrobë që mund ta veshësh, një makinë që mund ta ngasësh, apo reputacion.

Sinqeriteti është i vështirë sepse ka kosto. Ai ka një çmim. Besim i sinqertë në Zot do të thotë ndoshta të humbasësh një punë, të humbasësh para, të prishesh me njerëz, me miq, me të afërm, të persekutohesh, të të dëmtohet reputacioni shoqëror, të humbasësh karrierën, të humbasësh një biznes, të përballesh me varfëri, ndoshta të jetosh në një shtëpi të vogël, të përballesh me armiq, të të kërcënohet jeta, dhe e gjitha kjo bëhet sepse beson në Zotin e vërtetë – besimi nuk është pretendim.

Në të njejtën mënyrë, edhe një produkt i pastër, origjinal, pa hile, apo një shoqëri e sinqertë, apo një marrëdhënie e ndershme ka çmimin e vet: në fillim mund të të mos fitosh shumë nga produkti origjinal, mund të humbasësh klientelë në fillim, mund të humbasësh para nga një shoqëri e mirë, mund të të duhet të sakrifikosh, madje shumë, për shkak të një marrëdhënie të ndershme, por ne të gjithë e dimë se në fund fitimi është më i madh se kosto.

Bota është ndërtuar me sinqeritet. Në themelin e saj është sinqeriteti apo e vërteta. Dielli lind çdo ditë sipas një kohe të parashikuar dhe perëndon po aty ku ne e dimë. Dielli nuk na gënjen. As forca e rëndesës nuk ka gënjen, as fotosinteza, as lëvizja e ujit, as era, as mali e as deti. Secili vepron sipas një saktësie. Asnjëri nga ne nuk e konsideron diellin naiv, as hënën injorante, as fotosintezën një proces të kotë, as malin një budalla dhe as detin një dritëshkurtër.

Budalla është njeriu i cili e injoron të vërtetën. Njeriu është qenie e padrejtë dhe navie. Është qenie që e gënjen vetveten, që i jep përparësi një produkti me ambalazh të bukur mbi një tjetri origjinal, që shpesh e vlerëson sipërfaqësoren me shumë se esencën sepse jepet mbas një kënaqësie mometi, mbas një fitimi të aty-për-atyshëm.

Njeriut i duket më e lehtë të besojë apo të adhurojë një zot të prekshëm, një statujë, një njeri, një zot që i premton përralla, një zot që ia hedh një kockë ashtu siç i hidhet qenit, një zot që ia jep fitimin aty për aty, e madje i duket sikur i përgjigjet aty për aty.

Për budallain, zot është një bos që e punëson, një punë, një zyrtar shtetëror që ka në dorë një benefit, një politikan, një delenxhi, por që premton diçka; zot është qeveria sepse të jep përshtypjen se mund ta mjelsëh si lopë; zot është paraja sepse ajo ‘të zgjidh’ çdo problem, por e gjitha kjo nuk është asgjë tjetër veçse një ambalazh.

T’i besosh Allahut, t’i besosh ligjit të Tij, planit të Tij, caktimit të Tij, premtimeve të Tij, daljes përpara Tij, fuqisë së Tij, kontrollit, diturisë, mbikëqyrjes, apo mbretërimit të Tij, ka një çmim, kërkon një mundim, kërkon që të heqësh dorë nga zotat e tjerë, fitimin mund të mos e shikosh përpara syshë – të paktën ashtu siç e pretendon në botëkuptimin tënd naiv, por e vërteta ngelet e vërtetë dhe sa më shumë të ecësh në të vërtetën, do ta kuptosh se ajo është gjëja më e çmuar.

Për ta mbyllur, të jesh i sinqertë nuk është naivitet, as përshpëritje e vetvetes, as sllogan apo ritual përpara një adhurimi, por vendim. Sinqeriteti është vendim, është vendim për të pranuar të vërtetën, është vendim për të paguar një kosto të vogël në shkëmbim të një fitimi kolosal, është vendim për të mos iu bindur zotave të rremë, është vendim për të hequr dorë nga ambalazhimi naiv apo sipërfaqësorja qesharake, është vendim për ta vendosur veten aty ku e ka vendin – rob i Zotit.

Sinqeriteti është e kundërta e gënjeshtrës, e kundërta e hipokrizisë, dhe është transaksion, madje tregtia më fitimprurëse, porse është tregti e të mençurëve: paguajnë pak që të marrin shumë dhe heqin dorë nga e pakta që të mos humbasin shumë.

Sinqeriteti nuk është naivitet, por dituri, mençuri, trimëri, guxim, heqje dorë nga bota e rëndomtë kafshërore dhe përpjekje për tu ngritur në botën e engjëjve: në botën e vërtetë.

Sinqeritet është t’i besosh Allahut të Vetëm, jo zotave të tjerë, çfarëdo lloj zotash qofshin ata e çfarëdo lloj gjërash premtofshin ata, e sa shumë janë shtuar zotat e rremë në kohën tonë!

Sabri Lushi

Nëntor 2024

The post SINQERITETI: ATY KU FEJA DHE SHKENCA BIEN NË UJDI appeared first on Kukes Post.

Edhe pse duket si një teatër politik i organizuar nga Qeveria e Republikës së Kosovës me aktorë të paguar nga radhët e mbeturinave të shoqërisë, Lëvizja e Deçanit për konvertimin në katolikë nxjerr në pah një realitet të hidhur jo vetëm të shoqërisë kosovare, por edhe të asaj shqiptare – të Republikës së Shqipërisë.

Përpara disa vitesh, po bisedoja me një hoxhë të njohur shqiptar, të cilin e mendoja si të devotshmëm e të mençur, pa përmendur diturinë e tij, dhe mes të tjerash doja të merrja mendimin e tij për faktin e hidhur se si shqiptarët muslimanë në kohën e Enver Hoxhës vendosën të heqnin dorë nga feja në përgjithësi pa rezistencë kur feja u ndalua me ligj në vitin 1967, duke e kthyer Shqipërinë si vendin e parë ateist në botë – vendlindjen e kryevezirëve të Perandorisë Osmane.

“Si ka mundësi që në vitin 1967 me një urdhër të qeverisë shqiptare, muslimanët thuajse u dorëzuan pa rezistencë? Si ka mundësi që nuk janë ngritur kundër atij regjimi deri në vdekje e të mos heqnin dorë nga feja?” – e pyeta atë duke lënë për të treguar se po të përballeshim ne me një urdhër të tillë do të përgjigjeshim ndryshe kundër regjimit.

Përgjigja e tij më la pa mend. Ai më tha se nëse shteti do ta ndalonte fenë sot me urdhër te prerë, historia do të përsëritej në mënyrë identike – elita e muslimanëve nuk do të rezistonte e ndërsa pjesa tjetër do të dorëzohej shumë lehtë.

“A nuk e shikon gjendjen e muslimanëve sot? A nuk e shikon se si çalojnë ata në shumë aspekte? A nuk e shikon se sa të dobët e të përçarë janë ata? A nuk e shikon se sa pasues të verbër janë muslimanët?” – shtoi ai.

Përgjigja e tij ishte vërtetë shokuese, por që m’i hapi sytë. Ndoshta duke punuar si imam e si thirrës në fe, ai patjetër që kishte eksperiencë tjetër me shqiptarët.

Kështu që, Lëvizja e Deçanit fsheh një sëmundje. Ajo është simptomë e një realiteti problematik që mund të mos vihet re në kushte normale edhe pse ata individë që gjoja po konvertohen në katolikë nuk janë muslimanë, por komunsitë të sigurimit të shtetit të ish Federatës Jugosllave.

Ajo çka e bën këtë lëvizje problematike janë disa arsye:

E para, përfshirja e CIAs. Fakti që vetë organizata terroriste e CIAs është përfshirë në këtë lojë të pistë për të përçuar një mesazh provokues tek shoqëria kosovare tregon se gjërat nuk janë aq naive sa duken.

E dyta, ndërrimi i fesë me dhunë shtetërore apo detyrimi i njerëzve që të heqin dorë nga feja islame duket që është një opsion në sirtaret e CIAs apo të Qeverisë Amerikane. Ndoshta Amerika terroriste kërkonte të thoshte se atë që e bëri me shqiptarët në kohën e Enver Hoxhës mund ta bëjë sot në Kosovë.

E treta, ndoshta muslimanët nuk janë të përgaditur ideologjikisht e shpirtërisht për të përballuar sprova e persekutime shtetërore për heqjen dorë nga feja, aq më tepër duke marrë parasysh se jetojmë në një kohë ku ekonomia është plotësisht e kontrolluar nga shteti, apo Amerika, dhe se spiunët e agjentët e CIAs gjenden në çdo qelizë të shoqërisë sonë; ata janë të infiltruar në mesin tonë, flasin gjuhën tonë, falen në xhamiat tona, dhe kanë zënë vend në ballin e radhëve tona.

Konkluzioni është se muslimanët duhet ta marrin fenë shumë seriozisht e të jenë të gatshëm për çdo sprovë e persekutim politik që mund t’i presë ata. Amerika nuk ka rënë nga pushteti. Kjo armike e islamit nuk ka hequr dorë nga lufta e saj kundër muslimanëve. Të mos harrojmë se komunizmi dhe anti-feja janë shpikur në Amerikë pavarësisht propagandës se vetë Amerika është tolerante ndaj praktikimit të fesë. Amerika është shtet i propagandës e mashtrimit, dhe kurrë nuk mund t’i besohet këtij entiteti terrorist politik.

Sabri Lushi

Gusht 2024

The post LËVIZJA E DEÇANIT ËSHTË NË FAKT ALARMANTE, POR PSE? appeared first on Kukes Post.

Pa kthimin tek vlerat fetare, shoqëria shqiptare është e destinuar të ketë një përfundim edhe më të keq se ç’ka përfunduar deti tani. Nga ana tjetër, sekularizmi me gjithë format e tij si komunizëm, nacionalizëm, paganizëm, apo demokraci, është shpikje perëndimore, është sistem politik pragmatist që ka vetëm një interes: si të mbajë pushtetin pavarësisht pasojave afatgjata.

Sekularizmi e ka kthyer shoqërinë në një kaos të vërtetë: të gjithë armiq të të gjithëve, përdorim i çdo mënyrë për të mbijetuar si mashtrimit, tradhtisë, gënjeshtrës, marrjes së pasurisë në mënyrë të padrejtë, dhe përqëndrimit vetëm tek interesat personale momentale në kurriz të interesit të përbashkët.

Sekularizmi ofron të gjithë paketën e vlerave shkatërruese të një shoqërie ndërsa feja islame ofron paketën e vetme të zhvillimit të shoqërisë në mënyrë të qëndrueshme.

Feja islame i mëson besimtarët se si të mos bëjnë padrejtësi pavarësisht arsyeve e motivimeve, të mos gënjejnë, të mos japin ryshfet, ndalon interesin bankar si një forme e padrejtë e marrjes së pasurisë së të tjerëve, ndalon tradhtinë e pabesinë. Feja e disiplinon individin. I mëson atij rolin në shoqëri dhe obligimet kolektive. Feja e mëson individin se kjo jetë është ndërtuar mbi themelin e sakrificës – se çfarë mund të bësh për të tjerët, e jo si t’i zhvatësh të tjerët.

Ky është Islami, dhe ky është Sekularizmi. Dallimi mes tyre është se njëra ndërton e tjera shkatërron, njëra e përgatit njeriun se si të jetë pozitiv e konstruktiv ndërsa tjetra e përgatit njeriun se si të jetë skllav i nënshtruar ndaj elitës politike e si të bëhet hipokrit dritëshkurtër.

Shoqëria duhet të njihet me këtë dallim. Shoqëria duhet ta njoh të vërtetën e Sekularizmit, që është një kancer vdekjeprurës për shoqërinë dhe të ardhmen e saj. Shoqëria duhet të bëhet e ditur për ligjet e padrejta sekulariste dhe korrupsionin e elitës politike.

Përmes sqarimit të këtij kanceri sekularist dhe përmes modeleve autentike fetare, shoqëria mund të arrijë ta kuptojë të vërtetën e Sekularizmit shkatërrues.

Sabri Lushi

The post Kthim tek vlerat fetare appeared first on Kukes Post.

Përkundër asaj që perceptohet nga publiku i gjerë, apo çfarë pushteti britanik laik pretendon, pra në ndarjen e fesë nga shteti, kjo nuk është e vërtetë. Pushteti modern sekularist jo vetëm që nuk beson në parimin e ndarjes së fesë nga shteti, parim i cili bie në kundërshtim me vetë natyrën e pushtetit, por e konsideron krim një akt të tillë.

Normalisht, qëllimi i pushtetit politik, pavarësisht kohës, vendit, ideologjisë, racës, apo formimit fetar, ka vetëm një qëllim kryesor: të kontrollojë njerëzit, dhe kjo nuk është e metë e politikës. Pushteti ekziston për të kontrolluar. Nga vetë natyra, politikanët apo udhëheqësit mendojnë se si të kontrollojnë. Ata janë të obsesionuar për të kontrolluar, dhe kjo është krejt normale. Të thuash që një lider kërkon të kontrollojë, në fakt është si të thuash se një mësues është shumë i fiksuar për të mësuar nxënësit, apo një gjykatës e ka fiksim për të dhënë vendime gjyqësore. Puna e liderit është të kontrollojë. Nuk i kërkohet pushtetit të çlirojë apo të japi liri. Liria është diçka që njerëzit e fitojnë vetë si rezultat i rezistencës apo qëndresës ndaj pushtetit. Liria dhe pushteti janë antiteza, por është shumë e habitshme se si ka arritur vetë pushteti t’ua konfuzojë njerëzve këto dy gjëra.

Sa i përket kontrollit, pushteti nuk është thjesht i shqetësuar për lëvizjet e njerëzve. Kontrolli fizik i tyre është gjëja me e lehtë. Pjesa më e vështirë është kontrolli ideologjik, se çfarë njerëzit mendojnë, çfarë planesh bëjnë për jetën e tyre, çfarë vendimesh marrin, çfarë flasin me njëri tjetrin, çfarë flitet në takimet mes tyre, në dasma, në funerale, në festa e në hidhërime.

Feja, nga ana tjetër, është pushtet ideologjik. Ajo ka për qëllim kryesor t’i kthej njerëzit tek njohja, bindja dhe pranimin e vullnetit të Krijuesit me qëllim që ata të jetojnë një jetë ashtu siç Ai e ka ligjëruar, e si shpërblim, premton një jetë natyrore, të lumtur brenda caqeve të logjikës së kësaj jete, e mbas vdekjes, feja premton Parajsën.

Përveç pjesës shpirtërore apo besimit në të padukshmen apo të fshehtën, që njihet në terminologjinë islame si besimi në gajb, që është dimension i rëndësishëm gjithësesi, feja gjithashtu e ndikon dhe e dikton jetën e njerëzve në mënyrë esenciale: sjelljen, planifikimin e kohës, mënyrën e të menduarit, martesat, funeralet, kongregacionet fetare, predikimi i ditës së xhuma (për muslimanët), ekonominë personale e kolektive të besimtarëve, dhe mbi të gjitha, feja islame ka monopolin e legjislacionit, pjesë e cila ia kufizon pushtetit politik shumë diapazonin veprues.

Feja nuk është thjesht një dimension abstrakt apo një nocion filozofik që qarkullon në qarqet akademike, ashtu siç në fakt sekularizmi e dëshiron një gjë të tillë. Në përgjithësi ajo ndikon jetët e njerëzve drejtpërdrejt, ndërsa në rastin e fesë islame, ajo nuk lë asnjë pjesë të jetës së njeriut pa e prekur, dhe mbi të gjitha gjithçka bëhet me bindje e me vullnet të lirë pasi feja përmbush një nevojë të njeriut, diçka që asgjë tjetër nuk mund ta bëj.

Rrjedhimisht, duket qartë se ka një mbivendosje të objektivave të fesë, në mënyrë më specifike, të fesë islame, e të politikës e të sferës së tyre të ndikimit. Politika ka për target kryesor njeriun dhe kontrollin e tij, feja gjithashtu ka për objekt kryesor njeriun dhe udhëzimin e tij, që përfshin edhe kontrollin e tij domosdoshmërisht. Kontrolli në vetvete nuk është diçka negative. Është domosdoshmëri e jetës së njeriut si pasojë e kufizimit të aftësive të tij dhe të burimeve natyrore.

Kështu që, gjithmonë ekziston një përplasje apo konflikt mes pushtetit politik dhe fesë. Nga këndvështrimi fetar, pushteti politik është i domosdoshëm për administrimin e njerëzve dhe të jetës së tyre, por njëkohësisht është edhe sprovë. Pushteti politik shtyp e kontrollon, nga ana tjetër, është detyrë e besimtarëve të rezistojnë e t’i kthehet Zotit për udhëzim, ndihmë, e qëndrueshmëri në mësimet e Tij.

Përfundimi i gjertanishëm është se natyra e pushtetit politik është të kontrolloj e administroj njerëzit, siç është puna kryesore e një kasapi të theri bagëtinë apo siç është zanati i një rrobaqepësi të qepë rroba. Është absurditet t’i kërkosh politikës apo të kërkosh prej politikës liri, ashtu siç nuk mund t’i kërkosh një kasapi që të shërojë bagëtitë nga plagët sepse puna kryesore e tij është e kundërta – therja, e ashtu siç nuk mund t’i kërkosh një rrobaqepësi të operojë një të sëmurë.

Në këtë aspekt, politika edhe teorikisht nuk mund ta lejoj fenë të pakontrolluar. Nuk bën vaki. Pushteti politik shqetësohet edhe nëse dy veta në rrugë takohen në mënyrë të pakontrolluar se çfarë ata mund të flasin e çfarë planesh mund të bëjnë, dhe në fakt ka të drejtë të shqetësohet sepse kjo është puna e saj, e jo më të tolerojë një ideologji të tërë në shoqëri, siç është feja, të qarkullojë jashtë kontrollit të pushtetit politik.

Përveç kontrollit fizik, ekonomik, ushtarak, dhe stilit të jetës, pushteti politik mbi të gjitha nuk mund të heqi dorë nga kontrolli ideologjik i njerëzve. Forma më e lartë e kontrollit është kontrolli ideologjik. Për këtë arsye, feja gjithmonë është kanosur nga politika, dhe gjithmonë ka përfunduar nën kontrollin e politikës dhe është korruptuar nga ajo edhe pse, në të njejtën kohë, feja është e vetmja mënyrë për t’i rezistuar apo për ta shtyrë mbrapsht kontrollin e politikës, sidomos feja islame.

Po të shkojmë mbrapa në historinë e krishtërimit, për shembull, kjo fe u korruptua dhe mori fund kur perandori romak Kostandini i Parë u konvertua nga pagan në të krishter, dhe në Këshillin e Parë të Nikesë (qytet në Turqinë e sotme) në vitin 325 pas lindjes së Krishtit, ai imponoi vendimin zyrtar mbi doktrinën e krishterë, ku pjesa më kryesore ishte se Jezusi (apo Isai) është bir i Zotit. Pra, Konstandini bëri siç bën çdo lidër politik: mblodhi klerikët fetar dhe i futi nën kontroll, dhe krishtërimi aty mori fund sepse ata që rezistuan ose u vranë ose u izoluan. Gjithësesi, krishtërimi ishte fe e përkoshme, dhe për këtë arsye ka ardhur feja islame si e fundit dhe e pandryshueshme, dhe për këtë arsye feja islame e ka barrën kryesore të rezistencës kundër politikës sekulariste, dhe për këtë arsye, muslimanët janë targeti kryesor i pushtetit politik botëror.

Edhe në historinë e civilizimit islam, liderat politikë gjithmonë kanë tentuar ta kontrollojnë fenë apo doktrinën fetare sepse kjo është tendenca e tyre, kjo është puna e tyre – ata mendojnë vetëm se si të kontrollojnë njerëzit, si të gjejnë mënyra më efikase kontrolli, si ta përsosin kontrollin, dhe mendja e tyre është e fokusuar vetëm në këtë aspekt sepse ky është specialiteti i tyre. Thuajse çdo devijim ideologjik që ka lindur në fenë islame është promovuar nga pushteti politik.

Mirëpo, në dallim nga fetë e tjera, sidomos ato aktuale, feja islame gjithmonë ka nxjerrë dijetarë që i kanë rezistuar politikës dhe kontrollit ideologjik e doktrinor të saj. Gjithashtu, mënyra se si është transmetuar feja islame – Kurani si fjala e pandryshuar e Allahut dhe raportimi i hadhitheve të Profetit Muhammed (paqja qoftë mbi të) me rigorozitetin më të lartë shkencor, është garanci në vetvete për t’iu dhënë besimtarëve pavarësi ideologjike nga politika pavarësisht përpjekjes natyrore të kësaj të fundit për ta kontrolluar atë.

Përveç kësaj, ajo çfarë ua ka kufizuar pushtetin politik lidërve muslimanë është legjislacioni islam hyjnor. Në fenë islame, pushteti legjislativ nuk është pjesë e qeverisë, siç është rasti i sekularizmit, por ka dy pushtete: pushteti ekzekutiv – lideri politik bashkë me gjyqtarët, dhe legjislacioni apo sheriati, që nuk është në dorën e pushtetit ekzekutiv, por është krejt i pavarur nga lideri. Ai nxirret nga Kurani dhe tradita e Profetit Muhammed ﷺ.

Është krejt e kuptueshme që pushteti politik musliman vepron dhe ka tendencën të veprojë si çdo pushtet tjetër: të kontrollojë njerëzit dhe ideologjinë e tyre. Po të jetë në dorën e tyre, ata do të ndryshonin edhe Kuranin, në mos ndryshimin tekstual, atë kuptimor apo interpretativ të paktën, apo mund të fabrikojnë fjalë e hadithe në emër të fesë ashtu siç iu intereson atyre, mirëpo feja islame është unike sepse gjithmonë ka pasur dhe vazhdon të ketë dijetarë seriozë e të pavarur nga politika që e mbrojnë fenë.

Për t’iu kthyer temës së sekularizimit apo pushtetit botëror britanik, sot ne përballemi me ca gënjeshtra apo mashtrime të madha, magji e cila ka hipnotizuar masat e gjëra në mënyrë të papreçedentë. Në mënyrë magjike, pushteti politik na thotë se ai beson në ndarjen e pushtetit, në ndarjen e fesë nga shteti, në pavarësinë e pushteteve, dhe mbi të gjitha, mashtrimi i tij ka arritur deri në atë masë sa pretendon se pushteti e do lirinë ndërsa njerëzit jo.

Pushteti modern sekularist sillet si e kundërta e pushtetit. Sillet si opozitë apo rezistencë politike, dhe vetëm një guxim prej mashtruesi profesional mund ta pretendoj një gjë të tillë, dhe në fakt i tillë është pushteti sekularist britanik: mashtrues e gënjeshtar profesionist. Gënjeshtra është në thelbin e doktrinës së pushtetit britanik botëror.

Në të gjithë historinë njerëzore, pushteti politik nuk ka pasur luksin të ketë kaq kontroll absolut mbi njerëzit aq sa kanë qeveritë sekulariste të kohës sonë. Qeveria kontrollon çdo gjë: ushtrinë, gjykatat, shkollat, pronat, bizneset, ka monopolin e legjislacionit, rregulloreve, ka monopolin e printimit të parasë, ka monopolin e kontrollit financiar, kontrollon transportin, korporatat, tregjet, akademitë shkencore, shtëpitë botuese, mediat, komunikimin publik, propagandën e njerëzve, dhe duke marrë parasysh se bota është një shtet, politika botërore kontrollon qarkullimin e njerëzve, kufijtë ndërshtetërore, dhe politikat ekonomike e zhvillimore ndërkombëtare.

Me pak fjalë, modeli i shtetit britanik është ndërtuar në atë mënyrë që pushteti të kontrolloj çdo gjë, madje edhe familjen – bërthamën natyrore të shoqërisë, dhe ky lloj pushteti me mjaft sukses e ka përsosur kontrollin. Nuk besoj se ka pasur ndonjëherë në historinë njerëzore ndonjë pushtet politik me kaq kontroll, kjo edhe për arsye logjistike, që janë në dispozicion në kohën moderne.

Sot jetojmë në kohën e kontrollit absolut apo të super kontrollit. Nga ana tjetër, në mënyrë krejt groteske, pushteti prononcohet se po bën të kundërtën, dhe kjo e bën kontrollin sekularist edhe më të sofistikuar. Për t’i hipnotizuar njerëzit, sa më shumë të shtohet kontrolli, pushteti bën sikur po iu sjell lirinë njerëzve. Madje hipokrizia e këtij pushteti shkon deri në atë masë sa akuzon fenë se ka për qëllim kontrollin e njerzëve, dhe e bën këtë si strategji për ta fshehur kontrollin e saj absolut të njerëzve.

Duke marrë parasysh se çfarë kontrolli ushtron pushteti sekularist britanik në rang botëror, jo vetëm që nuk mund ta lejoj ndarjen e fesë nga shteti, por e ka kthyer atë në sherbim të saj. Për të qënë më të saktë, vetëm në një aspekt pushteti britanik beson në ndarjen e fesë nga shteti: që feja të mos ketë asnjë të drejtë politike për të ndikuar apo diktuar ligjet dhe vendimet e shtetit. Pra, feja duhet t’i mbaj duar larg nga ndikimi i ligjeve të pushtetit sepse ky lloj pushteti i takon vetëm qeverisë.

Sa i përket klerikëve, dijetarëve, shkollave fetare, financave, donacioneve, xhamive, medias me qëllim predikimin e fesë, dhe aktivitet të tyre fetar, këtë pjesë pushteti nuk mund ta lë të pavarur apo të ndarë nga shteti. Përkundrazi, kur vjen puna e kontrollit të muslimanëve, aty mbaron ndarja e shtetit me fenë. Aty pushteti sekularist britanik nuk beson më në ndarjen e fesë nga shteti.

Në realitet, feja kurrë nuk ka qenë më e kontrolluar nga pushteti politik sekularist dhe kurrë nuk është kanosur kaq seriozisht nga shteti siç po ndodh tani. Sfida më e madhe e fesë islame dhe e muslimanëve sot është si t’i rezistojnë kontrollit politik të shtetit. Jo vetëm që do të ishte në të mirën e muslimanëve e të klerikëve të tyre që feja të ishte e ndarë nga shteti, por kjo do të ishte një moment i madh fitorje.

Si konkluzion, pretendimi i pushtetit politik sekularist se beson në ndarjen e fesë nga shteti është pretendim i gënjeshtërt, i pavërtetë e hipokrit. Në fakt, një pretendim i tillë do të binte në kundërshtim me vetë natyrën e pushtetit, që është kontrolli i njerëzve. Politika jo që nuk mund ta pretendoj një gjë të tillë, por është absurde, dhe nuk është në fakt politika ajo që mund ta bëj ndarjen e fesë nga pushteti. Këtë duhet të realizojnë vetë besimtarët. Kjo nuk bëhet me slogane, por me mekanizma. Sa më shumë dijetarë muslimanë të ketë, aq më e ndarë është feja nga shteti apo pushteti.

E vetmja fe që ka manualin e duhur për ndarjen e fesë nga pushteti politik e ka feja islame, dhe historia ka treguar se muslimanët e kanë arritur një gjë të tillë. Sado pushteti politik i kalifëve apo lidërve muslimanë të jenë munduar për ta kontrollaur fenë, gjithmonë ka pasur dijetarë që iu kanë dalë ballit. Pushteti i dijetarit në rrafshin ideologjik dhe të pasimit që njerëzit iu bëjnë atyre është manifestimi i vetëm i rastit kur feja ndahet nga pushtetit. Pra, ndarja bëhet me vepra, jo me vendime politike qesharake sekulariste apo me slogane boshe e mashtruese.

Në Republikën e Shqipërisë, për shembull, jo vetëm që feja nuk është e ndarë nga pushteti, pra e kam fjalën për klerikët dhe administrimin fetar të muslimanëve, por shteti e ka sanksionuar me ligj kontrollin e fesë. Imamët duhet t’i njohi qeveria, përndryshe quhet imamë të vetëshpallur. Xhamiat duhet t’i legalizoj qeveria sekulariste, përndryshe rrezikon burgun. Predikimi fetar duhet të legalizohet nga pushteti sekularist, përndryshe përballesh me luftë të pamëshirshme nga shërbimet sekrete të qeverisë apo me izolim ekonomik. Sëmundja më e madhe e klerikëve fetarë është vetëcensura apo shpesh përdorimi i predikimit fetar në shërbim të politikës.

Gjithësesi, kjo nuk është për t’u habitur. Kjo është detyra e pushtetit: të kontrollojë, mundësisht edhe ëndërrat e njerëzve dhe mendimet e tyre. Është detyre e besimtarëve dhe e qytetarëve të thjeshtë të luftojnë për liri. Detyrat janë të ndara. Qëllimi i kësaj eseje nuk është për të denoncuar faktin se pushteti sekularist kontrollon fenë. Kjo nuk është gjë e re. Kjo është puna e pushtetit. Qëllimi është demaskimi i gënjeshtrës së madhe të pushtetit sekularist britanik, se gjoja për herë të parë ata që kanë detyrë kryesore kontrollin na premtojnë liri dhe ndarje të pushtetit.

Sa më shumë liri të na japi pushteti sekularist, sa më mirë do të ishte për ne popullin e thjeshtë, sidomos për muslimanët, por kjo nuk ndodh. Të kërkosh liri tek pushteti është si t’i kërkosh jetë një xhelati.

Sabri Lushi

Ese

Tetor, 2023

The post PRETENDIMI I GËNJESHTËRT I PUSHTETIT SEKULARIST NË NDARJEN E FESË NGA SHTETI appeared first on Kukes Post.

Masat e gjëra të njerëzve, sidomos në vende ku është bërë propagandë e madhe kundër besimit në Zot, e perceptojnë fenë si një gogol, diçka që i përket të së shkuarës, që jep urdhëra, që i dikton njerëzit se çfarë duhet apo nuk duhet të bëjnë, që ndalon nga qejfet, me pak fjalë, feja është “shpikur” për ta bërë jetën më të vështirë. Kështu perceptohet ajo thuajse kudo në botë – diçka e vështirë, që e bën jetën të vështirë, aq më tepër kur vihet në kontrast me propagandën sekulariste e cila e përdor fjalën ‘liri’ edhe në burg.

Në fakt, e vërteta është krejt ndryshe. Zoti i Madh e ka zbritur fenë, me gjithë ritualet, ligjet, moralet, rregullat, dhe udhëzimet për një arsye fisnike: për ta bërë jetën më të lehtë për njerëzit. Të paktën kështu thotë Kurani, dhe kështu pohon edhe Profeti Muhammed (paqja qoftë me të) – që feja islame e bën jetën më të lehtë.

PO A ËSHTË E VËRTETË QË FEJA ISLAME E BËN JETËN MË TË LEHTË?

Ndryshe nga sekularizmi perëndimor, që fjalët i ka të bukura dhe pamja e tij a jashtme të magjeps, që iu shkon për shtat epsheve dhe dëshirave momentale të njeriut, feja islame nuk angazhohet në propagandë, dhe nuk është lëvizje politike që interesohet për pushtet, sepse Zoti nuk ka nevojë për adhurimin apo bindjen e askujt – Ai e ka të gjithë pushtetin, porse ajo kërkon t’ia bëj jetën njeriut më të lehtë në çdo aspekt, dhe këtë Allahu e bën si mëshirë për njerëzit.

Këto janë disa shembuj apo manifestime se si feja islame e bën jetën më të lehtë:

E para, njeriu është krijuar i atillë që e din dhe e ndjen se gjithmonë i mungon diçka shumë e rëndësishme pavarësisht nëse e artikulon apo jo. Çdo fëmijë e din se ka një Zot – Ai që e ka krijuar atë, që kontrollon çdo gjë, që ka autoritet absolut, dhe që simbolizon të përkryerën. Kështu që, feja e sjell njeriun tek Zoti – Atë që e din thellë në shpirt që ekziston dhe e merr malli për të, edhe pse kultura në të cilën është rritur ia zbeh një ndjenjë të tillë.

Të jesh pranë Zotit, duke e ditur se është dikushi që nuk të braktis kurrë, që t’i dëgjon lutjet, që ia shpreh hallet e vështirësitë, që e din se Ai kurrë nuk bën padrejtësi, që furnizon dhe përkujdeset, kjo e bën jetën shumë më të lehtë. Njeriu pa Zot është sikur jetimi – gjithmonë ndjenë mungesën e dikujt që mund ta mbroj.

E dyta, feja e pajis njeriun me dituri, dhe kjo patjetër që e bën jetën më të lehtë. Dituria është fuqi dhe vetëbesim ndërsa mungesa e diturisë sjell hutim dhe frikë. Sa më shumë dije të ketë njeriu, rreth çdo gjëje, rreth Zotit, krijesave, historisë, të shkuarës, të ardhmes, se çfarë ndodh mbas vdekjes, rreth universit, gjuhës, moralit, psikologjisë së njerëzve, e gjitha kjo reflektohet dhe përkthehet në forcë dhe qetësi, ekzaktësisht si shembulli i një personi që din ta përdor një pajisje rrjedhshëm – kjo i sjell qetësi dhe lehtësi, ndryshe nga ai që nuk ia ka idenë se si ta përdor atë. Kurani është thesar diturie, që rrjedhimisht ia bën jetën njeriut më të lehtë.

E treta, Kurani, për shembull, e ndalon njeriun nga gënjeshtra, nga konsumimi i disa lloj ushqimesh e pijesh, nga vjedhja, nga pirja e alkoolit, nga shpenzimet e tepërta apo shpërdorimi, nga kamata apo interesi mbi borxhin monetar, nga marrëdhëniet intime jashtë martesore, ashtu sikur se urdhëron për kryerjen e disa riteve të caktuara, siç është falja e namazit, dhënie e një pjese të pasurisë, agjërimi i muajit të Ramazanit etj.

Po ta marrin e ta analizojmë secilën nga ato gjëra që feja islame e ndalon njeriun prej saj dhe çdo gjë që ajo ka urdhëruar për ta vepruar, do të vëmë re se në fakt ato janë ligjëruar për t’ia lehtësuar jetën njeriut. Çuditërisht, sa më shumë ta respektosh fenë, aq më e lehtë fillon e të bëhet jeta, madje lehtësimi shtohet në mënyrë progresive.

Nëse njeriu nuk gënjen, që duhet të jetë ndër moralet më kryesore të muslimanit, ai ecën mes njerëzve me plot qetësi, ndryshe nga gënjeshtari që kudo që të jetë ka frikë se po i del ndonjë gënjeshtër. Gënjeshtra e bën njeriun pa dinjitet, ia ul vlerën, ia vështirëson marrëdhëniet me njerëzit, ia shton frikën nga ata, mund të jetë shkak për t’iu bërë padrejtësi të tjerëve, dhe më e keqja, shpesh kërkohet që ai të bëj disa gënjeshtra edhe më të mëdhaja për të mbuluar një gënjeshtër fillestare. Vërtetë duket sikur në fillim kur gënjen gjërat lehtësohen, por shumë shpejt fillon rrethi vicioz i vështirësive. Me pak fjalë, gënjeshtra është një faktor që ia vështirëson jetën njeriut pa masë edhe pse njerëzit nuk e kuptojnë; kujtojnë se thjeshtë ka ca pasoja të vogla morale.

Një shembull tjetër është pirja e alkoolit. Është diçka që të dëmton gjënë më të rëndësishme: trurin. Besoj se nuk kërkon shumë mendje të ndritur për ta kuptuar se çfarë pasojash vijnë nga dëmtimi i trurit. Sa më shumë ta mbroj njeriu trurin dhe ta zhvilloj mendjen, mundësia për të pasur një jetë me të lehtë është më e madhe.

Po ashtu vjedhja dhe imoraliteti. Në çdo kulturë apo sipas çdo ligji të botës, pavarësisht propagandës apo arikulimeve politike, t’i vjedhësh dikujt pasurinë apo t’ia prekësh moralin, askush nuk e do këtë edhe në ato vende që sillen sikur janë të degjeneruara. Nëse njeriu përfshihet në marrëdhënie seksuale jashtë martesore, apo i vjedh pasurinë dikujt, përfitimi është momental dhe i papërfillshëm krahasuar me pasojat apo nga frika e pasojave.

Nuk është feja islame që e ka bërë vjedhjen apo marrëdhëniet seksuale jashtë martesore të ndaluara, është pikërisht natyrshmëria e njeriut që i urren këto gjëra dhe nuk ta fal nëse e prek në to. Feja islame thjeshtë i thotë e drejton njeriun që të ruhet nga diçka që ka pasoja. Feja të tregon në mënyrë të ndershme pasojat që do të ketë nëse i marr pasurinë dikujt me të padrejtë.

E njëjta gjë është edhe me interesin mbi borxhin monetar. I nxitur nga dëshira për të shpenzuar më shumë, shpesh në mënyrë jo racionale apo të nevojshme, njeriu e plotëson këtë mundësi nga borxhi me interes. Nga natyra, njeriu është qenie me epshe e ndjenja; kur i merr paratë, nuk mendon thellë se çfarë pasojash do të ketë, kështu që hyn në një borxh që çdo ditë që kalon i shtohet. Nga ana tjetër, borxh me interes do të thotë që borxhliu apo banka nuk ta fal atë. Nëse nuk je në gjendje pa ta shlyer në afat, do ta shlyesh më vonë edhe nëse është e nevojshme për t’i kërkuar ndihmë institucioneve ligjvënëse. Pra, nga njeri i lirë, përfundon me një mijë halle mbi vete, duke punuar çdo lloj pune po të jetë e mundur për të shlyer borxhin, diçka që ndoshta nuk ishte e nevojshme.

Kurani e lejon të marrësh borxh nga dikush, por pa kamatë, që do të thotë, edhe nëse nuk e shlyen, borxhliu nuk ka të drejtë të të robëroj, ashtu siç bën banka. Sigurisht, ai që të huazon një shumë parash pa interes, nuk e bën një gjë të tillë pa u siguruar mirë se realisht ke nevojë për ato para sepse në vetëvete borxhi potencialisht edhe mund të mos kthehet mbrapsht, ndryshe nga banka që të inkurajon të marrësh kredi, edhe nëse nuk ke nevojë, sepse ajo e ka të sigurt që t’i merr ato para mbrapsht bashkë me interesin. Me fjalë të tjera, feja e udhëzon njeriun që të mos shpenzoj për gjëra që nuk ka para, që në shumicën e rasteve nuk janë domosdoshmëri sepse kështu e bën jetën më të lehtë.

Ky është vetëm një vëzhgim përciptas dhe i shpejtë se si feja islame ta bën jetën më të lehtë e më të bukur. Qëllimi i fesë nuk është për ta dënuar njeriun, por për t’ia bërë jetën më të lehtë, më të bukur, më të rehatshme, që kur të bie në gjumë, të flej i qetë, pa frikë se po i vjen policia për ta arrestuar se i ka vjedhur pasurinë këtij, apo i ka bërë padrejtësi atij, apo me frikë se po i vjen banka tek dera për t’i kërkuar borxhin mbrapsht, apo me frikë se mund ta humb punën dhe nuk mund ta shlyej kredinë.

Kuptohet, ky është vetëm aspekti se çfarë pasojash të menjëhershme dhe të prekshme ka në jetën e përditshme nëse i kundërshtojmë urdhërat e fesë pa e trajtuar pastaj edhe aspektin e hidhërimit të Zotit mbi njeriun, që është një pasojë edhe më e madhe.

Në përfundim, përkundër asaj që njerëzit mendojnë për fenë apo pavarësisht propagandës që bëhet kundër saj, feja islame ka për qëllim t’ia lehtësoj jetën njeriut, e jo t’ia bëj atë të vështirë. Sigurisht që ka vështirësi, por ato nuk vijnë nga feja në vetvete; vështirësitë vijnë nga njerëzit që e kundërshtojnë fenë dhe nuk e praktikojnë atë. Po të jenë të gjithë në fe, jeta do të të bëhej ekstremisht e lehtë, por kjo është sprova e jetës së kësaj bote: gjithmonë do të ketë një grup që nuk janë në fe, që e bëjnë jetën më të vështirë me sjelljet dhe veprat e tyre.

Rruga e fesë nuk është e vështirë aspak, por e bëjnë të vështirë ata që ecin në drejtim të kundërt të trafikut, pra ata që nuk e respektojnë fenë.

Qëllimin e fesë islame e ka përkufizuar vetë Allahu në shumë ajete apo Profeti Muhammed (paqja qoftë mbi të), si për shembull,

“Allahu don lehtësim për ju, jo vështirësi.” Pjesë nga ajeti 185 i sures el-Bekare, Kuran.

“Me të vërtetë feja është e lehtë, dhe kushdo që e mbingarkon veten me të, nuk e përballon atë.” Pjesë nga hadithi që transmeton Bukhariu.

Sabri Lushi

The post A E BËN FEJA JETËN MË TË LEHTË APO MË TË VËSHTIRË? appeared first on Kukes Post.